zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
wielkopolskie
Kalisz
Poznań
P. Czarnkowsko-Trzcian.
Powiat Gnieźnieński
Powiat Gostyński
Powiat Kaliski
Powiat Kępiński
Powiat Kościański
Powiat Krotoszyński
Powiat Leszczyński
Powiat Ostrowski
Powiat Ostrzeszowski
Powiat Poznański
Powiat Słupecki
Powiat Średzki
Powiat Śremski
Powiat Turecki
Powiat Wągrowiecki
Powiat Wrzesiński
Poznań

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Witamy w Poznaniu, mieście pięknym i fascynującym, gdzie historia spotyka się z nowoczesnością w niezwykły sposób. To właśnie tutaj, jak powiedział papież Jan Paweł II, "zaczęła się Polska". Gród poznański upodobał sobie pierwszy polski książę Mieszko I , budując największy zamek w kraju w X wieku. Poznań wespół z Gnieznem był pierwszą stolicą Polski. Po dziś dzień Poznań pozostaje stolicą i największym miastem Wielkopolski - jednego z głównych regionów państwa. Położony na najważniejszej trasie Europy, łączącej Moskwę i Warszawę z Berlinem, Londynem oraz Paryżem dobrze wykorzystuje szansę, jaką dały mu geografia i historia.
Czekają na Państwa wysokiej klasy zabytki, prezentujące szeroką gamę stylów - od romanizmu do secesji. Każda z części Poznania ma swój specyficzny charakter. Aby pokazać przybywającym do nas gościom, że Poznań jest miastem wybitnie atrakcyjnym turystycznie, aczkolwiek troszeczkę niedocenianym, podjęliśmy prace nad Traktem Królewsko - Cesarskim. Zwiedzanie ułatwi Poznańska Karta Turystyczna oraz nasze trasy turystyczne.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Poznańskie zabytki pamiętają zarówno dawnych władców Polski, jak i czasy bujnego rozwoju miasta - "złoty wiek XVI". Monumentalne, reprezentacyjne gmachy współistnieją tu z przepięknymi kamieniczkami o zróżnicowanej architekturze, a szerokie ulice i ruchliwe arterie miejskie z urokliwymi zakątkami Starego Miasta.
Każda z części Poznania ma swój specyficzny charakter. Będziesz mógł wybierać między magią średniowiecznego Ostrowa Tumskiego i Śródki, renesansowo - barokowym klimatem Starego Miasta, wielkomiejską atmosferą Śródmieścia oraz secesyjnych Jeżyc, Łazarza i Wildy.
Poczujesz się niczym władca, przemierzając korytarze Zamku Cesarskiego, biznesowy potentat odwiedzając budynki Starego Browaru i Poznańskiego Centrum Finansowego czy też zacny mieszczanin przechadzając się po uliczkach willowego Sołacza.
Magia Poznania, widoczna w jego historii i legendach jest obecna również dziś. To miasto na wskroś tajemnicze, domagające się odkrycia! Na podwórzach secesyjnych dzielnic, zakamarkach Ostrowa Tumskiego, korytarzach fortecznych, alejkach Cytadeli ukrywa się magiczna aura...

zamek carskiZamek cesarski (ul. Święty Marcin 80/82)
Monumentalny gmach dawnej rezydencji cesarza Niemiec został wybudowany w l. 1904-10 wg projektu Franza Schwechtena, realizującego - jak się przypuszcza - liczne sugestie cesarza Wilhelma II. Zamek stanowił główny akcent powstałej na początku XX w.tzw. dzielnicy zamkowej, która - w zamyśle twórców - stanowić miała wizytówkę miasta, świadczącą o jego rzekomo germańskim rodowodzie.
Neoromański gmach o rozczłonkowanej bryle nawiązuje swą architekturą do średniowiecznych zamków, a jego poszczególne fragmenty wzorowane są na romańskich zabytkach Niemiec i Włoch. Autorem większości projektów wystroju licowanej grubo ciosanym kamieniem elewacji oraz wnętrz był Gotthold Riegelmann. Dominującym elementem budynku jest wieża z zegarem, która pierwotnie miała 74 m wysokości. W jej wnętrzu urządzono w 1913 r. kaplicę zaprojektowaną przez Augusta Oetkena, wzorowaną na słynnej Capella Palatina w Palermo. We wschodniej części gmachu znajdowała się wspaniała sala tronowa. Cesarz Wilhelm II gościł tu dwukrotnie: po raz pierwszy w 1910 r. na otwarciu rezydencji, po raz drugi w 1913 r.
Obecnie gospodarzem zamku jest Centrum Kultury ,,Zamek ; mieszczą się w nim również inne instytucje, m.in. Teatr Animacji, Muzeum Poznańskiego Czerwca i kino "Pałacowe". Na dziedzińcu znajduje się fontanna wzorowana na XIII - wiecznej fontannie lwów z Alhambry w Grenadzie. Na skwerze sąsiadującym z zamkiem od strony północnej ustawiono w 1990 r.głaz upamiętniający ofiary zbrodni katyńskiej, a w 1999 r.odsłonięto poświęcony im pomnik.

Twierdza Poznań -"Festung Posen"
Inicjatorem planu ufortyfikowania Poznania był generał Carl Wilhelm Georg von Grolman (1777-1843), w latach 1815 -19 szef pruskiego Sztabu Generalnego, a następnie dowódca stacjonującego w Wielkim Księstwie Poznańskim V Korpusu Armijnego. O zmianie miasta w twierdzę zadecydowało jego strategiczne położenie na pograniczu prusko-rosyjskim oraz obawy Berlina przed polskim ruchem niepodległościowym odkąd w 1793 w ramach II rozbioru Polski miasto dostało się w ręce pruskie. Dodatkowym atutem Poznania jako twierdzy była Warta oraz dogodne ukształtowanie terenu.
Twierdza miała spełniać dwa podstawowe zadania: bronić siebie i Berlina przed możliwością potencjalnego ataku od strony Warszawy, będącej wtedy pod panowaniem rosyjskim. Pomimo oficjalnej przyjaźni ani Prusy, ani Rosja nie darzyły siebie wzajemnym zaufaniem.
Otoczenie miasta fortyfikacjami na blisko pół wieku ograniczyło jego rozwój terytorialny.

ratuszRatusz
Dawna siedziba rady miejskiej, jeden z najcenniejszych zabytków architektury renesansu w środkowej Europie. Najstarsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z 1310 r. Wybudowano go zapewne niewiele wcześniej, na przełomie XIII i XIV w. Świadczyć o tym może zachowany w piwnicy zwornik z herbem Przemyślidów, z których Wacław II zasiadał na tronie polskim w l. 1300-06. Gotycki ratusz był niewielkim piętrowym budynkiem, nad którym prawdopodobnie dopiero na początku XVI w. wzniesiono wysmukłą wieżę.
Elewacje ratusza mają jednolity stylowo, renesansowy charakter. Jedynym świadectwem gotyckiej przeszłości gmachu jest ceglany fragment wieży z początku XVI w. Wieńczy ją klasycystyczny hełm, zrekonstruowany wg stanu z końca XVIII w. Na jego szczycie znajduje się oryginalny orzeł z 1783 r., o wysokości 1,8 m i rozpiętości skrzydeł 2 m.
Ozdobą gmachu jest elewacja frontowa z trójkondygnacyjną loggią arkadową, nad którą wznoszą się trzy wieżyczki. W medalionach między pierwszym a drugim piętrem przedstawiono głowy mędrców i bohaterów antycznych, na attyce - królów polskich z dynastii Jagiellonów. Pod bocznymi wieżyczkami zaczęto umieszczać wizerunki władców z dynastii Piastów, zaprojektowane przez Zbigniewa Bednarowicza.
W środkowej wieżyczce, pod zegarem, znajduje się kartusz z inicjałami króla Stanisława Augusta; nad zegarem - niewielka platforma, na której codziennie o godz. 12.00 ukazują się dwa koziołki.
Najstarszą częścią gmachu są wczesnogotyckie piwnice przykryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Najciekawsze pomieszczenia znajdują się na pierwszym piętrze. Wielka Sień (zwana też Salą Odrodzenia) jest jednym z najpiękniejszych wnętrz renesansowych w Polsce. Przykrywa ją bogato dekorowane kasetonowe sklepienie żaglowe, wsparte na dwóch filarach. W jednym z kasetonów umieszczono herb Poznania. W zachodniej ścianie sali zachowały się dwa późnogotyckie portale z 1508 r.
Izba Królewska - o sklepieniu kolebkowym z lunetami - była miejscem posiedzeń rady miejskiej. Jej nazwa powstała w XVII w. i pochodzi od wiszących tu portretów królewskich. Renesansowy kominek z 1541 r.został tu przeniesiony z rozebranego wówczas budynku wagi miejskiej. Izba Sądowa jest nakryta renesansowym sklepieniem z poł. XVI w.; zdobiąca je polichromia pochodzi z różnych okresów, od XVI do XIX w. W sali stoi posąg króla Stanisława Augusta, wykonany w 1791 r. prawdopodobnie przez Augustyna Schöpsa. Pomieszczenia na drugim piętrze przykryte są renesansowymi stropami zrekonstruowanymi po II wojnie światowej. W ratuszu mieści się Muzeum Historii Miasta Poznania.

Stary Rynek
Centralny plac lokowanego w 1253 r. na lewym brzegu Warty miasta został wytyczony na planie kwadratu o boku 141 m. Pod względem wielkości rynek staromiejski w Poznaniu jest trzecim w Polsce: po krakowskim i wrocławskim.

Akademia Lubrańskiego (ul. Lubrańskiego 1)
Była pierwszą w Poznaniu uczelnią o charakterze szkoły wyższej. Ufundował ją w 1518 r. biskup poznański Jan Lubrański, który również - wraz z królem Zygmuntem Starym - zapewnił fundusze na jej działalność. Czteroskrzydłowy budynek dawnej akademii - z niewielkim dziedzińcem - powstał w l. 1518-30. Wielokrotnie restaurowany, obecny kształt uzyskał podczas gruntownej przebudowy, przeprowadzonej w l. 1924-25, wg projektu Kazimierza Rucińskiego. W latach 1974-79 usunięto tynki odsłaniając mury fasady. Przy wejściu znajdują się dwie niewielkie płyty z herbem Godziemba biskupa J. Lubrańskiego.

Bazar (Al. Marcinkowskiego 10)
Budynek Bazaru powstał w I. 1838-42 z inicjatywy - Karola Marcinkowskiego. Zaprojektował go Ernest Steudener, pracami budowlanymi kierował Antoni Krzyżanowski. Późnoklasycystyczna budowla zwrócona była frontem do dzisiejszej ul: Paderewskiego. W 1899 r. dobudowano do niej - w miejscu rozebranej kamienicy Łąckich skrzydło zachodnie z fasadą od strony Al. Marcinkowskiego.

Biblioteka Raczyńskich (pl. Wolności 19)
Ufundował ją Edward Raczyński. Klasycystyczny gmach biblioteki wybudowano w l. 1822-29, wg planów wykonanych w Rzymie przez nieznanego architekta. Elewacja frontowa budynku, z imponującą kolumnadą utworzoną przez 12 par żeliwnych kolumn korynckich, wzorowana jest na wschodniej ścianie paryskiego Luwru. Był to pierwszy w Polsce budynek wzniesiony wyłącznie dla pomieszczenia zbiorów bibliotecznych. Zniszczony w 1945 r. gmach odbudowano w 1.1953-56. Jego elewację odnowiono w 1998 r.

kolegium jezuickieDawne kolegium jezuickie
Kolegium - czyli dom zakonny, w którym część zakonników trudniła się kształceniem młodzieży - ufundowano w Poznaniu w 1570 r. W następnym roku przybyli do miasta pierwsi jezuici. Kolegium otwarto w 1573 r.; jego organizatorem i pierwszym rektorem był ksiądz Jakub Wujek. Szkoła reprezentowała wysoki poziom naukowy.
W 1611 r. jezuici otrzymali od króla Zygmunta III Wazy przywilej podnoszący ją do rangi uczelni akademickiej. Sprzeciw Akademii Krakowskiej spowodował jednak, że papież Paweł V nie zgodził się na otwarcie nowego uniwersytetu.
W latach 1678-85, na mocy przywileju Jana III Sobieskiego, kolegium miało prawo nadawania stopni naukowych z zakresu filozofii i teologii. Jezuici posiadali bogatą bibliotekę, od 1677 r. mieli własną drukarnię (znanych jest 630 tytułów powstałych w tej oficynie), prowadzili teatr szkolny. Likwidacja zakonu jezuitów w 1773 r. nie przerwała działalności szkoły; od 1780 r.istniała ona jako Akademia Wielkopolska, potem (do 1793 r.) - jako Poznańska Szkoła Wydziałowa.

Domki budnicze
Stanowią unikatowy zabytek dawnej zabudowy handlowej. Już w XIII w.istniały tu budy śledziowe. Oprócz ryb sprzedawano w nich sól, świece i pochodnie oraz niektóre przedmioty codziennego użytku. W końcu XV i w XVI w. na miejscu drewnianych bud wybudowano wąskie - często jednookienne - murowane kamieniczki z kramami na dole i izbami mieszkalnymi na wyższych kondygnacjach. Wejścia do kramów chroniły podcienia, które zamurowano w XIX w. Podczas odbudowy po zniszczeniach w 1945 r.przywrócono im pierwotny wygląd. Arkady podcieni wspierają się na wykonanych z piaskowca kolumienkach; większość z nich jest autentyczna (na kolumnie domu nr 11 wyryta jest data 1535). Zespół domków budniczych zamyka od strony południowej kamieniczka z 1538 r., zwana Kancelarią Miejską lub Domem Pisarzy. Do XVIII w.mieszkał w niej pisarz miejski, obecnie jest siedzibą Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania. Pod arkadami sprzedają swe prace - najczęściej widoki Starego Miasta - poznańscy plastycy.

Odwach (Stary Rynek 3)
Powstał w l. 1785-87 z inicjatywy i przy materialnym wsparciu Kazimierza Raczyńskiego, starosty generalnego Wielkopolski i przewodniczącego poznańskiej Komisji Dobrego Porządku.
Boczne, cofnięte skrzydła dobudowano na początku XIX w. Autorem projektu był architekt warszawski Jan Chrystian Kamsetzer. Odwach był siedzibą straży miejskiej, później policji.
Parterowy budynek ma od frontu kolumnową wnękę. Attykę wieńczą rzeźby z piaskowca. Kompozycja nad wejściem przedstawia dwie postacie kobiece z fanfarami, podtrzymujące tarczę z herbem Rzeczypospolitej. Z lewej strony znajduje się kartusz z herbem ,,Nałęcz" Raczyńskich, z prawej - herb Poznania.
Obecnie w Odwachu znajduje się Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918-1919

pałac ArcybiskupiPałac Arcybiskupi (Ostrów Tumski 1)
Dwór biskupi istniał przy katedrze zapewne od początku jej funkcjonowania. Najstarsza wzmianka pisana, pochodząca z 1404 r., dotyczy budowli wzniesionej przez biskupa Wojciecha Jastrzębca. Siedziba biskupów - wielokrotnie niszczona w czasie wojen lub powodzi - zmieniała w ciągu wieków swój kształt architektoniczny. Obecnie jest gmachem trójskrzydłowym, o zróżnicowanej architekturze. Rezydencję arcybiskupią stanowi późnoklasycystyczne skrzydło zachodnie, które swój obecny wygląd zawdzięcza gruntownej przebudowie, dokonanej w l. 1853-54 wg projektu Juliusza Salkowskiego, zmodyfikowanego przez Karla Heinricha Schinkla.

Pałac Działyńskich (Stary Rynek 78/79)
Usytuowany w zachodniej pierzei rynku, u wylotu ul. Franciszkańskiej. Został wybudowany w końcu lat siedemdziesiątych XVIII w. - na miejscu dwóch średniowiecznych kamienic - dla marszałka wielkiego litewskiego Władysława Gurowskiego. Wielkopański charakter rezydencji podkreślał ogród założony na zapleczu gmachu. Barokowo - klasycystyczne formy nadał pałacowi w l. 1785-87 Antoni Höhne.

Pałac Górków (ul. Wodna 27)
Znajduje się przy południowo - wschodnim narożniku Starego Rynku, w czworoboku ulic: Wodnej, Klasztornej, Koziej i Świętosławskiej.
Pałac powstał w latach czterdziestych XVI w., w wyniku gruntownej przebudowy kilku gotyckich kamienic, dokonanej przez starostę generalnego Wielkopolski Andrzeja Górkę. pałac GórkówMiejska rezydencja Górków łączyła w sobie cechy późnego gotyku i renesansu. Ozdobą gmachu był niewielki dziedziniec arkadowy.
Górkowie - począwszy od wspomnianego wyżej Andrzeja - sprzyjali reformacji. Pałac stał się wkrótce znanym ośrodkiem luterańskim. Po śmierci Stanisława - ostatniego męskiego przedstawiciela rodu - w 1592 r., pałac odziedziczyli Czarnkowscy. Cztery lata później stał się on własnością miasta, które w 1605 r.sprzedało go zakonowi benedyktynek.
Po likwidacji klasztoru w 1803 r., mieściła się w nim szkoła średnia dla dziewcząt, a po 1880 r. przebudowano go na kamienicę czynszową.
Doszczętnie spalony gmach odbudowano w l. 1960-67. Na podstawie starych sztychów przywrócono elewacji stan z XVII - XVIII w. Na dziedzińcu odsłonięto renesansowe arkady wsparte na kolumnach z piaskowca.
Pozostałością wystroju dawnej rezydencji jest oryginalny, bogato rzeźbiony renesansowy portal, wykonany z piaskowca w 1548 r. Prowadzi on z ul. Klasztornej na pałacowy dziedziniec. Renesansowy portal od strony ul. Wodnej zrekonstruowano w latach sześćdziesiątych. W gmachu Pałacu Górków mieści się obecnie Muzeum Archeologiczne.

Mury miejskie
Mury otaczające średniowieczne miasto zostały zbudowane ok. 1280 r., w miejscu fortyfikacji drewniano - ziemnych wzniesionych bezpośrednio po lokacji. Obwód fortyfikacji zakreślał kształt zbliżony do koła. Długość murów wynosiła ok. 1700 m, a otoczona nimi powierzchnia - ok. 21 ha. Mur wzniesiony został z cegieł ceramicznych na zaprawie wapiennej w układzie wendyjskim i posadowiony na kamiennym fundamencie. Jego grubość wynosiła 1-1,2 m. Zwieńczony był krenelażem, pod którym - od strony wewnętrznej - biegł drewniany ganek dla obrońców. Wysokość muru dochodziła do 11m.
Wzmocnienie muru stanowiło ok. 35 baszt, rozstawionych na obwodzie co 35-45 m. Ich liczba i rozstaw stawiały XIV - wieczny Poznań w rzędzie najsilniej ufortyfikowanych miast polskich. Prostokątne baszty były wyższe od muru o jedną kondygnację i otwarte do wnętrza miasta. Już jednak w 1 poł. XV w.zaczęto je przebudowywać, zamykając od wnętrza. Baszty posiadały swoje nazwy. te z nich, które przydzielone zostały pod opiekę poszczególnym cechom rzemieślniczym, nosiły ich nazwy (np. Krawiecka, Rzeźnicza itp.). Były też nazwy pochodzące od innych użytkowników (np. baszta ojców Dominikanów).

Do miasta wiodły cztery bramy: Wroniecka - od północy, Wielka i Wodna - od wschodu i Wrocławska - od południa. Obok bram istniało kilka furtek dla pieszych, wykutych w murach przeważnie w XV i XVI w.

do góry

INNE ATRAKCJE

Jezioro Maltańskie i okolice
Jezioro Maltańskie to nazwa sztucznego zbiornika utworzonego przez spiętrzenie wód Cybiny - prawobrzeżnego dopływu Warty. Budowę rozpoczęli Niemcy w latach II wojny światowej. Napełnienie zbiornika nastąpiło w 1952 r. Jezioro zajmuje powierzchnię 64 ha, jego długość wynosi 2220 m, największa szerokość 460 m, a maksymalna głębokość około 5 m. Obecnie mieści się tu jeden z najnowocześniejszych torów regatowych w Europie o długości 2000 m i szerokości 175 m. Został on oddany do użytku w 1990 r. Przy południowym brzegu zbiornika znajduje się kąpielisko.
zooWzdłuż jeziora biegnie trasa Kolejki Parkowej Maltanka, która została uruchomiona w 1972 r. Trasa kolejki ma długość około 3,8 km i biegnie wzdłuż północnego brzegu Jeziora Maltańskiego. Stacja początkowa to "Maltanka", a końcowa to "Zwierzyniec" (niedaleko wejścia do Nowego Zoo). Na trasie znajdują się trzy przystanki: "Ptyś" (niedaleko hotelu Novotel Poznań Malta), "Balbinka" i "Przystań". W 1994 r. wprowadzono do eksploatacji wagon motorowy, ze względu na swój kształt zwany Ryjkiem. Jest on obecnie najstarszym czynnym wagonem motorowym w Europie.
Przy południowym brzegu jeziora położone jest C entrum Sportowo - Rekreacyjne Malta - Ski . Największą atrakcję centrum stanowi całoroczny sztuczny stok narciarski o długości około 150 m, oddany do użytku w 1993 r. Znajdują się tu również dwa wyciągi: orczykowy i krzesełkowy oraz niewielki stok do nauki jazdy na nartach. W 1998 r. obok stoku uruchomiono letni tor saneczkowy o długości 560 m. Centrum posiada również wypożyczalnię sprzętu narciarskiego oraz łyżworolek i rowerów rodzinnych. Amatorzy mocnych wrażeń mogą skorzystać ze ściany wspinaczkowej. Poniżej toru saneczkowego jest plac zabaw dla dzieci.
Po wschodniej stronie Jeziora Maltańskiego znajduje się, położone w dolinie Cybiny, Nowe Zoo. Ma ono powierzchnię 116,33 ha. Budowane od 1967 r., w 1974 r.zostało udostępnione publiczności. Około 60 proc. powierzchni zajmują drzewostany sosnowe i lasy mieszane. Strumień płynący przez teren Zoo spiętrzono, tworząc szereg stawów o ogólnej powierzchni ponad 16 ha. Znajduje się tu prawie 2 tysiące zwierząt około 260 gatunków. Zwierzęta przebywają w warunkach zbliżonych do naturalnych. Zoo posiada otwarty w 1995 r. Pawilon Zwierząt Nocnych. Dla odwiedzających wytyczono trzy trasy zwiedzania o rożnej długości. Od maja 2002 r. na terenie Zoo można podziwiać tygrysy syberyjskie. Specjalnie na ich potrzeby zbudowano nowy wybieg, który pozwala na obserwację zwierząt w warunkach zbliżonych do naturalnych. Od maja do sierpnia można również zwiedzać halę wolnego lotu motyli, gdzie około 100 tropikalnych, bajecznie kolorowych motyli lata w otoczeniu bujnej egzotycznej roślinności.

Międzynarodowe Targi Poznańskie i okolice
Poznań szczyci się tradycjami targowymi sięgającymi XIII w., kiedy to w 1254 r. Przemysł I wydał przywilej, będący najwcześniejszym spośród zachowanych do naszych czasów w oryginale dokumentów dotyczących dziejów handlu poznańskiego. Pomysł utworzenia specjalistycznej instytucji targowej zrodził się w kręgach bardzo aktywnego poznańskiego kupiectwa w 1917 r., a cztery lata później odbył się I Targ Poznański. Targi Poznańskie tuż przed wybuchem II wojny światowej stanowiły czołówkę targów europejskich. W 1947 r. zorganizowano pierwsze po wojnie Międzynarodowe Targi Poznańskie. Dzięki nim Poznań, dynamicznie rozwijające się miasto, zyskał status handlowej stolicy kraju. MTP to jedna z najstarszych tego typu instytucji w Europie. Tereny targowe położone są w centrum miasta. Wiele pawilonów pochodzi z lat międzywojennych. Bardzo charakterystycznym punktem jest pawilon nr 11, tzw. Iglica - pozostałość Wieży Górnośląskiej wzniesionej w 1911 r. wg projektu wybitnego niemieckiego architekta Hansa Poelziga. Kalendarz MTP obejmuje co roku około 40 specjalistycznych imprez, które gromadzą tysiące producentów, firm handlowych, placówek naukowych i badawczych ze wszystkich kontynentów.
Mijając tereny targowe od strony ul. Bukowskiej, skrecamy w lewo w ul. Gajową, którą dochodzimy do ul. Zwierzynieckiej, gdzie znajduje się wejście do Starego Zoo. Początki poznańskiego Starego Zoo sięgają drugiej połowy XIX w. Za oficjalną datę powstania Starego Zoo przyjmuje się dziś 24 lutego 1874 r. Zajmuje ono powierzchnię 5,6 ha. Można tu zobaczyć m.in.zebry, hipopotamy karłowate, wiele gatunków małp. Tu również znajduje się akwarium, gadziarnia i ptaszarnia. Na uwagę zasługuje woliera z alpinarium dla ptaków drapieżnych z początku XX w. oraz woliera dla ptaków brodzących z 1924 r. W 1972 r. Stare Zoo wpisane zostało do rejestru zabytków Poznania i objęte nadzorem konserwatorskim.
Idziemy dalej ul. Zwierzyniecką i skrecamy w lewo w ulice Kraszewskiego. Przecinamy ruchliwa ul. Bukowska, nastepnie kuntunuujemy spacer prosto ul. Szylinga i dochodzimy do ul. Matejki. Wzdłuż bogato zdobionych secesyjnych kamienic dochodzimy do Parku Wilsona. Tu, znajduje się Palmiarnia Poznańska (3) . Zbudowano ją w 1929 r. wg projektu S. Cybichowskiego, a w latach 1982-92 całkowicie przebudowano. Palmiarnia posiada ogromne zbiory roślin i jest jedną z największych tego typu placówek w Europie. Zgromadzono tu około 17 tysięcy roślin siedmiuset gatunków i odmian z krajów o klimacie śródziemnomorskim, subtropikalnym, tropikalnym, sawanny, pustyń. Znajduje się tu również bogata kolekcja ryb egzotycznych.

skansen miniaturSkansen miniatur
Skansen Miniatur to park zawierający makiety obiektów historycznych i interesujących fragmentów zabudowy miast wielkopolskich. Podstawową funkcją skansenu jest ukazanie struktury przestrzennej Szlaku Piastowskiego w jego dzisiejszym i częściowo historycznym kształcie oraz procesu rozwoju osadnictwa i kształtowania się państwowości polskiej. Skansen otwarty został w maju 1998 r., w roku jubileuszu 950 - lecia Pobiedzisk, choć niektóre miniatury wykonano już w 1994 roku.
Jest to jedyny tego rodzaju obiekt w Polsce, obejmujący około 35 najważniejszych, a także i mniej znanych budowli z terenu Szlaku Piastowskiego oraz Wielkopolski. Miniatury są wykonane w skali 1:20, z trwałych materiałów: szkielet aluminiowy, "elewacja" plastikowa zabezpieczona odpowiednimi środkami chemicznymi i niektóre fragmenty są realizowane z materiałów identycznych jak obiekty oryginalne.
Makiety przedstawiają ratusze, pałace, kościoły, grody itp. Są wierną kopią oryginałów z zachowaniem wszelkich detali. Są to obiekty najbardziej reprezentatywne dla naszego regionu, obejmujące trzy największe miasta Szlaku Piastowskiego: Poznań, Gniezno i Inowrocław.

Skansen położony jest przy trasie Poznań - Gniezno (l ,5 km od Pobiedzisk), w połowie drogi pomiędzy tymi miastami. Leży w dolinie rzeki Głównej, w niecce o powierzchni 23 ha, będącej pozostałością po kopalni żwiru. Jest to centralnie usytuowane miejsce na obszarze Szlaku Piastowskiego. Muzeum powstało z inicjatywy byłego burmistrza Pobiedzisk Krzysztofa Wojdanowicza, którego zafascynowało Madurodamem w Holandii.

do góry

NA WYCIECZKI

Okolice Starego Rynku - część południowo – wschodnia
Stary Rynek i jego okolice to jedno z najciekawszych miejsc do zwiedzania w Poznaniu. Piękny renesansowy ratusz i zabytkowe kamieniczki, urokliwe uliczki, wiele muzeów, pomników, kawiarenki i spacerujący ludzie tworzą niepowtarzalny klimat tego miejsca.
stary rynekZwiedzanie zaczynamy od pl. Kolegiackiego położonego w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Rynku. Wzdłuż południowej pierzei placu wznosi się kolegium jezuickie. Ten trzypiętrowy gmach w kształcie podkowy z obszernym dziedzińcem i dwuskrzydłowym krużgankiem został zbudowany w pierwszej połowie XVIII w. Obecnie mieści się tu Urząd Miasta Poznania. Nad bramą w północnym krużganku znajduje się wysoka wieża z hełmem z 1737 r. Po kasacie zakonu jezuitów Komisja Edukacji Narodowej utworzyła w gmachu kolegium Wojewódzką Szkołę Narodową. W 1806 r. przez trzy tygodnie mieszkał tu Napoleon.
W okresie Księstwa Poznańskiego kolegium było siedzibą namiestnika księcia Antoniego Radziwiłła. Przed głównym wejściem w 2002 r. umieszczono dwa trykające się koziołki z brązu. Figury zostały wyrzeźbione przez poznańskiego artystę Roberta Sobocińskiego.
Idąc ul. Gołębią, po lewej stronie mijamy kościół farny pw. Św. Stanisława.
Jest to jeden z najbardziej monumentalnych barokowych kościołów w Polsce. Trzynawowa bazylika z transeptem została zbudowana w latach 1651-1732. Wewnątrz znajduje się bogata dekoracja rzeźbiarska, sztukatorska i malarska. Na sklepieniu nawy głównej można zobaczyć polichromię ze scenami z żywota Św. Stanisława, natomiast na skrzyżowaniu naw w pozornej kopule iluzjonistyczne malowidło Stanisława Wróblewskiego (1949 r.). Ołtarz główny z 1727 r.został stworzony przez Pompeo Ferrariego. W ołtarzu bocznym, w transepcie po prawej znajduje się obraz Szymona Czechowicza - Św. Stanisław Kostka, a w ołtarzu po lewej gotycka figura Chrystusa z ok. 1430 r. i obraz - Św. Ignacy Loyola. Po drugiej stronie ul. Gołębiej wznosi się XVIII - wieczna dawna szkoła jezuicka, która należała do kompleksu budowli pojezuickich. Podczas zaborów ulokowano tu królewsko - pruskie gimnazjum. Obecnie ma tu swoją siedzibę Państwowa Szkoła Baletowa. Sąsiadujący z nią budynek od ul. Koziej mieści Polski Teatr Tańca - Balet Poznański, który corocznie jest organizatorem Warsztatów Tańca Współczesnego.
Skręcamy w ul. Świętosławską i dochodzimy do ul. Wodnej, gdzie mieści się zbudowany w 1548 r. pałac Górków . Przebudowany w XVIII w., zniszczony w 1945 r., po wojnie został odbudowany. Od ul. Klasztornej widać piękny renesansowy portal z piaskowca i wewnętrzny dziedziniec.
Obecnie pałac jest siedzibą Muzeum Archeologicznego. Ekspozycje stałe muzeum to: Pradzieje Wielkopolski oraz Śmierć i życie w starożytnym Egipcie. Pierwsza z nich prezentuje zabytki archeologiczne z pradziejów zachodniej Polski, życie ludzi w Wielkopolsce od epoki kamienia do schyłku starożytności, a także sylwetki ludzi i zwierząt w skali 1:1 i 1:10, pokazujące sceny z życia łowców, pasterzy, rolników. Ekspozycja druga przedstawia papirusy i pismo hieroglificzne, rozwój sztuki egipskiej, zabytki związane z religią i obrządkiem pogrzebowym (także mumie).

 

Stary Rynek
Stary Rynek ma regularny kształt kwadratu o boku 140 m, a wokół niego znajduje się sieć krzyżujących się pod katem prostym ulic. Otaczające rynek kamieniczki zostały zrekonstruowane po zniszczeniach II wojny światowej w stylu nawiązującym do architektury baroku i renesansu. Dominującą budowlą na rynku jest renesansowy ratusz z połowy XVI w., dzieło Jana Baptysty Quadro. Monumentalna fasada frontowa z trzykondygnacyjną arkadową loggią jest zwieńczona wysoką ścianą attyki z trzema wieżami. Najstarsza część to piwnice - 4 kwadratowe izby o wczesnogotyckich sklepieniach krzyżowych. Tutaj i w reprezentacyjnych salach pierwszego piętra ¬ z Salą Renesansową (tzw. Wielką Sienią) nakrytą słynnym sklepieniem z 1555 r. - mieści się Muzeum Historii Miasta Poznania . Stała ekspozycja jest poświęcona dziejom Poznania od X w. do 1945 r. Są to zbiory archeologiczne z terenu Poznania, model grodu poznańskiego, wyroby rzemiosła artystycznego, fragmenty rzeźb, detali architektonicznych, obrazy.
domki budniczeW 1551 r. na ratuszu został zainstalowany zegar z koziołkami. Jego twórcą był Bartłomiej Wolf z Gubina. Codziennie, gdy zegar ratuszowy wybija godzinę dwunastą w południe, w wieżyczce nad zegarem umieszczonym we frontowej elewacji otwierają się drzwiczki i ukazują się dwa blaszane koziołki. Poruszane mechanizmem zegarowym trykają się rogami 12 razy. Z założeniem koziołków wiąże się legenda. Po wykonaniu zegara Bartłomiej Wolf postanowił pokazać go rajcom i wojewodzie poznańskiemu. Przygotowano ucztę, lecz z powodu nieuwagi kuchcika przygotowywany udziec sarni spłonął. Kuchcik ukradł wówczas 2 koziołki, by upiec je na rożnie, ale te uciekły na ratuszowa wieżę. Przybyli goście zobaczyli je trykające się na gzymsie. Wówczas wojewoda polecił dołączyć do zegara jeszcze odpowiedni mechanizm z koziołkami.
Obok ratusza wznoszą się tzw. domki budnicze z charakterystycznymi podcieniami. Są to dawne kamieniczki kramarzy. W czterach narożnikach Starego Rynku stoją cztery fontanny: fontanna Prozerpiny, Apollina, Posejdona i Marsa. Pierwsza, rokokowa, pochodzi z XVIII wieku. Pozostałe postawiono w latach 2002-2005 w miejsce historycznych studzienek rozebranych w XIX wieku. Całości dopełnia pręgierz zwieńczony rzeźbą kata z mieczem w ręku, znajdująca się za domkami budniczymi studzienka z pomnikiem Bamberki oraz barokowa figura Św. Jana Nepomucena.
Obok ratusza znajduje się Odwach - wzniesiony w XVIII w. klasycystyczny budynek (pierwotnie drewniany), dzieło warszawskiego architekta Jana Chrystiana Kamsetzera. Inicjatorem i fundatorem przedsięwzięcia był Kazimierz Raczyński, ówczesny starosta generalny Wielkopolski. Jego herb Nałęcz został umieszczony na attyce. Odwach jest siedzibą Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych oraz Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 .
W południowej części rynku, w wybudowanych po wojnie pawilonach, mieści się Wielkopolskie Muzeum Wojskowe. Ekspozycja stała muzeum poświęcona jest dziejom oręża polskiego i obejmuje: mundury Wojska Polskiego, broń białą, palną i drzewcową, uzbrojenie ochronne i oporządzenie wojskowe od X do XX w. oraz fragment panoramy "Bitwa pod piramidami" Wojciecha Kossaka z 1901 r.

 

Stary Rynek i okolice - część zachodnia
Na zachodniej ścianie Starego Rynku, u wylotu ul. Franciszkańskiej, znajduje się późnobarokowy pałac Działyńskich . Został on zbudowany w latach 1773-87. Klasycystyczną fasadę wieńczy bogata dekoracja rzeźbiarska. Na attyce umieszczone są płaskorzeźby przedstawiające pochód triumfalny i ofiarny, a pośrodku zwraca uwagę rzeźba łabędzia z rozpostartymi skrzydłami. Posiadająca wspaniały wystrój Sala Czerwona to miejsce wielu prestiżowych spotkań. Dziś pałac jest siedzibą jednostek Polskiej Akademii Nauk, mieści się tu m.in. ekspozytura Biblioteki Kórnickiej.
pałacWychodząc ze Starego Rynku ul. Franciszkańską dochodzimy do kościoła Franciszkanów . Ten późnobarokowy budynek powstał w latach 1674 1728 wg projektu poznańskiego budowniczego Jana Koskiego. Trzynawowy, bazylikowy kościół z 2 kaplicami na zakończeniu ramion transeptu kryje we wnętrzu bogate rzeźby i malowidła na ścianach, sklepieniach i w kopułach obu kaplic. Twórcą polichromii był miejscowy franciszkanin Adam Szwach, natomiast rzeźb Antoni Szwach. W prezbiterium ustawione są bogato rzeźbione dębowe stalle, intarsjowane i inkrustowane. Zachowały się również 23 portrety staropolskie, w tym kilkanaście trumiennych. Od ponad 300 lat w kościele znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej, zwanej Panią Poznania.
Naprzeciwko kościoła Franciszkanów znajduje się Zamek Królewski . Został on wzniesiony w drugiej połowie XIII w. na szczycie Góry Przemysła i włączony w system obwarowań miejskich. Od czasów Władysława Łokietka w zamku rezydowali starostowie generalni Wielkopolski, a w XVIII w.odbywały się w nim sądy grodzkie i przechowywano tu akta grodzkie. Zamek był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Obecnie mieści się tu Muzeum Sztuk Użytkowych. Ekspozycja stała w muzeum to: przedmioty codziennego użytku - ozdobne i kultowe (od średniowiecza po czasy współczesne), meble, tkaniny, wyroby złotnicze i z metali półszlachetnych, zegary, naczynia ceramiczne i szklane, przedmioty z Bliskiego i Dalekiego Wschodu.
Schodząc z Góry Przemysła i idąc ul. Zamkową, skręcamy w lewo - w ul. 23 Lutego. Dochodzimy do Al. Marcinkowskiego i skręcamy w lewo. Tu pod numerem 9 mieści się Muzeum Narodowe Galeria Malarstwa i Rzeźby . Gmach muzeum zbudowano na początku XX w. Znajdują się tu bogate zbiory malarstwa polskiego, m.in. Jacka Malczewskiego, Stanisława Wyspiańskiego, Jana Matejki i europejskiego - przegląd malarstwa włoskiego XV - XVIII w., holenderskiego z XVII w. i flamandzkiego z XVI i XVII w. Ekspozycje stałe to: Galeria Sztuki Średniowiecznej - zabytki romańskie i gotyckie od XII do początku XIV w.: rzeźby, niemieckie i francuskie ołtarze z terenu ziem polskich, malarstwo; Galeria Sztuki Obcej - najcenniejsza w Polsce kolekcja malarstwa hiszpańskiego, z dziełami Francisco Zurbarana i Jose Ribery na czele.

 

Okolice Starego Koryta Warty
Wychodząc ze Starego Rynku idziemy prosto ul. Woźną, przecinamy jedną z głównych ulic Poznania - ul. Garbary i dochodzimy do ul. Grobla. Tam znajduje się zbudowany w stylu klasycystycznym kościół Wszystkich Świętych zaprojektowany przez Antoniego Hohne. Pierwotnie był to zbór ewangelicki, którego budowę rozpoczęto w drugiej połowie XVIII w. Kościół został ukończony dopiero na początku XIX w., na skutek długotrwałych prac przy fasadzie i wyposażaniu wnętrz. Nad wejściem, w czworobocznej wieży świątyni, umieszczone są figury świętych Piotra i Pawła. Późnobarokowy ołtarz przedstawia scenę Wieczerzy Pańskiej, a po bokach widać figury czterech ewangelistów. Kościół ma doskonałą akustykę i dlatego też co jakiś czas odbywają się tu koncerty.
Skręcając w ul. Mostową dochodzimy do Wielkopolskiego Muzeum Etnograficznego, które mieści się w budynku dawnej loży masońskiej pod numerem 7. Wzniesiony na początku XIX w. gmach należał do najwspanialszych w Europie. Jest on przykładem późnoklasycystycznej architektury z pierwszej połowy XIX w. W 1936 r. zabudowania przejęło Miasto, a stało się to po rozwiązaniu loży masońskiej. W 1986 r. Muzeum Etnograficzne ostatecznie udostępniło zwiedzającym swoje sale wystawiennicze. W muzeum zgromadzono zabytki wielkopolskiej kultury ludowej. Ekspozycja stała to Sztuka ludowa w Wielkopolsce - rzeźba, malarstwo, stroje, hafty, zdobnictwo (ceramika, żelazo, drewno) oraz rekwizyty obrzędowe i instrumenty muzyczne z XIX i XX w. Eksponaty podzielone są na cztery działy: Dział Tkanin i Ubiorów Ludowych - zgromadzono tu stroje, tkaniny i hafty reprezentatywne dla terenu całej Polski, Dział Sztuki Ludowej - są tu przedmioty z dziedziny rzeźby, malarstwa, ludowej plastyki obrzędowej, instrumenty muzyczne, zabawki pochodzące głownie z terenu Wielkopolski, Dział Kultury Technicznej - zebrano tu eksponaty z dziedziny kultury materialnej wsi, obrazujące życie codzienne, pracę na roli i w gospodarstwie ludności wiejskiej, a także narzędzia pochodzące z wyposażenia tradycyjnych warsztatów rzemieślniczych (koła garncarskie, warsztaty tkackie, kołowrotki) oraz Dział Kultur Pozaeuropejskich - zabytki zgromadzone w tym dziale pochodzą niemal ze wszystkich kontynentów świata: z Ameryki Środkowej i Południowej, Dalekiego Wschodu i Afryki (bogata kolekcja ceramiki prekolumbijskiej, rzeźby, naczynia, urny figuralne, figurki związane z cywilizacją Olmeków, datowane na lata 1250-150 p.n.e., tkaniny, stroje, ozdoby).
Idąc dalej ul. Mostową, skręcamy w prawo, w ul. Dowbora Muśnickiego i dochodzimy do pl. Bernardyńskiego. Znajduje się tu kościół pw. św. Franciszka Serafickiego (franciszkanów -bernardynów). Pierwotnie był budowlą gotycką wzniesioną w 1473 r. Obecnie barokowy, posiada dwie wieże z charakterystycznymi wysokimi ażurowymi hełmami z początku XVIII w. Wtedy to przeprowadzono renowację kościoła, która zdecydowanie wpłynęła na dzisiejszy kształt świątyni. Fasada została zaprojektowana przez Jana Adama Stiera. Kościół był wielokrotnie niszczony, a zabytkowe wyposażenie zostało prawie w całości zniszczone w czasie wojny. Przetrwały jedynie białe figury dwunastu apostołów umieszczone na filarach wzdłuż nawy głównej oraz grupa pasyjna na łuku tęczowym. Z kościołem sąsiadują zabudowania klasztoru, w którym działa niewielkie muzeum misyjne.

 

Ostrów Tumski i okolice
Najstarszą część Poznania tworzą Śródka, Komandoria i Ostrów Tumski położone po prawej stronie Warty. Kościół św. Kazimierza położony jest na wzgórzu przy ul. Bydgoskiej, zaraz obok Rynku Śródeckiego. Jest to kościół poreformacki, zbudowany w latach 1663-85 według projektu Krzysztofa Bonadury i Jerzego Catenazziego. Jednonawowy budynek nakryty sklepieniami kolebkowymi z lunetami stoi ukryty pośród drzew. We wnęce, nad zamkniętym trapezowo wejściem, stoi XIX - wieczna figura św. Kazimierza. Do kościoła przylegają budynki klasztorne powstałe na przełomie XVII i XVIII w. Rokokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z połowy XVIII w. Obecnie kościół należy do parafii polsko - katolickiej.
W samym środku Rynku Śródeckiego stoi zbudowany w pierwszej połowie XIII w. kościół św. Małgorzaty. Przebudowany na przełomie XV i XVI w., od 1665 do 1805 r.był kościołem kongregacji filipinów. Jednonawowe wnętrze ma gwiaździste sklepienie, a w kruchcie znajdują się 2 wczesnogotyckie portale z pierwszej połowy XIII w. Pozostałe wyposażenie wnętrza jest późnobarokowe z pierwszej połowy XVIII w. Znajdują się tu m.in. chrzcielnica wykonana z białego i czerwonego stiuku, a także 2 obrazy z początku XVII w. z warsztatów poznańskich malarzy cechowych.
Ostrów Tumski był kiedyś jednym z pierwszych grodów stołecznych państwa Piastów. To tu właśnie w 968 r.powstało pierwsze polskie biskupstwo. Katedra została zbudowana w 968 r., była wielokrotnie niszczona przez klęski żywiołowe, katastrofy budowlane, wojny. Obecnie prezentuje się jako trójnawowa bazylika gotycka z reliktami architektury przedromańskiej i romańskiej, otoczona wieńcem kaplic. Wieże frontowe i 3 wieże nad wschodnią częścią kościoła otrzymały hełmy barokowe. W gotyckim portalu z połowy XV w.znajdują się nowoczesne w formie drzwi spiżowe ze scenami z życia świętych Piotra i Pawła, wykonane w 1979 r. W specjalnej krypcie, w podziemiach można obejrzeć najstarsze fragmenty katedry z czasów przedromańskich i romańskich: fragmenty murów, misy chrzcielnej i grobowców pierwszych władców. Gotycki ołtarz główny, w formie szafy z dwiema parami ruchomych skrzydeł, pochodzi z 1512 r. W kaplicach katedry znajdują się liczne nagrobki biskupów i dostojników świeckich (XIV - XX w.). W 1405 r. na miejscu starszej wzniesiono najbardziej znaną - tzw. Złotą Kaplicę. W XIX w.stała się mauzoleum Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Znajduje się tu grobowiec władców w stylu bizantyjskim oraz pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego.
W bezpośrednim sąsiedztwie katedry znajduje się gotycki kościół Najświętszej Marii Panny, zbudowany w pierwszej połowie XV w. Jego trójnawowe, halowe wnętrze nakryte jest sklepieniem gwiaździstym. Współczesna polichromia, witraże i ołtarz w formie poliptyku powstały wg projektu Wacława Taranczewskiego w 1954 r.

Jeziora Poznania
Położenie Poznania w obrębie Pojezierza Wielkopolskiego sprawia, że na obszarze miasta, obok gęstej sieci rzek, znajdują się duże, naturalnie ukształtowane jeziora oraz liczne, niewielkie oczka polodowcowe. Jest tu także ok. 150 sztucznych zbiorników wodnych, a wśród nich największe - Malta i Rusałka, które upiększają tereny rekreacyjne. Ze względu na powierzchnię, walory przyrodnicze, znaczenie ekologiczne, rekreacyjne i gospodarcze szczególnie ważne dla miasta są jeziora: Kierskie i Strzeszyńskie oraz (wymienione wcześniej) Malta i Rusałka.

Poznań - miasto zielone!
Poznań od lat należy do najbardziej zielonych miast w Polsce. Tereny zielone stolicy Wielkopolski zajmują powierzchnię ponad 70 km2 (7 tys.ha) i stanowią 27 % całego obszaru miasta.
Doceniają to zarówno poznaniacy jak i przyjezdni. Znajdują oni wytchnienie i odpoczywają od wielkomiejskiego gwaru i szumu w kilkudziesięciu parkach i zieleńcach, a osoby poszukujące spokoju i bezpośredniego kontaktu z przyrodą chętnie odwiedzają lasy komunalne, których łączna powierzchnia obejmuje ponad 2,5 tys.ha.
W różnych częściach miasta można znaleźć prawdziwe enklawy zieleni bogate we wspaniałe, nierzadko unikalne okazy drzew i krzewów. Stale prowadzone prace renowacyjne i konserwacyjne zachowują bądź przywracają do dawnej świetności najcenniejsze fragmenty miejskiej zieleni. Zapraszamy do odwiedzin w wybranych ogrodach i parkach naszego miasta.

Opisy tras i atrakcji turystycznych: Marta Stawińska.

do góry

PRZYDATNE INFO

Karta Turystyczna
Z Poznań City-Card zwiedzanie Poznania staje się niezwykle łatwe. Karta upoważnia do bezpłatnego korzystania z komunikacji miejskiej, bezpłatnego wstępu do Muzeów i wybranych atrakcji turystycznych, zniżek i rabatów w restauracjach, kinach, operze i innych instytucjach. Dołączony do Karty przewodnik zapewnia wszystkie niezbędne informacje o odwiedzanym obiekcie.
Dodatkowo można odwiedzić najciekawsze obiekty w okolicy Poznania, korzystając z faktu, iż Karta jest w nich ważna o jeden dzień dłużej. Ceny Karty:
jednodniowa -30 zł,
dwudniowa - 40 zł
trzydniowa - 45 zł.

System Informacji Miejskiej
Orientację w mieście i poznanie najważniejszych zabytków ułatwi System Informacji Miejskiej (SIM). SIM obejmuje drogowskazy kierujące do miejsc użyteczności publicznej oraz zabytków oraz tablice informacji turystycznej o najatrakcyjniejszych obiektach.

•  Centrum Informacji Miejskiej
ul. Ratajczaka 44 61-728 , Poznań, Telefon: (0-61)851-96-45, 9431

•  Glob -Tour FB
ul. Dworcowa 1 Dworzec Główny PKP 61-801 , Poznań, Telefon: (0-61)866-06-67

•  Centrum Informacji Miejskiej - Filia w Porcie Lotniczym Ławica
ul.Bukowska 285 60-189 , Poznań, Telefon: (0-61) 849-21-40

•  Centrum Informacji Miejskiej - Filia na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich
ul. Głogowska 14 60-734 , Poznań, Telefon: (0-61)869-20-84

•  Centrum Informacji Miejskiej - Filia w Centrum Handlowym M1 przy Księgarni Poznańskiej
ul. Szwajcarska 14 61-285 , Poznań, Telefon: (0-61)653-19-76

•  Centrum Informacji Turystycznej (filia Centrum Informacji Miejskiej)
Stary Rynek 59/60 61-772 , Poznań, Telefon: 061 852 61 56

Komenda Miejska Policji
ul. Taborowa 22 60-790 , Poznań, tel: (061)841-56-00, (061)841-59-97, (061)657-56-00

Szpital Wojewódzki
ul. Juraszów 7/9 60-415 , Poznań, Telefon: (0-61)821-22 - 00

Pogotowie Ratunkowe (wypadkowe)
ul. Rycerska 10 60-346 , Poznań, Telefon: 999

Pogotowie Ratunkowe - wizyty domowe
ul. Rycerska 10 60-346 , Poznań, tel: 999 - wypadki, (0-61) 866-00-66 - nagłe zachorowania

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Urzędu Miasta Poznań (www.poznan.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pani Anny Szpytko.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone