zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
dolnośląskie
Bolesławiec
Dzierżoniów
Góra
Jawor
Jelenia Góra
Kłodzko
Legnica
Lubań
Oleśnica
Oława
Polanica Zdrój
Wałbrzych
Wrocław
Ząbkowice Śląskie
Polanica Zdrój

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Polanica Zdrój to miejscowość turystyczna o ciekawej zabudowie pensjonatowej. Położona jest na  wysokości 420 m n.p.m., na Ziemi Kłodzkiej, w obrębie Gór Stołowych i Gór Bystrzyckich. Umowną granicę między nimi stanowi rzeka przepływająca przez Polanicę – Bystrzyca Dusznicka. Położenie wg GPS: 16°31' E - 50°24' N.

Łagodny, podgórski klimat oraz obfite źródła wód mineralnych stwarzają doskonałe warunki do wypoczynku, leczenia chorób układu krążenia i przewodu pokarmowego, a także zwalczania nałogu palenia tytoniu. Część uzdrowiskową otacza piękny park, pełen starych drzew i egzotycznych krzewów: różnokolorowych azalii, rododendronów i magnolii. Polanica Zdrój dysponuje dobrą bazą leczniczą, turystyczną, rekreacyjną i sportową.

Oprócz wspaniałej bazy leczniczo-wypoczynkowej, miasto posiada takie rozbudowaną infrastrukturę  rekreacyjno-kulturalną: 2 baseny kąpielowe (kryty i otwarty), korty tenisowe, stajnię wierzchowców, Teatr Zdrojowy, Bibliotekę Miejską, kluby bilardowe oraz bardzo duże zaplecze gastronomiczne.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Park Zdrojowy - Pijalnia wód mineralnych

W Parku Zdrojowym, w okazałym pawilonie z 1913 roku znajduje się pijalnia "Wielkiej Pieniawy", z której prowadzi przejście do hali spacerowo - koncertowej, gdzie często odbywają się koncerty muzyki uzdrowiskowej. Do tego kompleksu przylega, dobudowany w 1925 roku Teatr Zdrojowy im. Mieczysławy Ćwiklińskiej, wybitnej aktorki, która w latach 60-tych występowała kilkakrotnie na tej scenie. Obecnie tworzone jest w nim Międzynarodowe Centrum Konferencyjno - Kulturalne.

Szpital Uzdrowiskowy - Wielka Pieniawa

W roku 1906 otwarto w Polanicy nowoczesny Dom Zdrojowy - obecnie sanatorium "Wielka Pieniawa" o 130 pokojach, posiadający własny zakład przyrodoleczniczy. Otrzymał on, podobnie jak otaczający go park zdrojowy, oświetlenie elektryczne.

Deptak, ul. Zdrojowa

Wzdłuż przepływającej przez prawie całe miasto rzeki Bystrzycy Dusznickiej, po obydwu jej stronach ciągnie się odbudowany po powodzi deptak. Wzbudza on zachwyt turystów i jest ulubionym miejscem spotkań gości oraz mieszkańców Polanicy Zdroju. Wyjątkowo efektownie prezentuje się nocą, oświetlony przez oryginalne lampy. Znajduje się przy nim wiele kawiarenek, które w sezonie wystawiają na zewnątrz stoliki z kolorowymi parasolami nadając temu miejscu szczególnej atmosfery.

Szachownica

Amatorzy szachów mogą korzystać ze sporych rozmiarów szachownicy, mieszczącej się w Parku Zdrojowym pomiędzy ulicami Kryniczną a Matuszewskiego. Corocznie, począwszy od 1963 r. w sierpniu w Polanicy organizowany jest Międzynarodowy Festiwal Szachowy im. Akiby Rubinsteina. Jest to jedna z najbardziej prestiżowych imprez szachowych w Polsce. W czasie festiwalu oprócz elitarnego turnieju głównego i turniejów OPEN organizowanych jest wiele imprez towarzyszących, wzbudzających wielkie zainteresowanie ze strony gości Polanicy oraz mieszkańców.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Nad deptakiem góruje wieża kościoła p.w. Wniebowzięcia N.M.P. wzniesionego w 1910 roku. Powstał on w miejscu drewnianej pojezuickiej kaplicy z 1650 r. Corocznie od maja do września z inicjatywy prof. Andrzeja Chorosińskiego są w nim organizowane koncerty muzyki kameralnej i organowej.

Kościół Królowej Pokoju

Według projektu Jerzego Zaleśnego w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku wzniesiono śmiały w formie kościół p.w. Matki Bożej Królowej Pokoju. Znajduje się on przy zbiegu ulic A. Sokołowskiego i Staffa w dzielnicy Sokołówka. Wznosi się on na powierzchni 1285 m2, posiada kubaturę 9.450 m3 i może pomieścić 1200 osób.

do góry

INNE ATRAKCJE

Skansen pana Mariana Garncarskiego.

Skansen ten powstał na bazie gospodarstwa rolnego w 1992 roku, ale cała jego historia zaczyna się w 1966 roku. Zgromadzonych jest tu niezliczona liczba przedmiotów, które w przeszłości służyły naszym przodkom: pierwsze drewniane lodówki, kolekcja ponad stu żelazek z XIX i pocz. XX wieku, sprzęt tkacki, stolarski, pełne wyposażenie kuźni, stare rowery, dawne wyposażenie zakładu stolarskiego, jest też spora kolekcja starych odbiorników radiowych, lampy naftowe, jest m. in. rekonstrukcja chodnika górniczego i wiele innych ciekawych eksponatów, które dawniej były powszechnie używane w każdym gospodarstwie domowym. Na wprost wejścia stoi traktor z 1954 roku. Obok skansenu znajduje się mini ZOO. Gospodarz zebrał w nim nietypowe zwierzęta, m. in.: strusie afrykańskie, pawie, jelenia, daniele, dzikie świnie, różne rasy kur, bażanty (m. in. Bażant złoty z Chin). Gospodarstwo pana Mariana zdobyło wiele nagród i cennych z punktu widzenia turystyki i kultury certyfikatów. Na potrzeby turystów w skansenie znajduje się niewielka kawiarenka oraz sklep z pamiątkami.

 

Muzeum Misyjno – Etnograficzne

prowadzone jest przez zgromadzenie misyjne "Chrystus Rex". Klasztor znajduje się w XIX- wiecznym budynku, przebudowanym w 1927 na Dom Misyjny. Zgromadzono tu wytwory sztuki ludów Polinezji, Zairu i Andów Peruwiańskich. Na zbiór składają się stroje, ozdoby, instrumenty muzyczne, a także przedmioty codziennego użytku. Na budynku obok wejścia od muzeum umieszczono tablicę upamiętniającą pobyt w klasztorze w dniach 13-19 sierpnia 1959 r. kardynała Stefana Wyszyńskiego. Ze stoku nad klasztorem rozpościera się przepiękny widok na Masyw Śnieżnika.

 

LETNI TOR SANECZKOWY

Szczególnie atrakcyjna rozrywka dla dzieci i dorosłych, ponad 450 metrów zjazdu na sankach, w których płozy zastąpiono kółkami a śnieg stalową rynną. Świetna całkowicie bezpieczna zabawa, mimo iż wprawni saneczkarze mogą osiągać szybkość do 40 km/h.

 

UZDROWISKO

Bardzo dobre wyniki leczenia schorzeń kardiologicznych i gastrologicznych zawdzięczamy nie tylko wpływowi łagodnego klimatu podgórskiego, korzystnemu położeniu Polanicy nie narażonej na wpływ szkodliwych czynników środowisk wielkomiejskich i przemysłowych, lecz przede wszystkim dzięki korzystnemu wpływowi wód mineralnych. Baza lecznicza uzdrowiska Polanica Zdrój Dwa szpitale uzdrowiskowe (249 miejsc), w tym jeden wczesnej poszpitalnej rehabilitacji kardiologicznej (68 miejsc), cztery sanatoria uzdrowiskowe (324 miejsca). Polanica i jej okolice ze względu na szczególne warunki klimatyczne, geologiczne, bazę leczniczą przygotowaną do przyjęcia wielu kuracjuszy oraz malownicze położenie wydaje się być miejscem szczególnie wartym polecenia dla ludzi zmęczonych, schorowanych i przepracowanych.

do góry

NA WYCIECZKI

Miejska Trasa Turystyczna w Polanicy-Zdroju

Miejska Trasa Turystyczna została wytyczona w czerwcu 2006 roku. Oznaczona jest czerwonym serduszkiem. Przed wymarszem warto zaopatrzyć się w mapkę z zaznaczoną trasą. W centrum Polanicy znajdują się znaki informujące o dojściu do szlaku. Możemy przejść całą trasę za jednym razem bądź zwiedzić osobno południowy i północny jej fragment, co jest wskazane dla osób niezaprawionych w chodzeniu – łączna długość szlaku to ponad 20 km.

Proponujemy zacząć wycieczkę od Wzgórza Marii (około 10 minut od centrum). Wchodzimy schodkami w las i idziemy w stronę nowego osiedla domków jednorodzinnych. Przed kapliczką Matki Boskiej Wielisławskiej skręcamy w lewo. Po około 20 minutach szlak skręca w lewo i dochodzi do ulicy Akacjowej. Schodzimy tą ulicą i przechodzimy przez ul. Kłodzką – dalej idziemy kolejno ulicami: Bystrzycką, Zakopiańską i Zdrojową.

Za hotelem „Sana” wchodzimy w las i dalej idziemy w górę Lipnickiego Potoku. Po około godzinie od zejścia ul. Akacjową docieramy do niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego do Wambierzyc. Nieco dalej dołącza szlak zielony (do Karłowa). Po pewnym czasie wchodzimy na drogę asfaltową, którą dochodzimy do Piekielnej Przełęczy (505 m n.p.m.). Wybudowana została tu niewielka wiata dająca schronienie turystom. Nieco dalej znajduje się restauracja Piekiełko. Po krótkiej przerwie, możemy kontynuować naszą wycieczkę. Najpierw podchodzimy na Piekielną Górę (538 m n.p.m.) wąską ścieżką, a potem, po około pół godziny, dochodzimy do punktu widokowego. Tu również możemy odpocząć i podziwiać panoramę Polanicy.

Za punktem widokowym czeka nas strome zejście, więc należy uważać i iść ostrożnie. Po około 15 minutach dochodzimy do utwardzonej drogi, którą jednocześnie prowadzi szlak zielony (ten sam, który mijaliśmy przed Piekielną Przełęczą) oraz żółty szlak rowerowy. Skręcamy w prawo i po około 20 minutach dochodzimy do ul. Wojska Polskiego. Po drodze (po lewej stronie) miniemy hutę szkła artystycznego Barbara, a nieco dalej sanatorium Malwa. W miejscu, gdzie czerwony szlak turystyczny wchodzi w las, my skręcamy lewo i początkowo schodkami, a następnie utwardzoną drogą, dochodzimy do ul. L. Kruczkowskiego, na której skręcamy w prawo. Po około 10 minutach znowu dołącza do trasy miejskiej żółty szlak rowerowy. Następnie skręcamy w wąską dróżkę leśną by po około pół godzinki znowu dołączyć do wspomnianego wcześniej szlaku rowerowego. Po prawej stronie mijamy górę o nazwie Stóg (649 m n.p.m.), za którą wchodzimy na ul. Graniczną. Potem szlak skręca w lewo (obok tzw. Granicznych Skał) i dochodzimy do ruin fortu na Kamiennej Górze. Podążając dalej dochodzimy na szczyt Kamiennej Góry (704 m n.p.m.). Znajduje się tutaj punkt widokowy, co prawda mocno już zasłonięty drzewami, ale jednak widać panoramę Polanicy. Idąc dalej ponownie dochodzimy do szlaku rowerowego i, podobnie jak on, skręcamy w prawo, a po pewnym czasie w lewo. Idziemy wąską dróżką w stronę Przełęczy Sokołowskiej (564 m n.p.m.). Rozlega się z tego miejsca przepiękny widok na Polanicę, a poza tym, na łąkach wokół Przełęczy można wiosną i latem spotkać symbol Ziemi Kłodzkiej – Pełnika Europejskiego (Różę Kłodzką).

Z przełęczy idziemy dalej ul. Graniczną w stronę Zakonu oo. Sercanów. Zakonnicy utworzyli przy swoim zgromadzeniu Etnograficzne Muzeum Misyjne, w którym zgromadzone zostały przepiękne eksponaty przywiezione z misji w Afryce, Ameryce Północnej i Polinezji. Muzeum jest czynne codziennie od 9.00 do 16.00 (z przerwą obiadową od 13.00 do 14.00). Jeśli idziemy większą grupą lub akurat będą w Muzeum inni turyści, z pewnością będzie można zobaczyć fantastyczne slajdy z pobytu Braci Zakonnych na misjach. Po zwiedzeniu muzeum idziemy dalej ul.Reymonta (razem ze szlakiem rowerowym) i dochodzimy do ul. Sokołowskiego. Drogą tą prowadzi również żółty i zielony szlak turystyczny. Po około 40 minutach od wyjścia z Muzeum Misyjnego, dochodzimy do centrum Polanicy. Obejście całej Miejskiej Trasy Turystycznej zajmuje około 6 godzin.

 

Polanica - Zdrój - Duszniki - Zdrój (szlak czerwony)

Czerwony szlak rozpoczyna się na deptaku w Polanicy – Zdroju, przed budynkiem Informacji Turystycznej. Kierujemy się w stronę Szkoły Podstawowej (ul. Wojska Polskiego). Za szkołą idziemy dalej prosto, drogą w kierunku Szczytnej. Mijamy sanatorium „Malwa”, które jest pewnego rodzaju alternatywą dla kuracjuszy wobec Zespołu Uzdrowisk Kłodzkich. Za budynkiem sanatorium do czerwonego szlaku dołącza wytyczona w 2006 roku Miejska Trasa Turystyczna (oznaczona czerwonym serduszkiem).

Po kilku minutach szlak czerwony skręca w lewo, przechodzimy pod wiaduktem i kierujemy się leśną drogą wzdłuż niewielkiego potoku o nazwie Rogoziniec. Czeka nas tu mała przeprawa na drugą stronę potoku. Przebrnięcie przez Rogoziniec jest możliwe przez większą część roku suchą stopą, jednak jak każdy górski potok, charakteryzuje się dużą zmiennością w zasobność wody, toteż bywają okresy, gdy wody jest bardzo dużo. W związku z tym, że chodzenie w mokrych butach jest wielce niekomfortowe, nie polecamy tego szlaku w okresie roztopów i bezpośrednio po dużych opadach deszczu, ponieważ nie ma na tu żadnej kładki czy mostku, które pozwoliłyby nam swobodnie przejść.

Drogą po naszej prawej ręce idziemy wzdłuż potoku, cały czas łagodnie pod górę. Niektóre fragmenty tego etapu są stale podmoknięte. Po pewnym czasie dochodzimy do ubitej drogi leśnej. Jeśli skręcimy na niej w lewo dojdziemy do Sokołówki (od strony DW „Rzemieślnik”). Szlak jednak przecina drogę i najpierw łagodnie, potem nieco „ostrzej” prowadzi nas na szczyt Wolarza (852 m n. p .m.). Cały czas idziemy wśród lasów świerkowych (jest to typowa dla lasów sudeckich monokultura). Jeszcze kilka lat temu na szczycie Wolarza istniała tabliczka, na której wypisana była nazwa góry i jej wysokość. Obecnie, jeśli nie zerkniemy na mapę, możemy po prostu przejść szczyt Wolarza nawet o tym nie wiedząc.

Po około pół godziny, bardzo stromym zejściem dochodzimy do drogi asfaltowej, która doprowadzi nas do leśniczówki nadleśnictwa Zdroje. W tym miejscu nadleśnictwo ustawiło kilka tablic informacyjnych – m. in. o żmijach, na które trzeba zwracać szczególną uwagę.

Idziemy drogą asfaltową około 20 minut; następnie skręcamy w drogę bitą i powoli schodzimy. Zaczyna się w tym momencie najbardziej nieprzyjemna część naszej wycieczki. Przez około pół godziny będziemy szli terenami podmokłymi, które jednak mają pewną urodę. Będziemy przechodzić m. in. przez młakę (czyli swoisty podmoknięty obszar będący źródliskiem niewielkiego potoku). Po naszej prawej ręce płynie niewielki potok o nazwie Leszczyniec.

Przed nami ostatnie podejście – wśród łąk. Dochodzimy do drogi leśnej, która doprowadzi nas do Schroniska pod Muflonem. Tuż obok budynku schroniska stoi okazały jesion o nazwie Bolko.  Krajobrazy jakie możemy podziwiać sprzed schroniska są przepiękne – widać bardzo dobrze stoliwo Szczelińca Wielkiego (919m n. p. m.), w dole Duszniki Zdrój.

Wycieczkę kończy strome zejście do Dusznik (żółtym szlakiem). Wyjdziemy mniej więcej w połowie drogi między zdrojem i miastem. Jeżeli planujemy także zwiedzanie części uzdrowiskowej (Dworek Szopena, park zdrojowy) oraz Papierni i centrum Dusznik, trzeba dodatkowo zarezerwować 2 – 3 godziny.

 

Polanica-Zdrój – Bystrzyca Kłodzka (szlak żółty)

Szlak zaczyna się naprzeciwko Biura Promocji Miasta w Polanicy Zdrój. Idziemy w kierunku stacji kolejowej, mijamy pocztę, następnie nowe osiedle przy Alei Zwycięzców. Tuż przed dworcem skręcamy w lewo i pod wiaduktem przechodzimy na drogę, która prowadzi na Sokołówkę, wyjątkowo malowniczą część Polanicy. Zabudowa Sokołówki jest rozproszona na sporej przestrzeni, tak więc nie odczuwa się tutaj zgiełku jaki panuje w centrum miasta.

W niewielkiej odległości od stacji znajduje się kościół p.w. Matki Boskiej Królowej Pokoju. Jest to stosunkowo młoda budowla, urzekająca swoją architekturą. Założona jest na planie foremnego ośmiokąta. Kościół nie zawsze jest otwarty dla zwiedzających, przeważnie otwarte są tylko drzwi zewnętrzne. Jeżeli jednak uda się nam wejść do środka, zostaniemy z całą pewnością urzeczeni wnętrzem budowli. Nie ma tu typowych dla większości kościołów na Dolnym Śląsku fresków czy barokowych rzeźb.

Po krótkiej przerwie możemy iść dalej. Początkowo idziemy po stosunkowo płaskim terenie, później droga zwiększa nachylenie. Dochodzimy do skrzyżowania. Za plecami mamy piękny widok na Kotlinę Kłodzką – widać Góry Bardzkie, Góry Sowie, po lewej stronie widzimy fragment Gór Stołowych, a po prawej Góry Złote. Warto w tym miejscu złapać  oddech, bo od tego miejsca czeka nas „prawdziwa wspinaczka”.

Na większej wysokości widać doskonale praktycznie całą Polanicę. Dochodzimy do Przełęczy Sokołowskiej. Przechodzimy skrzyżowanie dróg i skręcamy w prawo. W tym miejscu odchodzi w prawo szlak zielony, który prowadzi na Torfowisko pod Zieleńcem. Za przełęczą znajdują się drewniane ławeczki, na których można przysiąść i złapać oddech po męczącym podejściu. Jeśli nie goni nas czas, możemy zwiedzić muzeum misyjne zgromadzenia oo. Sercanów. Aby dojść do muzeum, należy za przełęczą skręcić w lewo, po około 300 metrach dochodzimy do zakonu. W tym miejscu praktyczna uwaga: aby wejść do muzeum, trzeba zadzwonić dzwonkiem po zakonnika, który udostępni nam salę ze zbiorami.

Tuż za przełęczą znajduje się zagospodarowana łąka, na której wczesną wiosną można doszukać się zawilców, a w okolicy samej przełęczy latem można znaleźć symbol Kotliny Kłodzkiej – różę kłodzką (inaczej: pełnik europejski). Od tego miejsca, właściwie do końca wycieczki, szlak prowadzi przez las świerkowy. Warto zaznaczyć, że większość lasów, z jakimi mamy do czynienia w Sudetach (nie tylko na trasie tej wycieczki) to sztucznie zasadzone monokultury świerka, i to właśnie z powodu małego zróżnicowania gatunkowego lasów sudeckich, mieliśmy do czynienia w masowym wymieraniem lasów.

Po pewnym czasie dochodzimy do kolejnego miejsca odpoczynku, tym razem z prawdziwego zdarzenia. Można tu nabrać z pobliskiego strumienia wody do menażki, gdyż najbliższe źródełko znajduje się w odległości około godziny marszu.

Droga, którą prowadzi żółty szlak nazwę Drogi Stanisława (niem. Wrede Weg). Została zbudowana w latach 1933 – 1934. Od czasu budowy niezmieniona została jej kamienista, bita nawierzchnia. Zbudowany został również system odwadniający drogę, tak więc idąc nią wiosną, możemy mieć pewność, że przejdziemy po niej suchą nogą. Droga jest nachylona pod niewielkim kątem, dlatego nie odczujemy różnicy wzniesień jakie pokonamy. Po około pół godziny przechodzimy koło góry Toczek, na której znajduje się punkt widokowy. Dalej, tym razem po około 1,5 godziny, dochodzimy do stoków Łomnickiej Równi – najwyższego wzniesienia na naszej trasie. Po prawej stronie znajduje się niewielka skałka upamiętniająca budowę drogi. Około 300 m przed tym pomnikiem, warto skręcić w lewo, by obejrzeć panoramę prawie całej Kotliny Kłodzkiej. Widać z tego miejsca w zasadzie wszystkie pasma górskie otaczające Kotlinę (za wyjątkiem Gór Bialskich). Jeżeli trafimy na wyjątkowo dobrą przejrzystość powietrza (co podczas wiosny zdarza się stosunkowo często), to może uda nam się dostrzec Ślężę. Miejsce, w którym się znajdujemy, to rozległe łąki, na których również można poszukać zawilców i krokusów.

Dalej trasa prowadzi lasem i w odległości około pół godziny od łąk, dochodzimy do prawie całkowicie opuszczonej wioski Huta (niem. Huttenguth) Jest to jedna z najwyżej położonych wsi w Kotlinie Kłodzkiej. W XVII wieku wioska należała do hrabiego von Herberstein, który swoją siedzibę miał w Gorzanowie. Tu również znajduje się miejsce odpoczynku z prawdziwego zdarzenia i dodatkowo miejsce na ognisko. Jednocześnie mamy stąd przepiękny widok na Dolinę Nysy Kłodzkiej i Masyw Śnieżnika. Idziemy dalej polną drogą. Powoli zaczynamy schodzić do Bystrzycy. Dochodzimy do wioski Zalesie, bardzo malowniczo położonej wśród łąk. Po prawej stronie mijamy niewielki kościółek p. w. św. Anny, będący najważniejszym zabytkiem Zalesia. Budynek stoi w pobliżu cmentarza, wybudowany został około roku 1720. Przez większość czasu, kościół jest zamknięty dla turystów, i mało prawdopodobne jest, że uda nam się wejść do środka. Poza budynkiem kościoła, zachowało się kilka zabytkowych domów.

Dalej, drogą asfaltową dochodzimy do szosy Bystrzyca – Spalona. Skręcamy w lewo i spokojnym krokiem dochodzimy do Bystrzycy Kłodzkiej. Stąd możemy wrócić do punktu rozpoczęcia wycieczki autobusem lub pociągiem przez Kłodzko. Cała wycieczka powinna nam zająć około czterech - pięciu godzin.

 

Polanica Zdrój – Zieleniec (szlak zielony)

Wycieczkę zaczynamy spod Biura Promocji Miasta w Polanicy Zdroju. Początkowo szlak, którym idziemy (zielony) jest wyznaczony podobnie jak szlak żółty (do Bystrzycy). Idziemy więc w kierunku urzędu pocztowego, dalej w kierunku stacji PKP w Polanicy. Przechodzimy pod wiaduktem i kierujemy się na ulicę A. Sokołowskiego (ta część Polanicy zwana jest Sokołówką). Miejscami teren, po którym będziemy się poruszali może być podmokły, warto więc zwrócić uwagę na obuwie, w jakim wybieramy się na wycieczkę.

 

Mijamy Kościół MB Królowej Pokoju i dalej idziemy pod górę. Po około pół godziny marszu mamy za sobą piękne widoki na Kotlinę Kłodzką, na drugim planie widzimy Góry Złote, Góry Bardzkie, fragment Gór Sowich i Stołowych. Dalej droga prowadzi ostro pod górę. Dochodzimy do Przełęczy Sokołowskiej (564m n. p. m.) W tym miejscu szlak żółty i zielony rozchodzą się. Żółty przecina skrzyżowanie i prowadzi dalej Górami Bystrzyckimi do Bystrzycy Kłodzkiej, natomiast szlak zielony skręca w prawo.

Kierując się zgodnie z nim, dochodzimy po około 15 minutach do leśniczówki. Jej budynek pochodzi z czasów przedwojennych – został jedynie wyremontowany, zmieniono również przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń gospodarczych. Kierując się nadal zgodnie ze znakami, dojdziemy do Kamiennej Góry – 704m n. p. m.. Kamienna Góra zbudowana jest ze skał osadowych – piaskowców (górna kreda). W jej kulminacyjnym miejscu znajduje się punkt widokowy, do którego od miejsca odpoczynku doprowadzą nas białe znaki. Punkt widokowy ogrodzony jest barierką. Po powrocie do miejsca odpoczynku kierujemy się zgodnie z zielonymi znakami. Ten krótki fragment szlaku jest czasem podmokły.

Dochodzimy do szerokiej drogi leśnej, którą, niestety, będziemy iść prawie do końca wycieczki. Po około godzinie dochodzimy do zbiornika wodnego, który służy jako zbiornik retencyjny. Monotonność drogi zostanie przerwana, gdy dojdziemy do Torfowiska Pod Zieleńcem. Czeka nas prawdziwa przeprawa przez podmokłe tereny, dlatego z doświadczenia zalecamy zabranie ze sobą kaloszy – zwykle buty górskie („za kostkę”) mogą nie poradzić sobie zbyt dobrze. Początkowo droga, która prowadzi przez torfowisko jest całkiem znośna. Po około 200 metrach zaczyna chlupać. Podmoknięty jest cały teren, miejscami tylko zdarzają się suche wysepki. Dalej droga wyłożona jest częściowo drewnianymi belkami, które jednak nie do końca spełniają swoje zadanie. Apelujemy do wszystkich turystów, aby nie zbaczali z drogi – istnieje możliwość naruszenia torfowców, które od ponad 10 000 lat tworzą torfowisko, a także zatopienia się. Źródła historyczne (a także starsze przewodniki) podają kilka wypadków utonięć w torfowisku.

Po tej przeprawie wychodzimy na groblę, którą będziemy kontynuować naszą wycieczkę. Pamiętajmy, że Torfowisko Pod Zieleńcem to ścisły rezerwat przyrody – nie wolno tutaj zrywać roślin, niszczyć przyrody. Przez rezerwat wytyczona została ścieżka dydaktyczna, do której wydany został mały przewodnik. Podążając za znakami i czytając informacje na tablicach można dowiedzieć się, dlaczego miejsce to jest na tyle wyjątkowe, że objęto je ochroną, jakie gatunki roślin są szczególnie chronione, czym jest samo torfowisko.

Obok grobli, która dzieli całe torfowisko na dwie części, płynie niewielki strumyczek o brunatnej barwie wody. Jej kolor pochodzi od torfu, przez który przepływa. Woda ma tylko niewiele większe Ph od wody, którą spożywamy na co dzień w domach. Mimo koloru, nadaje się do picia. Warto też zwrócić uwagę na to, że w połowie grobli znajduje się dział wodny. Po jednej jego stronie wody zasilają zlewnię Morza Północnego, a po drugiej zlewnię Morza Bałtyckiego. Co prawda fachowcy tematu uważają to za coś zwykłego, w praktyce jednak rzadko można „stanąć” na dziale wodnym. Nieco dalej znajduje się kładka, na końcu której wybudowano wieżę widokową. Mogłoby się wydawać, że to idealny punkt widokowy na torfowisko, jednak jest ono porośnięte lasem, toteż nic innego nie zaobserwujemy.

Podążając dalej za zielonymi znakami, powoli wychodzimy z rezerwatu. Dochodzimy do drogi asfaltowej, po czym znowu skręcamy w drogę leśną, którą dojdziemy do samego Zieleńca. Zieleniec jest ośrodkiem narciarskim. Ze względu na bardzo korzystną ekspozycję stoków – północną – śnieg potrafi w niektórych sezonach zimowych zalegać aż do maja. O jego ciągłym rozwoju świadczą coraz to nowe wyciągi oraz powiększająca się stale baza noclegowa i gastronomiczna. Nowe inwestycje dosyć mocno odcisnęły swoje piętno na przyrodzie, aczkolwiek większość jest wkomponowana w krajobraz.

Do Polanicy Można wrócić autobusem z Zieleńca, aczkolwiek bezpośrednie połączenia są rzadkie. Zalecam wrócić drogą do Dusznik, bądź spróbować podjechać autostopem, choć może się to nie udać, ze względu na bardzo mały ruch kołowy w sezonie letnim. Na przejście tej trasy należy zarezerwować około 5 godzin. Powrót może okazać się kłopotliwy, ale na pewno będziemy mocno satysfakcjonowani wycieczką.

 

Do Wambierzyc przez skalne Grzyby (szlak niebieski)

Wycieczkę rozpoczynamy spod Biura Promocji Miasta w Polanicy Zdrój. Idziemy ul. Zdrojową a później skręcamy w lewo na ul. Parkową a potem znowu w lewo na ul. Piastowską. Po obu stronach ulicy Parkowej cięgnie się zabytkowy Park Zdrojowy z końca XIX wieku. W Parku znajduje się poza tym największy w Polanicy dom uzdrowiskowy „Wielka Pieniawa” oraz Kolorowa Fontanna będąca sporą atrakcją dla turystów i kuracjuszy.

Na końcu ul. Piastowskiej wchodzimy w regularny las. Po około 20 minutach dochodzimy do drogi prowadzącej do restauracji Piekiełko. Można w tym miejscu z lekko zboczyć z planowanej trasy i przekąsić małe „co nieco”, po czym wrócić na szlak. Dalej idziemy wraz z czerwonym szlakiem rowerowym. W odległości około piętnastu minut marszu niebieskim szlakiem musimy przejść przez ruchliwą drogę krajową nr 8, więc trzeba zachować szczególną ostrożność. Zaraz za tą drogą kończą się granice administracyjne Polanicy a zaczynają się granice Szczytnej. Idziemy teraz drogą leśną znaną jako tzw. Praski Trakt. Droga ta posiada historyczną dokumentację. Dawniej była to jedna z dróg, która łączyła hrabstwo Kłodzkie z Czechami. 

Powoli dochodzimy do piaskowcowej skałki o nazwie Płaska. Za skałką idziemy drogą i po około 15 minutach dochodzimy do kolejnej skałki – Brzytwa. Ma ona blisko 11m wysokości. Od tego miejsca droga wiedzie lekko pod górę przez wzniesienie o nazwie Niżkowa (603m n. p. m.). Znajduje się tutaj niewielki punkt widokowy, z którego można obserwować fragment Gór Stołowych i Bystrzyckich. Od tego miejsca zaczynamy schodzić i po około 15 minutach za Niżkowa nasz szlak przecina Czarny Trakt, czyli asfaltowa drogę, która biegnie od Chocieszowa do Batorówka (głownie wśród lasów). Dochodzimy do Batorówka, gdzie możemy odpocząć – jest tu niewielka polanka, zagospodarowana na potrzeby turystów – wiata, do której możemy schronić się przed przelotnym deszczem, ławki oraz miejsce na ognisko. Jest to tez dobre miejsce na grillowanie.

W Batorówku również znajduje się granica Parku Narodowego Gór Stołowych, tak wiec należy pamiętać, ze od tego miejsca możemy poruszać się tylko po wyznaczonych szlakach. Pamiętajmy również, ze regulamin PNGS zakazuje tez zrywania wszelkich roślin (a przede wszystkim grzybów), a także mechanicznego niszczenia skał.

Po przekroczeniu granicy idziemy najpierw drogą (około 10 minut) a następnie skręcamy w prawo. Potok, który nam towarzyszy po prawej stronie (Czerwona Woda) ma nietypowy kolor wody. Jest on wynikiem jej przepływania przez Wielkie Torfowisko Batorowskie. Mimo brunatnej barwy, podobnie jak na Torfowisku pod Zieleńcem, jest zdatna do bezpośredniego spożycia. Po około 15 minutach od zejścia z drogi dochodzimy do skrzyżowania szlaku niebieskiego ze szlakiem czerwonym. Skręcając w prawo dojdziemy do Wambierzyc a idąc w lewo do Karłowa. Jednak trasa naszej wycieczki prowadzi dalej szlakiem niebieskim. Od tego miejsca wchodzimy w Skalne Grzyby – jedna z większych i bardziej interesujących atrakcji turystycznych. Skalne Grzyby to skałki piaskowcowe, które powstały w wyniku procesu rzeźbotwórczego zwanego wietrzeniem selektywnym. Piaskowce, z których zbudowane są Góry Stołowe posiadają różną odporność na wietrzenie (zależy to głównie od rodzaju lepiszcza, jakie spaja poszczególne drobinki skalne) i dlatego rozwinęły się tak fantastyczne formy, jakie możemy obserwować w całych Górach Stołowych. Po pewnym czasie dochodzimy do skrzyżowania z żółtym szlakiem, który prowadzi do Dusznik Zdroju. Skalne Grzyby będą towarzyszyć nam przez około pół godziny marszu, po czym zaczynamy schodzić. Początkowo jest to dość strome zejście, na końcu którego dochodzi jeszcze szlak zielony do Radkowa. My jednak idziemy w lewo, cały czas leśną drogą. Po około pół godziny wychodzimy z Parku Narodowego i idziemy dalej drogą.

Dochodzimy do wyjątkowego w naszej wycieczce miejsca – skansenu pana Mariana Garncarskiego.  Zgromadzonych jest tu niezliczona liczba przedmiotów, które w przeszłości służyły naszym przodkom: pierwsze drewniane lodówki, kolekcja ponad stu żelazek z XIX i pocz. XX wieku, sprzęt tkacki, stolarski, pełne wyposażenie kuźni, stare rowery, spora kolekcja starych odbiorników radiowych, lampy naftowe, rekonstrukcja chodnika górniczego i wiele innych ciekawych eksponatów. Na wprost wejścia stoi traktor z 1954 roku. Obok skansenu znajduje się mini ZOO. Gospodarz zebrał w nim nietypowe zwierzęta, m. in.: strusie afrykańskie, pawie, jelenia, daniele, dzikie świnie, różne rasy kur, bażanty (m. in. Bażant złoty z Chin). Na potrzeby turystów w skansenie znajduje się niewielka kawiarenka oraz sklep z pamiątkami.

Po zwiedzeniu skansenu idziemy w stronę Wambierzyc; od tego miejsca zostało nam około dwóch kilometrów do słynnego na całym Dolnym Śląsku kościoła. Historia Wambierzyc (niem. Albendorf) zaczyna się około 800 lat temu. Jak głosi legenda, w 1218 roku, niewidomy mężczyzna, niejaki Jan z Raszkowa, podczas modlitwy pod figurką Matki Bożej odzyskał wzrok. Bardziej jednak prawdopodobne wydaje się, że pierwsza osada na tym miejscu powstała w 1253 roku, kiedy to król Otokar II miał osadzić tu tkaczy z Miśni i Turyngii. Natomiast po raz pierwszy w dokumencie pisanym, Wambierzyce występują w 1330 roku jako własność joannitów z Kłodzka. Warto też zwrócić uwagę na nazewnictwo, jakie zostało wprowadzone w tej wsi o małomiasteczkowym charakterze: rzeczka przepływająca przez środek ma nazwę Cedron, okoliczne wzgórza (Syjon, Mnich, Horeb, Tabor, Synaj, Kalwaria, Wzgórze Kwarantanny). Centrum natomiast nosi nazwę Doliny Jozafata. Cała nomenklatura wiąże się z największym w kraju i jednym z największych w Europie założeniem Kalwarii Wambierzyckiej. Cały układ miejscowości jest właściwie podporządkowany ruchowi pielgrzymkowemu.

Na wycieczkę powinniśmy zarezerwować około 5 – 6 godzin. Nie spiesząc się i nie ociągając za bardzo z Polanicy do celu wycieczki dojdziemy w 4,5 godziny, ale trzeba koniecznie zwiedzić skansen i kościół w Wambierzycach.

do góry

PRZYDATNE INFO

Urząd Miejski w Polanicy-Zdroju
ul. Jarosława Dąbrowskiego 3, 57-320 Polanica-Zdrój
tel. (+48-74) 868-06-00

Biuro Informacji Turystycznej
ul. Zdrojowa 13, 57-320 Polanica - Zdrój
tel.: 074 868 24 44

Komisariat Policji
ul. Warszawska 1
tel. 997, (074) 8 681 531

Pogotowie ratunkowe
ul. Warszawska 22
tel. 8681-571

Damowy dostęp do internetu HOTSPOT
ul. Zdrojowa 13, 57-320 Polanica-Zdrój
tel. 074 8682444

Poczta
ul Warszawska 6, 57-320 Polanica-Zdrój
tel. (074) 86 81 456

Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej miejskiej stronie www – polanica.pl – dobrze przygotowany serwis turystyczny, a zwłaszcza świetne opisy tras wycieczkowych (obszerne streszczenia zamieściliśmy powyżej) oraz tras rowerowych i inne. Polecamy czytelnikom.

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów zgromadzonych na www.polanica.pl – oficjalnej stronie Urzędu Miejskiego w Polanicy Zdroju.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone