zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
małopolskie
Andrychów
Bochnia
Brzesko
Czarny Dunajec
Gmina Czorsztyn
Kalwaria Zebrzydowska
Kraków
Krynica-Zdrój
Limanowa
Nowy Sącz
Nowy Targ
Olkusz
Oświęcim
Powiat Krakowski
Powiat Myślenicki
Rabka-Zdrój
Sucha Beskidzka
Szczawnica
Wadowice
Wieliczka
Bochnia

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Bochnia - najstarsze miasto w granicach obecnej Małopolski, położona jest w połowie drogi między Krakowem a Tarnowem, nad rzeką Rabą, na pograniczu Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego. Takie rozlokowanie decyduje o niezwykłej malowniczości miasta, bowiem w części południowej teren jest pagórkowaty, natomiast w północnej - równinny. Wcinające się w samo miasto wzgórza z kompleksami leśnymi oraz bliskie sąsiedztwo Puszczy Niepołomickiej nadają mu niepowtarzalny urok. Bliskie sąsiedztwo Beskidu Wyspowego i Sądeckiego - znanych regionów turystycznych i wypoczynkowych w połączeniu z dobrze rozwiniętą bazą hotelową, krytym basenem i wreszcie największą atrakcją, jaką jest Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, funkcjonujące na bazie najstarszej w Europie kopalni soli - stanowią o dużej atrakcyjności turystycznej Bochni.

Dokładne położenie geograficzne Bochni to 20°25' E - 49°58' N.

 

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Kopalnia Soli
 sięgająca swoimi początkami 1248 roku jest niezaprzeczalnie największą atrakcją turystyczną miasta. To najstarszy, działający nieprzerwanie zakład wydobywczy w Europie. W 1981 r. zabytkowe wyrobiska zostały wpisane do rejestru zabytków, a w 2000 roku Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski podjął decyzję o uznaniu bocheńskiej żupy za Pomnik Historii. Obecnie trwają starania o wpisanie jej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 750 letnia działalność górnicza stworzyła podziemny labirynt solnych komór i korytarzy. Charakter kopalni w Bochni jest specyficzny i niepowtarzalny, sprawia ona wrażenie autentycznie starej i surowej. Jest zdecydowanie mniejsza od Wieliczki i nie ma tu przepychu wielickiego muzeum, dzięki temu jednak daje autentyczne wyobrażenie o pracy wykonywanej tu przez 750 lat.

kopalnia

Bazylika Św. Mikołaja
Majestatyczny kościół farny (od 1997 roku bazylika mniejsza), ufundowany w 1253 r. Obecny wzniesiony ok. 1440 r., wielokrotnie przebudowywany, ozdobiony gotycką fasadą. Wnętrze barokowo - rokokowe. Bazylika jest sanktuarium maryjnym ( znajduje się tu cudowny, koronowany w 1934 r., obraz Matki Bożej Bocheńskiej). Obok fary stała  drewniana dzwonnica z początku XVII wieku, jedna z najpiękniejszych w Polsce, która spłonęła w 1987 r. Dziś podziwiać można jej udaną rekonstrukcję. Konstrukcja słupowa, oszalowana, nakryta ostrosłupowym hełmem pobitym gontem.

Średniowieczne centrum
Układ urbanistyczny Bochni pozostaje niezmieniony od XIII wieku, Rynek jest centralnym elementem średniowiecznego układu szachownicowego, wybiega zeń 9 ulic, które zachowały swoje szesnastowieczne nazwy: Oracka, Solna Góra, Floris. Szereg ulic nosi nazwy związane z górnictwem solnym. Urokliwe kamieniczki wokół Rynku pochodzą z XVIII - XIX wieku. Na środku Rynku, z pomnika, czuwa nad miastem król Kazimierz Wielki. Pomnik monarchy,z którym Bochnia wiąze jeden z najpomyślniejszych i najszczęśliwyszych okresów w historii miasta, wzniesiony został w 1871 r, na fali patriotycznego ożywienia związanego z odkryciem w katedrze wawelskiej szczątków monarchy. Pomysł wzniesienia pomnika w Bochni wyszedł z kręgu Jana Matejki, który był autorem rysunków robionych w wawelskiej krypcie. Pod wpływem wielkiego malarza, a prywatnie szwagra - ówczesny marszałek rady powiatowej Leonard Serafiński nakłonił burmistrza Romana Niwickiego i rajców miejskich, aby w ten sposób uczcić pamięć wielkiego króla. Uroczystość odsłonięcia pomnika odbyła się 29 V 1871 r.

Muzeum im. St. Fischera
Dawny klasztor dominikanów, usytuowany w południowo-wschodnim narożniku Rynku. Dwuskrzydłowy, obecnie późnobarokowy, lecz wiele elementów architektonicznych wskazuje, że powstał wcześniej. Jego najstarsze partie sięgać mogą nawet XVI w. Dzieje tej budowli są niezwykle bogate ale wciąż nie jest znana dokładna data powstania.
Jest jednym z najcenniejszych zabytków Bochni. Wewnątrz znajdują się interesujące sklepienia. W piwnicach - kolebkowe o wątku ceglanym i kamiennym, w sieni przelotowej na parterze - kolebkowe z lunetami. W pomieszczeniach traktu południowego - dwuprzęsłowe, żaglaste na gurcie, zaś w innym - strop drewniany o profilowanych belkach. W jednym z nich wnęka z fragmentem polichromii późnobarokowej. W pomieszczeniach osi północnej - sklepienia kolebkowe z lunetami. Elewacja sgraffitowa o podziałach ramowych zrekonstruowana według stanu z lat 30. XVIII w. podczas generalnego remontu obiektu w latach 1969-1973. W elewacji podwórzowej - ganek drewniany z profilowanych belek i balustradą wyciętą w desce. Narożnik płd.-zach. z budynku podparty masywną skarpą (dawniej analogicznie podparty był narożnik płn.-zach.). Wejście główne, od strony Rynku wtórne na osi elewacji frontowej przebite dopiero w latach międzywojennych, z neobarokowym, półkolistym portalem. W murze, zamykającym dziedziniec od wschodu, późnobarokowa furta z końca XVIII w. w półkolistej archiwolcie, flankowana pilastrami, na których belkowanie, zwieńczone daszkiem. Druga furta zamyka dziedziniec większy od strony ul. T. Kościuszki. Ma przejście zamknięte półkoliście, zwieńczona jest daszkiem siodłowym.

do góry

INNE ATRAKCJE

Sanktuarium Matki Bożej Bocheńskiej

W przedłużeniu nawy południowej kościoła św. Mikołaja, znajduje się kaplica Matki Bożej Różańcowej (Bocheńskiej), wzniesiona w 1778 r. na wzór kaplicy maryjnej w kościele dominikanów, skąd - po jego zburzeniu - przeniesiono część wyposażenia, w tym obraz Matki Bożej Bocheńskiej. Jest on dość swobodną kopią słynnego obrazu częstochowskiego sporządzoną przez anonimowego malarza. Malowidło powstało około 1 poł. XVI w. Przemawia za tym sposób przedstawienia nakryć głów oraz nimbów Marii i Dzieciątka. Namalowany jest na płótnie, naklejonym na modrzewiową deskę o wymiarach 90 cm x 75 cm. Postać Marii przedstawiona jest frontalnie. Na lewej ręce trzyma Dzieciątko zwrócone w stronę Matki. Od najdawniejszych czasów uwagę wiernych przykuwa niezwykła twarz Marii - smutna lecz zarazem łagodna w wyrazie. Na prawym policzku widnieją charakterystyczne rysy przypominające obraz z Jasnej Góry. Dzieciątko podnosi prawą rękę w dobrze znanym geście Pantokratora - władcy świata; w lewej zaś trzyma jabłko - symbol kuli ziemskiej (na obrazie częstochowskim jest to Księga). Tło malowidła jest gładkie, z nieregularnie rozmieszczonymi gwiazdami.

"Ekomuzeum "U Kiejdów"

Gospodarstwo Pasieczne "U Kiejdów" to świetne miejsce dla wycieczek szkolnych oraz indywidualnych turystów, położone na obrzeżach Bochni, w Chodenicach nad Rabą. W Pasiece można spróbować poszczególnych gatunków miodu, dowiedzieć się o ich leczniczych właściwościach. Gospodarstwo pasieczne oferuje swoje produkty zaprasza na szkolenia i zajęcia warsztatowe dla dzieci i młodzieży. Do dyspozycji jest wygodna wiata, w sąsiedztwie której znajdują się zadrzewienia złożone z gatunków miododajnych. Gospodarze obiektu zgromadzili tradycyjny sprzęt pszczelarski, posiadają ekspozycję woskowych figur i świec. Służą fachową wiedzą, oferują słodki poczęstunek. Jest tu też miejsce na ognisko. Adres: Zofia i Grzegorz Kiejdo, ul. Chodenicka 78, 32-700 Bochnia, tel.: (+48 14) 611 84 80.

Szlak Architektury Drewnianej

architektura drewnianaTrasa II Szlaku Architektury Drewnianej (Region Nadwiślański) obejmuje 29 obiektów i zespołów zabytkowych. Najliczniej prezentowane są zabytki sakralne. Podążając trasą, można zwiedzić 15 kościołów, w tym taką perełkę jak XVI wieczny Kościółek Świętego Leonarda w Lipnicy Murowanej, dwie dzwonnice, trzy muzea (między innymi dworek Koryznówka w Nowym Wiśniczu – muzeum pamiątek po Janie Matejce). W skład trasy wchodzi drewniana zabudowa 6 miejscowości, drewniany teatr letni.
Ważnym obiektem na trasie jest rekonstrukcja XVI-towiecznej modrzewiowej dzwonnicy w Bochni, wykonana w 1991 roku po pożarze w 1987 r. Dzwonnica spłonęła w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach. Przed pożarem należała do najpiękniejszych i najcenniejszych zabytków drewnianego budownictwa sakralnego na ziemiach polskich

 

do góry

NA WYCIECZKI

Bocheński Szlak Solny "Na świecie" im. Świętej Kingi
Szlak łączy najważniejsze obiekty naziemne (istniejące a także miejsca po obiektach nieistniejących), związane z historią bocheńskiej soli.
Termin „na świecie” oznacza w języku górniczym - na powierzchni.
Świętej Kindze legenda przypisuje odkrycie soli kamiennej w Bochni w połowie XIII wieku.
Realizacja szlaku: Muzeum im. prof. Stanisława Fischera. Współpraca Wydział Promocji i Rozwoju Miasta Urzędu Miejskiego w Bochni. Projekt został sfinansowany z budżetu Województwa Małopolskiego w 2005 r.

KIERUNEK ZACHODNI

Początek szlaku - Szyb Sutoris, zwany inaczej Szewczym, Szewczą Górą (1397), uważany za jeden z pierwszych, być może nawet za najwcześniejszy szyb bocheński, wybity w połowie XIII w. Legenda powiada, że właśnie w tym miejscu miał miejsce cud znalezienia soli przez Świętą Kingę. Jest to najstarszy, nieprzerwanie czynny szyb solny w górnictwie europejskim.

Szyb Herman - Zwany inaczej Hermolaus (1. połowa XIV w.). Stanowił przejściowy i krótkotrwały etap w eksploracji złoża solnego w kierunku wschodnim. W 1605 r. pozostał po nim tylko ślad w postaci zapadliska.

Szyb Wielki (1581) - Wybity został jednak znaczniej wcześniej. W końcu XVI w. zbierał się już pod nim tylko woda.

Pomnik króla Kazimierza Wielkiego - Pomnik dobroczyńcy miasta i reformatora żupy, wzniesiony w 1871 r. Proj. Walerego Gadomskiego.

Szyb Wojewodzia Góra (1370) - Zbudowany przez wojewodę krakowskiego Spicimira z Melsztyna pomiędzy 1320 - 1331. Jeden z trzech szybów solnych usytuowanych na rynku.

Szyb Targ (1420) - Nazwę przyjął od miejsca, na którym handlowano solą, zasypany w 1710 r., ale już wcześniej był nieczynny

Szyb Regis (1397) - Powstał zapewne w czasach Kazimierza Wielkiego, a być może nawet Władysława Łokietka. Do końca XVI w. był najważniejszym szybem kopalni, ostatni ślad po nim - postmodernistyczną wieżyczkę zburzono w 1967 r.

Ogród Salinarny - Założony w 1868 roku przez Carla Bauera, na terenie placu, na którym wcześniej handlowano solą.

Dawny budynek administracyjny kopalni - Zbudowany w 1. połowie XVIII w., później parokrotnie przebudowany). Ostatnią większą przebudowę przeprowadzono w połowie XX w.. Do końca lat 70. tegoż stulecia znajdowała się tu siedziba dyrekcji kopalni.

Dawne stajnie salinarne - Domy będące pozostałością po dawnym kompleksie stajni salinarnej, zbudowanej w 1783 r. według proj. Karola Kriszkera. Stajnię wyburzono na początku XX w., zaś skrzydła boczne przekształcono w budynki mieszkalne dla urzędników żupy.

Dawny staw salinarny - Teren po dawnym stawie salinarnym (1722), zasypanym w 2002 r.

Zamek żupny (1368) - Istniał już prawdopodobnie w końcu XIII w. Był siedzibą żupników a później podżupków bocheńskich, centrum administracyjnym kopalni. Zamek gościł często królów polskich wizytujących żupę. Na przestrzeni wieków parokrotnie przebudowany, m. in. na renesansową rezydencję przez żupnika Seweryna Bonera. Ocalało jedynie skrzydło północne, w 1875 roku gruntownie zmienione.

KIERUNEK WSCHODNI

Szyb Kożuszka (1341) - Najwcześniej odnotowany w źródłach pisanych szyb bocheński. Stanowił przejściowy i krótkotrwały etap w eksploracji złoża solnego w kierunku wschodnim.

Teren warzelni solnych (XII w. „sal de Bochegna”) - Warzelnie na tym terenie funkcjonowały prawdopodobnie już w neolicie. Pozyskiwano w nich sól wskutek odparowywania solanek czerpanych z wód powierzchniowych, a później studni solankowych. Przypuszczalnie poprzez ich nieustanne pogłębianie osiągnięto złoże soli kamiennej w połowie XIII w.

Szyb Gazaris (połowa XIII w.) - Zwany też Wieżny, Wieżna Góra, Uważany za jeden z dwóch najstarszych szybów kopalni bocheńskiej. Wybity (zbudowany) w połowie XIII w. Nosi nazwę od znajdujących się na tym terenie wież warzelniczych (z łaciny gaza oznacza szopę, wieżę lub warzelnię). Ze względu na swoje usytuowanie narażony był nieustannie na wylewy Babicy. W 1842 r. został ostatecznie zasypany.

 

Żydowska Trasa Pamięci

Trasa upamiętnia miejsca naznaczone tragiczną historią okupacyjną Żydów z Bochni i jej okolic. Obejmuje 13 punktów ważnych dla rzeczywistości getta i jego mieszkańców.
W połowie marca 1941 roku okupacyjne władze niemieckie podjęły decyzję o utworzeniu w Bochni dzielnicy dla ludności żydowskiej. W obrębie getta znalazło się kilkanaście ulic zlokalizowanych w północno-wschodniej części miasta: Kowalska, Niecała, Św. Leonarda, Solna Góra, Pod Lipką, Kraszewskiego, częściowo Kolejowa, Wojska Polskiego, Poniatowskiego i Trudna; część ulic Proszowskiej, Wygody i Krzeczowskiej stanowiły tak zwaną dzielnicę mieszaną. Przesiedlanie ludności rozpoczęto 2 kwietnia 1941 roku, a zakończyć się miało po trzech dniach. W ciągu przeszło dwóch lat funkcjonowania getta, które 1 stycznia 1943 roku przemianowano na obóz pracy, przewinęło się przez nie około 15 tysięcy Żydów, z  których tylko cześć pochodziła z Bochni. Większość stanowili Żydzi wypędzeni przez Niemców z Krakowa i z okolicznych wsi, oraz przesiedleni przymusowo z takich miejscowości jak Brzesko, Krzeszowice, Mielec, Dębica i inne.
Trzy wielkie, zorganizowane przez Niemców akcje eksterminacyjne, które miały miejsce w końcu sierpnia 1942 r. (I Akcja), w listopadzie 1942 r. (II Akcja) oraz na początku września roku 1943, doprowadziły do wymordowania  ponad 14.000 Żydów poprzez wywiezienie „zdolnych do pracy” do obozów zagłady lub rozstrzelanie na miejscu (a także w Puszczy Niepołomickiej) starców, chorych, dzieci oraz ukrywających się. Przy życiu Niemcy pozostawili tylko kilkaset młodych sprawnych ludzi, których przewieziono do obozu pracy w Szebniach oraz około 150 osób, którym zlecono porządkowanie opustoszałego getta. Po jego uporządkowaniu zostali oni przerzuceni do Płaszowa lub innych obozów koncentracyjnych.

  • Ulica Trudna 13 - Tutaj znajduje się główna synagoga międzywojennej Bochni, budowana w latach 1932 – 1937. Podczas okupacji synagoga została skonfiskowana i zbezczeszczona  przez Niemców, a po powstaniu warsztatów pracy utworzono w niej fabrykę dykt i wyrobów stolarskich.
  • Ulica Kraszewskiego - W połowie marca 1941 roku Niemcy utworzyli w Bochni getto, do którego przesiedlono wszystkich żydowskich mieszkańców miasta. Mniej więcej w tym miejscu znajdowała się główna brama prowadząca do getta.
  • Plac Gazaris - Od czerwca 1941 roku po rok 1943 funkcjonowały w Bochni Warsztaty Miejskie, czyli warsztaty pracy, w których zatrudniona była ludność żydowska (od drugiej połowy roku 1942 również polska). Zydzi podejmowali w nich prace w proznej nadziei na ocalenie, dzieki produkcji dla Niemcow. Warsztaty mieściły się w kilku miejscach, między innymi w budynku dawnej Szkoły Powszechnej im. Barbary Radziwiłłówny (obecnie Wyższa Szkoła Ekonomiczna) i w budynku dawnego Domu Robotniczego (obecnie Klub „Syrenka”). Siedzibą główną warsztatów była kamienica przy ulicy Floris 3.
  • Plac apelowy w getcie - Teren za domem handlowym, pomiędzy ulicą Bracką a Kowalską, był placem apelowym, na którym rozegrało się wiele tragicznych wydarzeń. Na początku września 1943 roku Niemcy zgromadzili tu kilka tysięcy pozostałych przy życiu mieszkańców getta i zmusili do oczekiwania na transport aż do dnia następnego, kiedy to większość deportowano do obozu zagłady w Oświęcimiu, a część osób zdolnych do pracy – do obozu pracy w Szebni. W pobliżu placu, 4. września, rozstrzelano 100 osób, wybranych przypadkowo spośród 250 pozostałych do porządkowania getta, bowiem porządkowych miało być tylko 150.
  • Ulica Niecała 13 - W czasie istnienia getta tutaj mieściła się siedziba Rady Żydowskiej (Judenrat), Policji Żydowskiej (Judischer Ordnungsdienst) oraz więzienie, którego mury stały się niemymi świadkami torturowania ludności żydowskiej.

Wzgórze przy ulicy Solna Góra boczna - Na wzgórzu przy ulicy Solna Góra boczna we wrześniu 1943 roku Niemcy rozkazali spalić zwłoki osób zastrzelonych w getcie podczas jego likwidacji, w tym również 100 osób zamordowanych czwartego września na placu apelowym. Tutaj też rozstrzelali około 200 osób, które ukrywały się podczas tej akcji i nie zgłosiły się do transportu.

Ulica Świętego Leonarda 2 - Tutaj mieścił się szpital przeznaczony dla mieszkańców getta. W dniu 25 sierpnia 1942 roku wtargnęli tam Niemcy, którzy nakazali polskim pracownikom przymusowym (tzw. Baudiesnt) przetransportować pacjentów szpitala, wraz z innymi chorymi, starszymi oraz dziećmi, do Puszczy Niepołomickiej. Tam wszyscy zostali zamordowani strzałem w tył głowy i pogrzebani (wielu jeszcze żywych) w przygotowanych wcześniej dołach. W ten sposób zginęło około kilkaset osób.

Ulica Galasa - Wzdłuż ulicy Galasa biegła, wyznaczona po drugiej akcji likwidacji getta, która miała miejsce 10 listopada 1942 roku, granica pomiędzy gettem „B”, położonym na północ od tej ulicy, zamieszkałym przez ludzi starych, chorych i dzieci, a gettem„A” zasiedlonym przez pracujących; 1 stycznia 1943 roku getto „A” przekształcono w Judisches Zwangsarbeitslager (Obóz Pracy Przymusowej). Bezrobotni mieszkańcy getta „B” wegetowali pod nieustannym zagrożeniem deportacją. Obie części getta zostały zlikwidowane przez Niemców na początku września 1943 roku.

Dawne koszary - Teren pomiędzy ulicami Księcia Józefa Poniatowskiego, Wojska Polskiego oraz Świętego Leonarda zajmowały koszary wojskowe. Na podwórzu koszar, 22 sierpnia 1942, Niemcy zgromadzili około 3000 osób, które 25 sierpnia 1942 roku w wagonach towarowych wywieźli do obozu zagłady w Bełżcu. Wśród nich byli Żydzi przybyli do Bochni z całego powiatu oraz mieszkańcy getta nie posiadający zaświadczeń pracy. Przejazd w zamkniętych wagonach towarowych trwał długie godziny, podczas których ludzie pozbawieni byli dopływu świeżego powietrza i wody, dusili się w zaduchu, brnęli w kale. Tych, którzy przeżyli transport Niemcy mordowali w komorach gazowych; wszystkie zwłoki palili w krematorium.

Cmentarz żydowski - Cmentarz żydowski był miejscem licznych egzekucji Żydów oraz miejscem pochówku mordowanych zarówno w getcie, jak i poza nim. Zostal tez zbezczeszczony i zdewastowany przez Niemcow, ktorzy zniszczyli, lub wywiezli wiele nagrobków.

Cmentarz komunalny przy ulicy Orackiej - W latach 1942 – 1945 funkcjonariusze policji niemieckiej rozstrzelali 500 – 600 osób, zarówno Polaków, jak i Żydów. Między innymi zamordowano tu, podczas likwidacji getta, około 60 Żydów chorych i niezdolnych do podróży.

Wzgórze Uzbornia - W tym miejscu, 18 grudnia 1939 roku, Niemcy rozstrzelali ponad pięćdziesięciu mężczyzn, wśród których znalezli sie takze Zydzi. Egzekucja była odwetem Niemców za napad na posterunek żandarmerii niemieckiej, dokonany dwa dni wcześniej przez członków polskiej organizacji „Orzeł Biały”.

Dziedziniec Sądu Rejonowego - W ramach drugiej akcji likwidacji getta, 10 listopada 1942 roku, policjanci niemieccy przewieźli z więzienia w Wiśniczu do aresztu przy bocheńskim Sądzie Grodzkim grupę  okolo 150 Żydów, aby uzupełnić wymagany kontyngent tysiąca osób, wysyłany do obozu zagłady; trzej chorzy więźniowie zostali zastrzeleni na dziedzińcu Sądu.

Puszcza Niepołomicka

Znakomity teren dla wędrówek pieszych i wielokilometrowych wycieczek rowerowych, leśne dukty prowadzą poprzez siedliska boru i boru mieszanego. Wędrówkom przez Puszczę sprzyja płaskie ukształtowanie terenu oraz dogodne połączenia drogowe i kolejowe.
W okolicach Bochni wjechać do puszczy można w Stanisławicach, Damienicach, Proszówkach, Baczkowie, Mikluszowicach. Oprócz atrakcji przyrodniczych, spotkamy tu wiele miejsc o ciekawej historii, siegającej wstecz wiele stuleci.
Dziś obszar puszczy obejmuje około 115 kilometrów kwadratowych i rozciąga się od Niepołomic do Bochni i Drwini. Pierwotnie puszcza ta zajmowała cały obszar Kotliny Nadwiślańskiej i ciągnęła się aż po Sandomierz.
Na jej terenie utworzono 6 rezerwatów, a w 1936 r. założono hodowlę żubrów. Ten zwarty kompleks leśny jest atrakcyjny również dla miłośników przyrody (rezerwat żubrów, rzadkie okazy flory i fauny, leśne uroczyska) i myśliwych.

puszcza  niepołomnicka

Stacja narciarska Laskowa-Kamionna

Około 30 kilometrów od Bochni. Jedna z największych atrakcji rekreacyjno-sportowych w gminie Laskowa. Polozona u stóp góry Kamionna stacja dysponuje 4 wyciągami talerzykowymi oraz czteroosobowym wyciągiem krzesełkowym. łączna długość tras zjazdowych wynosi blisko 4 000 m. (najdłuższa ma 2 005 m. długości).

do góry

PRZYDATNE INFO

Każdy kierowca łatwo trafi do Bochni. Miasto leży bowiem przy międzynarodowej trasie E4. Przez Bochnię przebiega także droga wojewódzka 965 (Limanowa-Zielona). Najprościej więc za azymut obrać sobie Kraków i kierować się ok. 40 kilometrów na wschód od stolicy Małopolski.

Przez miasto przebiega linia kolejowa Wrocław-Medyka (E30), zatrzymuje się tutaj każdy pociąg pospieszny i niektóre pociągi ekspresowe.

Najbliższe międzynarodowe lotnisko to odległy od Bochni o około 50 kilometrów, Międzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Pawła II w Krakowie-Balicach.

do góry

 

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Wydziału Promocji i Rozwoju Miasta Bochnia. Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pani Marii Michalczyk.

 

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone