zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
kujawsko-pomorskie
Powiat Bydgoski
Powiat Chełmiński
P. Golubsko-Dobrzyński
Powiat Grudziądzki
Powiat Radziejowski
Powiat Świecki
Powiat Toruński
Powiat Tucholski
Powiat Żniński
Włocławek
Powiat Świecki

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Powiat świecki położony jest w obrębie Doliny Dolnej Wisły i Pojezierza Południowopomorskiego, po obu stronach dolnej Wdy, co stanowi północną część województwa kujawsko-pomorskiego.

Jest jednym z najbardziej fascynujących pod względem przyrodniczym zakątków naszego kraju. Powiat świecki zajmuje powierzchnię 1.473 km kw. i tym samym jest największym powiatem w województwie (8,2% jego całkowitej powierzchni). Geograficzne położenie powiatu nosi znamiona korzystnego: w węźle dróg kołowych krajowych nr 1 (E-75) i nr 5 (E-261) łączących północ i południe Polski. Przez powiat przebiega droga nr 240 z przeprawą mostową przez rzekę Wisłę, droga nr 214 w kierunku Kościerzyny i nr 239 - na Grudziądz i dalej Olsztyn, z północy na południe wiedzie magistrala kolejowa Trójmiasto-Śląsk. Zaplanowano, iż przez obszar powiatu świeckiego przebiegać będzie transeuropejska autostrada A-1.

Na powiat świecki terytorialnie składa się 11 gmin (Bukowiec, Dragacz, Drzycim, Jeżewo, Lniano, Nowe, Osie, Pruszcz, Świecie, Świekatowo, Warlubie). Dwie z nich to gminy miejsko-wiejskie (Świecie, Nowe), pozostałe - wiejskie. Powiat świecki to 132 sołectwa, 253 miejscowości.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Zamek Krzyżacki w Świeciu

Zamek świecki stanowi ciekawy przykład średniowiecznej architektury obronnej. Wzniesiony został w połowie wieku XIV na miejscu dawnego drewnianego grodu księcia Świętopełka, ulokowanego w „widłach” rzeki Wdy i Wisły. Forteca zakonników, osadzona na planie kwadratu o boku długości 70-ciu metrów, posiadała fosę, oddzielającą ją od podzamcza. Zachowane do naszych czasów skrzydło północne stanowiło najbardziej reprezentacyjną część zamku. Na piętrze znajdowała się kaplica św. Katarzyny mierząca 23,5 m długości i 8,45 m. szerokości. W murach znajdowało się siedem wysokich okien oraz dwa wejścia główne z kapitularza i pomocnicze do zakrystii z baszty północno-wschodniej. Pozostałe trzy skrzydła zamku, w których mieściły się oprócz pomieszczeń mieszkalnych m.in. skarbiec i browar rozebrane zostały na rozkaz Fryderyka II.

Uwagę przykuwają pozostałości po okrągłych wieżach, nietypowych dla budowli krzyżackich. Wyróżniającym się elementem zamku jest „wieża ostatecznej obrony” zwana „donżonem”. W czasie pokoju wykorzystywana była do obserwacji terenu i sygnalizacji optycznej. Dostać można się było do niej przez drewniany pomost. Z zamkiem świeckim związana jest postać Henryka von Plauena – tutejszego komtura. W roku 1410, po bitwie pod Grunwaldem przegranej przez Zakon, wycofał się ze swoimi siłami do Malborka. Manewr ten uchronił państwo zakonne przed całkowitą klęską, a sam von Plauen został wybrany Wielkim Mistrzem.

Zamek świecki jest miejscem wielu interesujących wydarzeń kulturalnych. Odbywa się tu między innymi „Nocne Śpiewanie” - lubiane nie tylko przez mieszkańców okolicy Świecia ale i gości spoza naszego regionu spotkanie z piosenką turystyczną i poezją śpiewaną.

Rynek Miejski

Rynek nowego miasta powstał w XIX wieku. Nową jego lokalizacje wymusiły powtarzające się powodzie wywołane wylewami rzeki Wdy. Zobaczyć tu można ładne kamieniczki i ratusz z roku 1879, pełniący obecni funkcje Pałacu Ślubów. W jego ścianie znajduje się tablica upamiętniająca rozruchy antypruskie, które miały miejsce w 1912 roku, oraz tablica upamiętniająca wkroczenie do miasta Błękitnej Armii gen. Hallera. Na miejscu pomnika przyjaźni polsko-radzieckiej postawiono „Pomnik Miasta”.

Chata Mennonicka w Chrystkowie

Niedaleko Gruczna położona jest wieś Chrystkowo. Znajduje się tu mennonicka chata z roku 1770 – najciekawszy tego rodzaju obiekt woj. kujawsko-pomorskiego. Jest to dwukondygnacyjny budynek z podcieniem frontowym. Na dole znajduje się spiżarnia, kuchnia, pokój sypialny i gościnny, salka wykładowa i jadalnia. W górnej części mieści się wędzarnia i komin. Poddasze na co dzień wykorzystywane było do celów gospodarczych, w przypadku powodzi przenosiło się tam życie mieszkańców domostwa. Obecnie mieści się tu Ośrodek Dydaktyczno - Muzealny Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Wisły.

Osadnictwo mennonickie w okolicy Dragacza

W okolicy Dragacza znajduje się wiele obiektów świadczących o obecności mennonitów. Niestety we wszystkich wsiach zachowane budownictwo nosi ślady licznych modyfikacji. Odwiedzić na pewno warto Mątawy leżące 10 kilometrów na południe od Nowego. Jest to jedna z najlepiej zachowanych wsi mennonickich na terenie Niziny Sartowicko-Nowskiej. Sporą część zabudowy stanowią charakterystyczne piętrowe domy drewniane, połączone z zabudowaniami gospodarczymi. Najciekawszy i najlepiej zachowany dom znajduje się w południowej części wsi. Jego górna część, piętro i poddasze, wykorzystywane było jako spichlerz, a w razie powodzi przez luk wprowadzano tam inwentarz żywy.

Osadnictwo mennonickie w okolicy Warlubia

Na skutek często powtarzających się powodzi na terenie Niziny Sartowicko-Nowskiej w XVI wieku sprowadzono osadników z Holandii – Mennonitów. Dzięki swym umiejętnościom prowadzili tu skuteczną gospodarkę na trudnym, nadwiślańskim terenie. Jedną ze wsi, w których można spotkać świadectwa bytności tej społeczności, jest Bzowo. W miejscowość tej odnaleźć można nieduży kościół z roku 1768 oraz zaniedbany mennonicki cmentarz. „Olędrzy” zamieszkiwali również i inne okoliczne miejscowości. Ich domostwa, które przetrwały częściowo do naszych czasów, stanowiły dużą część zabudowy m.in. Wielkiego Komorska.

Drewniane Chaty w Osiu

W Osiu zaobserwować można ciekawe, drewniane domostwa z XIX i początku XX wieku. Najciekawsza z nich to chata zrębowa powstała ok. roku 1850.

Drewniany Dwór w Gródku

Dwór pochodzi z końca XVIII wieku. Wybudowany został przez ostatnich przedrozbiorowych dzierżawców majątku w Gródku – rodzinę Sczańskich. Należy on do najstarszych zachowanych na Pomorzu drewnianych dworów szlacheckich. Łączy on w sobie elementy typowe dla architektury całej Polski, jak i elementy charakterystyczne dla Pomorza – poddasze z muru pruskiego.

Ruiny Warowni Krzyżackiej w Gródku

Gródek to duża wieś położona nad Wdą, 4 km na wschód od Drzycimia. Pierwotnie znajdowała się tu osada obronna, strzegąca prawdopodobnie brodu na rzece. Po opanowaniu Pomorza przez Krzyżaków na miejscu grodu wzniesiono niewielką warownię. Ostatnia zachowana wzmianka o jej istnieniu pochodzi z roku 1461, kiedy to przeszedł w ręce wojewody Kościeleckiego. Prawdopodobnie zniszczeniu uległ jeszcze podczas trwania wojny trzynastoletniej. Do naszych czasów przetrwały tylko fragmenty fundamentów.

Elektrownia wodna w Gródku

Elektrownia wodna powstała tutaj w latach 1914-1923. Była to wówczas największa tego typu budowla w Polsce. Zaopatrywała w energię Gdynię, miasto portowe o wielkim znaczeniu dla Polski okresu międzywojennego. Elektrownie W Gródku i Żurze były istotnym elementem sieci energetycznej Pomorza. Stanowią one ciekawy przykład zabytków techniki naszego powiatu i nadają kolorytu lokalnemu krajobrazowi.

Elektrownia wodna w Żurze

Budowę elektrowni w Żurze rozpoczęto w 1927 roku. Stanęła ok. 8 km powyżej Gródka, przegradzając wąską pradolinę Wdy. Kierownikiem budowy został szwajcarski inżynier Hans Hurzler, a projekty poszczególnych obiektów elektrowni powstały pod kierownictwem inż. Hoffmanna i prof. Pomianowskiego. Prace przy budowie zapory i 850-metrowego kanału doprowadzającego wodę do turbin wykonała duńska firma „Hoeygaard & Schultz”.

Elektrownia uruchomiona została dnia 15 lutego 1930 r. W obecności Prezydenta Ignacego Mościckiego. Ten znamienny akt był głównym elementem uroczystości związanych z 10-leciem powrotu Pomorza do Polski. Żur stał się wtedy największą elektrownią w kraju, stanowiącą wraz z Gródkiem, rdzeń systemu energetycznego Pomorza. Spiętrzenie wody i powstanie Jeziora Żurskiego zwiększyło walory turystyczne tych okolic. Szczególnie na tych przeobrażeniach zyskał Tleń, który stał się popularną miejscowością turystyczno-wypoczynkową.

Młyn w Grucznie

Gruczno jest dużą wsią położoną na skraju wysoczyzny nadwiślańskiej i „Świeckich Żuław”. Murowana zabudowa nadaje jej małomiasteczkowego charakteru. Niedaleko rzucającego się w oczy kościoła znajduje się zabytkowy szachulcowy młyn z roku 1888. W minionych latach napędzany był wodą z pobliskiej strugi. W połowie XX wieku zamontowano w nim silniki elektryczne. Niewątpliwą atrakcją młyna jest jego oryginalne wyposażenie. Od kilku lat jest siedzibą Towarzystwa Przyjaciół Dolnej Wisły.

Kamień św. Wojciecha

W Leosi, niedaleko miejscowości Osłowo leżącej w pobliżu Laskowic Pomorskich, tuż przy linii kolejowej prowadzącej do Czerska, znajduje się kamień św. Wojciecha, zwany również „Diabelskim Kamieniem”. Jest to jeden z największych głazów narzutowych, jego obwód wynosi 25 m. Według legendy w miejscu tym zatrzymać miał się św. Wojciech i nawracać Pogan. Miejsce to mogło być wykorzystywane do celów związanych z kultem przedchrześcijańskim.

Kościół Farny

Kościół farny pw. św. Stanisława Biskupa i Matki Boskiej Częstochowskiej to druga z zachowanych, średniowiecznych budowli Świecia. Jest to typowa, trójnawowa świątynia, ulokowany w pobliżu zachowanej części murów miejskich. Powstał w XV wieku, w dobie sztuki gotyku. Zniszczony został w dużym stopniu podczas wojen szwedzkich, a konieczne prace renowacyjne nadały mu pewnych cech renesansowych, co przejawia się w bryle czworokątnej wieży z prostokątnymi oknami. Część gotycką stanowi prezbiterium ze schodkowym szczytem. Nowe wyposażenie kościoła jest głównie późnobarokowe. Na uwagę zasługuje tabernakulum, obraz „Zdjęcie z Krzyża” oraz figury z belki tęczowej.

Kościół Farny św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty

Świątynia powstała w połowie XIV wieku. W bryle kościoła wyróżnia się wieża. Jest to przykład halowego gotyku pomorskiego. Budowla początkowo gotycka kilkakrotnie była przebudowywana, a w drugiej połowie XVII wieku otrzymała wystrój barokowy. W roku 1899 pożar zniszczył kościół prawie całkowicie. Odbudowany został przez użytkujących go wówczas ewangelików, wspartych przez państwo pruskie. Świątynia oddana do użytku w roku 1902 została nieco powiększona, a w latach 1910-12 rozbudowano ją według projektu berlińskiego architekta Backera. Dodano wówczas północną nawę boczną i przesklepiono trójnawowy korpus. Neobarokowy ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne, wykonano w latach 1919-20 w Elblągu. W kościele zachowały się bardzo ciekawe polichromie gotyckie z XIV i XV wieku. Znajdują się one na międzynawowych filarach i w prezbiterium. Pozostałe wyposażenie świątyni pochodzi z XVIII i XIX wieku.

Kościół Parafialny pw. św. Wawrzyńca w Przysiersku

Kościół wybudowano w latach 1821-1823, w miejscu starej świątyni. Na uwagę zasługuje barokowe wyposażenie, m.in.: ołtarze, ambona i chrzcielnica. Najcenniejszym zabytkiem świątyni jest rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy XVI wieku.

Kościół pobernardyński

Niedaleko rynku znajduje się barokowy kościół pobernardyński. Zakonnicy ci zostali sprowadzeni do Świecia w pierwszej połowie XVII wieku w celu przeciwdziałania reformacji. Początkowo wykorzystywali drewniany kościół pw. św. Michała znajdujący się wówczas na pobliskim wzgórzu, w miejscu pierwszego grodu książęcego. Obecna, barokowa świątynia wraz z klasztorną zabudową powstała na przełomie XVII i XVIII wieku, w latach 1692-1720. Wejście do jednonawowej budowli prowadzi przez „wieże bramną”, dziedziniec otaczają malownicze krużganki, w których znajduje się wykonana w roku 1800 droga krzyżowa.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Osiu

Kościół znajduje się w centrum wsi. Obecny jego wygląd nadano mu w latach 1930-1938. Powstał on w trzech etapach. Najstarsza część świątyni to mur pruski z roku 1822 widoczny w nawie głównej i wieży. W roku 1901 dobudowano nową nawę poprzeczną i prezbiterium. W latach 30 -tych rozebrano najstarszą część kościoła – nawę główną i zastąpiono ją nową, murowaną.

Kościół św. Andrzeja Boboli

Kościół poewangelicki pw. św. Andrzeja Boboli, to neogotycka budowla z wieku XIX-ego. Jej zwieńczona podwójnym hełmem wieża to charakterystyczny element architektury Świecia. We wnętrzu uwagę zwrócić należy na przeniesiony tu z kościoła farnego obraz „Sąd Ostateczny”, wykonany na przełomie XVI i XVII wieku w jednej z gdańskich pracowni.

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego

Budowlę wzniesiono w pierwszej połowie XIV wieku. Najstarszą jej część stanowi krypta z roku 1311. W XV wieku kościół przejęli bernardyni, którzy z wyjątkiem lat 1542-1602, byli jego właścicielami do kasaty zakonu w roku 1810. Świątynia znacznie ucierpiała podczas potopu szwedzkiego, kiedy to zniszczona została znaczna część miasta. Od roku 1846 kościół służył miejscowej gminie ewangelickiej. Pod koniec XIX wieku zniszczył go pożar, a odbudowa nadała mu cech neogotyckich, wnętrze przykryto sklepieniem gwieździstym. Podczas użytkowania budowli przez protestantów straciła ona większą część swojego wyposażenia.

Kościół św. Marcina w Świekatowie

Obecny neogotycki kościół z roku 1909 jest trzecią świątynia w historii miejscowości. Pierwsza, drewniana, powstała w poł. wieku XVII. W roku 1822 wybudowano nowy, murowany, który uległ zniszczeniu podczas wojny. Po jej zakończeniu z inicjatywy proboszcza Jana Lehmanna przystąpiono do odbudowy.

Kościół św. Trójcy w Jeżewie

Kościół ma obecnie charakter klasycystyczny. W prezbiterium widoczne są mury dawnej jeżewskiej świątyni, wzniesionej w roku 1427. Uwagę zwrócić należy na obraz pt. „Koronacja Najświętszej Marii Panny”. Na obrazie widoczni są dostojnicy duchowni i świeccy, m.in. papież Urban VIII, cesarz Ferdynand II i król Zygmunt III Waza. Pozostałe wyposażenie kościoła pochodzi również z XVII wieku.

Cmentarz parafialny w Jeżewie

Na tutejszym cmentarzu parafialnym znajdują się trzy zbiorowe mogiły żołnierzy polskich, poległych w roku 1939 w okolicy Jeżewa.

Kościół w Drzycimiu

Kościół w Drzycimiu jest największą atrakcją tej miejscowości. Ta neoromańska świątynia wybudowana została w roku 1863, w miejscu poprzedniej, XIII-wiecznej budowli. wyposażenie jest głównie barokowe i neogotyckie. Najcenniejszym zabytkiem jest monstrancja z 1609 roku.

Kościół w Topolnie

Topolno należało w przeszłości do rodziny Konarskich, później zaś Czapskich, Jeżewskich i Piottuch-Kublickich. Fundatorem pierwszej świątyni w roku 1583 był chorąży chełmiński Samuel Konarski, a od roku 1649 przybyli tu z Częstochowy paulini założyli jedyny na Pomorzu klasztor. W roku 1681 wybudowano kościół. W barokowej budowli zachowały się XVI i XVII – wieczne eksponaty, z których najciekawszym jest ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Topolińśkiej i boczne ołtarze św. Pawła Pustelnika i św. Józefa.

Muzeum Misyjne Księży Werbistów

Muzeum zawiera eksponaty z różnych stron świata. Są one świadectwem bogactwa kulturowego słabo znanych nam narodów. W Domu Misyjnym Św. Arnolda Janssena w Laskowicach znajduje się jedna z filii muzeum w Pieniężnie, w której wystawiana jest reprezentacyjna część eksponatów Muzeum i gdzie organizowane są okresowe wystawy tematyczne. Dodatkową atrakcją Muzeum w Laskowicach jest Kawiarenka Misyjna urządzona w stylu chińskim.

Pałac w Bąkowie

Dawny majątek rodziny Hutten – Czapskich leży ok. 2 km na południe od Warlubia. Wieś wzmiankowana była po raz pierwszy w roku 1295. Właścicielami tutejszego majątku byli również Jasińscy i Skórzewscy, a od roku 1840 Gerlichowie. W XIX wieku Carl Gerlich w miejscu starego dworu wzniósł bardzo ciekawy, eklektyczny pałac.

Płochocin

Płochocin jest jedną ze starszych miejscowości tutejszej okolicy. Po raz pierwszy nazwa miejscowości pojawia się w dokumencie z 1350 roku. Była własnością szlachecka przez znaczną część swojej historii. Znajduje się tu neogotycki kościół z roku 1891. Jego wyposażenie to eksponaty głównie barokowe. Najciekawszy z nich to obraz przedstawiający Matkę Boską, namalowany prawdopodobnie przez Bartłomieja Strobla, malarza króla Władysława IV.

Rybaki

W podmiejskiej osadzie Rybaki, będącej niegdyś miejscem przeprawy przez Wisłę, obejrzeć można drewniane domostwa olenderskie z XIX wieku. Krzyżacy wykorzystywali tutejsze skarpy do uprawy winorośli. Od XVI wieku osiedlali się tu mennonici. Usytuowana tu była niegdyś przystań wodna. Przy trasie do Gdańska stoi wiatrak, służący obecnie jako kawiarnia.

Sartowice

Na północ od Świecia leży stara wieś Sartowice. Dotrzeć można do niej malowniczym szlakiem turystycznym im. Zdzisława Erdamanna, biegnącym wzdłuż Wisły Składa się ona z dwóch osad – Sartowic Dolnych i Górnych położonych na Nizinie Sartowicko-Nowskiej i na nadwiślańskiej wysoczyźnie. Osadnictwo tutejsze sięga czasów bardzo dawnych. W wieku XI wzniesiono w Sartowicach; drewniany gród, przebudowany następnie przez Świętopełka II. W średniowiecznym grodzie zniszczonym przez Zakon zlokalizowana była kaplica św. Barbary, której relikwie zrabowali najeźdźcy. W miejscu grodu do roku 1750 stał gotycki dwór, a po jego pożarze wystawiono nową kaplicę św. Barbary. W roku 1858 na nadwiślańskim wzniesieniu usytuowano obecną kaplicę, a jej najwartościowszy element wyposażenia – krucyfiks z XIV wieku – znajduje się w sartowickim kościele.

W roku 1770 odbudowano pałac, ale został on w dużym stopniu zdewastowany podczas II wojny światowej. Pomimo zniszczeń jest on dużą atrakcją okolicy. Ta klasycystyczna budowla otoczona jest sporym parkiem w tylu angielskim, który był uważany niegdyś za jeden z najciekawszych parków na Pomorzu. Znajdowała się w nim oranżeria, bażanciarni i zwierzyniec. Obecnie zobaczyć tu można wiele ciekawych gatunków drzew, w tym i takie, którym nadano rangę pomników przyrody. Warto zwrócić szczególną uwagę na imponujące jesiony, dęby szypułkowe, miłorząb dwuklapowy czy też daglezje zielone. Ostatnimi właścicielami Sartowic była rodzina von Schwerin. W roku 1944 jeden z jej przedstawicieli brał udział w nieudanym zamachu na Hitlera, w rezultacie czego prawie całą rodzina została wymordowana. Imieniem von Schwerina nazwano jeden z tutejszych dębów.

Starówka Nowego

Starówka zachowała swój średniowieczny charakter. Niewielki, ale malowniczy rynek, otaczają późniejsze – XIX wieczne kamienice. Sieć ulic różni się od typowego dla miast krzyżackich rozwiązania. XIV-wieczna zabudowa biegnie wzdłuż owalnie przebiegających uliczek, co świadczy o słowiańskim charakterze miasta.

Zamek w Nowem

Zamek nowski pełnił przede wszystkim funkcję urzędnicze, nie był siedzibą komtura. Zachowało się tylko wschodnie skrzydło budowli, brak tu również murów. Pierwotnie obiekt składał się z dwóch skrzydeł: głównego - wschodniego i pomocniczego - północnego. Zamek wyposażony był w cztery wieże, w tym jedną trzy kondygnacyjną, podpiwniczoną. Otoczony był murami, a od miasta oddzielała go fosa. Od roku 1465 był siedzibą starostów nowskich. Został zdewastowany w czasie wojen szwedzkich, a w roku 1787 rozebrany przez Prusaków. Wschodnie skrzydło zostało przebudowane i służyło tutejszym ewangelikom jako kaplica. Od roku 1844 do lat 70-tych XX wieku wykorzystywali je strażacy. W latach 80-tych zamek przekazany został Nowskiemu Centrum Kultury.

Święte

Niedaleko Sartowic i trasy łączącej Świecie z Nowem, znajduje się wieś Święte. Położona jest nad rzeką Mątawą i jeziorem Święte. Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1402. Zachowały się tu resztki folwarku z 1885 roku, XIX-wiecznego młyna wodnego i cmentarza ewangelickiego. Niedaleko znajduje się rezerwat leśny Grabowiec, z dobrze zachowanym grądem zboczowym z rzadkimi gatunkami roślin.

Tleń

Tleń to bardzo malownicza wieś położona na terenie Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Dawniej była to osada rybacka, położona u ujścia rzek Ryszki i Prusiny do Wdy. W latach 20-tych istniał tu pensjonat prowadzony przez Schauera, kilka restauracji i liczne wille wypoczynkowe. W latach 30-tych, po wybudowaniu elektrowni w Żurze, powstało tu szerokie rozlewisko Wdy - tzw. „Zalew Żurski”. Warto również udać się do punktu widokowego, zwanego „Górą Napoleona”. Zlokalizowano tu wiele ośrodków wypoczynkowych i domków letniskowych. Skorzystać tu można też i z sezonowych placówek usługowych. Miejsca noclegowe oferują m.in. popularne ośrodki „Geovita” i „Perła”. Turyści zainteresowani aktywnym wypoczynkiem skorzystać mogą z przystani wodnej „Kolfer”.

Zespoły pałacowe w Jarzębieńcu i Kawęcinie

We wsi Jarzębieniec zobaczyć można XIX-wieczny zespół pałacowy założony przez rodzinę Satruwi. W jego skład wchodzi piętrowy pałac, zespół budynków gospodarczych i kilku hektarowy park leśny. W Kawęcinie rezydowała do wieku XIX rodzina Kawieczyńskich. Zobaczyć tu można, w zdewastowanym niestety w dużym stopniu parku, ciekawe gatunki drzew i krzewów. Znajduje się tu również typowy dla południowego Pomorza i Wielkopolski pałac.

do góry

INNE ATRAKCJE

„Diabelce”

„Diabelce” to punkt widokowy na nadwiślańskiej wysoczyźnie, z którego roztacza się wspaniały widok na rzekę Wisłę i wpadającą do niej Wdę. Grzbietem Diabelskich i Czarcich Gór biegnie malowniczy, ponad 10-cio kilometrowy szlak łączący Świecie i Sartowice. Tutejsze wzniesienia, o wysokości 60-80 metrów, to miejsce, gdzie występuje wiele ciekawych i rzadkich gatunków roślin. Porastają je m.in. grądy zboczowe, murawy kserotermiczne czy też szuwar trzcinowy. Ponadto tutejsza okolica pozwala zainteresowanym „spotkać się” z chronionymi gatunkami zwierząt. Na szczególną uwagę zasługują zwłaszcza bezkręgowce oraz awifauna.

Czarcie Góry posiadają też dużą wartość geomorfologiczną. Powstające osuwiska, pod wpływem działalności wód podpowierzchniowych i erozji rzecznej Wisły, dodają uroku tej okolicy. Najwyższym stokiem Czarcich Gór jest „Czarcia Kazalnica”. Liczy sobie ona 92 m.n.p.m., przy 90-ciu stopniowym nachyleniu. Według legendy miejsce to upodobał sobie niegdyś diabeł nękający tutejszych mieszkańców.

Jeziora Gminy Lniano

Lniano to duża, gminna wieś, położona w zachodniej części powiatu świeckiego. Przez jej teren przebiega zatarta już granica pomiędzy etnicznymi regionami Kociewiaków i Borowiaków. Znajdujące się tu dawniej drewniane domostwa zastąpiły nowocześniejsze, murowane domy.

Brak dużych zakładów przemysłowych sprzyja rozwojowi turystyki. Szczególne walory krajoznawczo- turystyczne posiadają miejscowości Błądzim i Ostrowite. Znajdują się tu duże, malownicze jeziora z ogólnodostępnymi terenami wypoczynkowymi i rekreacyjnymi. Na turystów czekają tu ośrodki wypoczynkowe i domki letniskowe oraz gospodarstwa agroturystyczne.

Jeziora okolic Świekatowa

Z Jeziora Świekatowskiego wypływa rzeka Kręgiel. Jest ona jednym z dopływów Brdy. Przepływa przez kilka małych jezior, tworząc z nimi ok. 12 kilometrowy łańcuch wodny. Większość tutejszych zbiorników ma kształt wąskich i długich soczewek.

Jezioro Fletnowskie

W gminie Dragacz we wsi Fletnowo znajduje się rezerwat geomorfologiczny Jezioro Fletnowskie o powierzchni ponad 25 ha Rynna fletnowska, mająca swój początek niedaleko Bzowa, tworzy charakterystyczne wypełnione wodą zagłębienie. Badania rynny umożliwiają datowanie powstania doliny dolnej Wisły podczas ostatniego zlodowacenia.

Jezioro Żurskie

Jezioro Żurskie jest tzw. jeziorem zaporowym, powstałym w roku 1928 po przegrodzeniu Wdy zaporą ziemną i podniesieniu zwierciadła wody o 15 m, służącym jako zbiornik retencyjny dla celów energetycznych. Położone jest wśród lasów, otoczone jest starodrzewami z licznymi pomnikowymi dębami i lipami. Jest ostoją dla bobrów i wydr, miejscem lęgowym i zimowiskiem dla wielu ptaków wodnych. Występuje tu dużo gatunków ryb: szczupaki, sandacze, leszcze, okonie, plocie.

Miedzno

Miedzno to najstarsza wieś w okolicy. Pierwsza wzmianka jej dotycząca pochodzi z roku 1253. Znajduje się tu wiele drewnianych domów z XIX i XX wieku. Uroku osadzie dodaje leżące na północ od niej jezioro, stanowiące wraz przyległymi do niego bagnami rezerwat. Płytki zbiornik wodny to jedno z ważniejszych w okolicy miejsc lęgowych i żerowisk ptactwa wodnego i błotnego. Spotkać tu można oprócz typowych gatunków również i bociany czarne, żurawie i orła rybołowa.

do góry

NA WYCIECZKI

Szlak "Stu z Nieba"

Długość:58 km, początek: Szlachta, koniec: Warlubie.

Szlak o długości 58 km zaczyna się w centralnej części Borów Tucholskich, natomiast kończy się w Warlubiu przy stacji PKP.

Początek trasy znajduje się w miejscowości Szlachta i wiedzie wzdłuż linii kolejowej do Śliwic, Śliweczek i Laski. Następnie odbija w kierunku wschodnim i dociera do wsi Stara Rzeka. Mija leśniczówkę Orli Dwór i rezerwat brekinii Brzęki i skręca w lewo w stronę Lipinek. Ostatni odcinek wzdłuż Mątawy przebiega przez Borowy i Bąkowski Młyn i dociera do Warlubia.

Szlak Chopina

Długość: 7 km, początek: Terespol Pomorski, koniec: Świecie.

Krótki, 8-mio kilometrowy szlak, łączący Świecie z Terespolem Pomorskim.

Szlak rozpoczyna się przy stacji PKP w Terespolu i wiedzie do Świecia przez Kozłowo. Na szlaku znajduje się kamień upamiętniający pobyt Chopina w tej okolicy. Trasa kończy się przy świeckim dworcu autobusowym.

Szlak Diabelski

Długość: 14 km, początek: Świecie, koniec: Sartowice

Szlak wiedzie od Świecia do Sartowic. Liczy sobie ok. 10 km. Wysokość pokonywanych stoków wynosi 60-80m n.p.m. Najwyższy szczyt - „Czarcia Kazalnica” ma wysokość 92 m.

Dolina Dolnej Wisły zwilżana jest z osadami czwartorzędu i trzeciorzędu. Zalegają one na serii osadów mezozoicznych, których strop budują skały kredowe.

Dzisiejsza rzeźba terenu wykształciła się w plejstocenie. Zlodowacenia pozostawiły po sobie różnego rodzaju osady. W okolicach Wiąga zaobserwować można zbocze dolinne podcinane przez erozję boczną rzeki. Osady plejstocenu stanowią tutaj najczęściej występującą formę utworów przypowierzchniowych.

Roślinność nadwiślańskich zboczy to w dużej mierze grądy zboczowe i murawy kserotermiczne. Występuje tu duża ilość rzadkich gatunków roślin, w tym skrzyp olbrzymi. Ciekawa jest również tutejsza fauna. Zaobserwować można dużą ilość gatunków ptaków objętych ścisłą ochroną, w tym orła bielika. Bogaty jest również świat bezkręgowców.

Szlak Doliny Dolnej Wisły

Długość: 480 km, początek: Cierpice, koniec: Zamek Bierzgłowski

Jest to jeden z najdłuższych szlaków rowerowych w Polsce. Powstał dzięki inicjatywie Towarzystwa Przyjaciół Dolnej Wisły i Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Wisły. Wiedzie od miejscowości Cierpice położonej niedaleko Torunia do Zamku Bierzgłowskiego. Na trasie znajdują się m.in. Bydgoszcz, Świecie, Nowe, Gniew, Knybawy, Kończewice, Kwidzyn, Grudziądz i Chełmno. W okolicy Świecia szlak prowadzi przez Chrystkowo i Niedźwiedź.

Szlak Ks. Łęgi

Długość: 22 km, początek: Laskowice Pomorskie, koniec: Świecie

Szlak prowadzi wzdłuż końcowego odcinka Wdy. Rozpoczyna się w Laskowicach Pomorskich, a kończy w Świeciu.

Trasa zaczyna się przy dworcu PKP w Laskowicach Pomorskich, skąd wiedzie wzdłuż linii kolejowej do Kamienia św. Wojciecha w Leosi. Tutaj szlak przecina się ze szlakiem Hoffmana, zmierza nad Wdę i biegnie na południe. W miejscowości Bedlenki trasa przecina rzekę i przez Mały Dólsk prowadzi do zalewu w Kozłowie.

Szlak Partyzantów AK

Długość: 100 km, początek: Szlachta, koniec: Czersk Świecki

Długi szlak zaczynający się w centralnej części Borów Tucholskich. Trasa upamiętniająca partyzantów AK, kończy się w Czersku Świeckim.

Szlak rozpoczyna się przy dworcu PKP w Szlachcie, prowadzi przez malownicze miejscowości Ostrowite, Dąbki. Za jeziorem Świdno przekracza szosę łączącą Czersk i Tucholę, i odbija w kierunku południowym. Następnie mijamy rezerwat cisów nad Czerską Strugą i przez Łosiny docieramy do akweduktu w Fojutowie, a dalej przez Końskie Błota do Brodów. Tutaj szlak przekracza szosę, mija jezioro Klocek i wiedzie do wsi Barłogi. Dalej biegnie do rezerwatu Źródła Stążki gdzie skręca na wschód do jeziora Okoniny. Z tego miejsca przez Wielkie Gacno, Kamionkę i Lisiny dociera do Śliwic i dalej, do Śliwiczek. W Śliwiczkach odbija w kierunku Błędna. Przekraczamy tu Wdę i podążamy ku dolinie Sobieńskiej Strugi. Szlak wiedzie dalej na wschód do Starej Rzeki i Lipinek, i dalej, obok jeziora Rybno do Czerska Świeckiego.

Szlak Świecie-Czersk

Długość: 70 km, początek: Świecie, koniec: Czersk Świecki

Trasa licząca sobie ok. 70 kilometrów rozpoczyna się przy moście nad Wisłą. Biegnie następnie przez Sulnowo i Dólsk do Drzycimia. Następnie przez miejscowości Żur i Osie do znanej i lubianej miejscowości Tleń. Od Tlenia szlak zmierza do Czerska przez Śliwice i Rosochatke. Wytrwali rowerzyści mogą z tego miejsca „odbić” do Bydgoszczy lub Chojnic.

Ścieżynka Zagłoby

Długość: 22 km, początek: Tleń, koniec: Osie

Trasa rozpoczyna się przy stanicy PTTK nad Zalewem Żurskim. W miejscowości Piekło przecina szlak Harcerzy Światowida. Wiedzie przez las nad jezioro Piaseczno i Starej Rzeki oraz Osia.

do góry

PRZYDATNE INFO

Starostwo Powiatowe w Świeciu
ul. Wojska Polskiego 173, 86-100 Świecie
Tel.: (052) 33 32 112, 33 32 110

Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "Nowy Szpital Sp z o.o."
Ul. Wojska Polskiego 126, 86-100 Świecie
Informacja - 052 3334 500, Centralna Rejestracja - 052 3334 577

Komenda Powiatowa Policji
ul. Wojska Polskiego 153, Świecie
tel. (52) 33 32 500

Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej
ul. Laskowicka 2, Świecie
tel. (52) 331 14 44

Powiatowa Stacja  Sanitarno - Epidemiologiczna
ul. Sądowa 5, Świecie
tel. (52) 331 12 53

Poczta Polska
ul. Mały Rynek 5; tel.(52) 33 11 644
ul. Wojska Polskiego 9, tel. (52) 33 11 817
ul. Krausego 1, tel. (52) 33 11 940
ul. Wyszyńskiego 15, tel. (52) 33 11 167

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Starostwa Powiatowego w Świeciu (www.pcit.powiat.swiecki.lo.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pani Katarzyny Seehaber. Zdjęcia: Powiatowe Centrum Informacji Turystycznej.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone