zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
parki narodowe
Babiogórski PN
Biebrzański PN
Bieszczadzki PN
Bory Tucholskie PN
Drawieński PN
Gorczański PN
Gór Stołowych PN
Kampinoski PN
Karkonoski PN
Magurski PN
Narwiański PN
Ojcowski PN
Poleski PN
Słowiński PN
Świętokrzyski PN
Tatrzański PN
Ujście Warty PN
Wielkopolski PN
Woliński PN
Park Narodowy "Bory Tucholskie"

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Park Narodowy "Bory Tucholskie" położony jest w województwie pomorskim, na terenie powiatu chojnickiego, w granicach administracyjnych gmin Chojnice i Brusy.

Dnia 1 lipca 1996 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 maja 1996 r. powołano Park Narodowy „Bory Tucholskie”. Powierzchnia, jaką obecnie zajmuje wynosi 4613,05 ha, a jego otulina 12980,52 ha. Park znajduje się w granicach województwa pomorskiego, powiatu Chojnickiego, gminy Chojnice i Brusy. Rzeźba terenu została ukształtowana w czasie ostatniego zlodowacenia bałtyckiego. Dlatego dominują tu równiny sandrowe. Urozmaicone poprzez liczne wzniesienia, rynny i wytopiska. Park jest największym skupiskiem wydm śródlądowych w Borach Tucholskich. Spotykamy je na starych pasach przeciwpożarowych. Największa i najładniejsza znajduje się w zachodniej części parku. Bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu sandrowego są również rynny polodowcowe o przebiegu południkowym. Jedną z większych rynien, nie tylko w rejonie Borów Tucholskich, ale i na całym niżu - jest Rynna Jeziora Charzykowskiego (wzdłuż zachodniej granicy PNBT), o długości prawie 18 km i szerokości miejscami dochodzącej do 2,5 km. Dodatkową atrakcją krajobrazu są wytopiska, powstałe w skutek wytopienia się brył martwego lodu, o kształcie lejków, kotłów i innych obniżeń często o nieregularnych kształtach. Wody powierzchniowe PNBT zajmują obszar 530,06 ha (czyli 11,05 % ogólnej powierzchni parku). Znajduje się tu 21 jezior. Są one różnej wielkości od kilku do przeszło 200 ha (powierzchnia Jeziora Ostrowitego - największego w parku - wynosi 280,7 ha) i różnej głębokości ( najgłębsze jest również Jezioro Ostrowite bo aż 43 m). Osiem z nich łączy się ze sobą tworząc kompleks o powierzchni 435,28 ha zwany Strugą Siedmiu Jezior. Jeziora w Parku reprezentują wszystkie formy troficzne, charakterystyczne dla zbiorników wodnych niżu polskiego. Cztery jeziora - Wielkie i Małe Gacno, Nierybno i Głuche reprezentują jeziora lobeliowe. Nie bez znaczenia dla ekosystemów w parku jest oddziaływanie dwóch dużych jezior (w granicach otuliny parku) - Charzykowskiego i Karsińskiego, których łączna powierzchnia wynosi 2024,8 ha.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Najwyższą wartość kulturową na terenie PNBT i otuliny stanowią obiekty archeologiczne. Obszar ten posiada interesującą historię osadnictwa historycznego. Naturalne warunki sprzyjały rozwojowi najdawniejszego osadnictwa, co zostało udokumentowane przez liczne znaleziska archeologiczne. Za najistotniejsze należy uznać odkrycia mezolitycznych osad oraz ich zespołów, zakładanych przez społeczności myśliwsko – rybackie.

Dotyczy to zwłaszcza osad położonych w rejonie jeziora Ostrowitego oraz wsi Swornegace i Męcikał. Cechą wyróżniającą środowisko naturalne Borów Tucholskich, a zwłaszcza obszaru PNBT, jest gęsta sieć hydrograficzna oraz liczne nadwodne, piaszczyste formy terenowe, których położenie, morfologia, stwarzały korzystne warunki do zakładania obozowisk. Obok warunków fizjograficzno – morfologicznych, ważnym elementem były zasoby i asortyment surowców mineralnych, stanowiący podstawowy czynnik współdecydujący o atrakcyjności osadniczej terenu. Krzemienie spełniały funkcję podstawowego materiału do produkcji narzędzi. Występują one w postaci pojedynczych konkrecji, głównie silnie rozkruszonych, na stokach pagórków sandrowych oraz u podnóży skarp rozcięć erozyjnych, wchodząc w skład grubej frakcji żwirowej. Wszystkie znane do tej pory stanowiska mezolityczne omawianego obszaru położone są wyłącznie w bliskim sąsiedztwie wody /rzek, jezior i strumieni/. Zasiedlane były prawie wyłącznie brzegi niskie, ułatwiające dostęp do wody, jednocześnie umożliwiające dobrą obserwację ryb. Liczba stanowisk jest większa w miejscach, w których rzeki spływają stosunkowo najwolniej. Przykładem jest Brda wypływająca z jeziora Karsińskiego w rejonie wsi Swornegace oraz Brda wypływająca z jeziora Kosobudno w rejonie wsi Męcikał.

Wartość zasobu kulturowego zwiększają znacznie dwa grodziska wczesnośredniowieczne położone na południowym brzegu jeziora Charzykowskiego. Zachowały one własną formę krajobrazową. Już od VIII – IX w. w rejonie PNBT można wyodrębnić osadniczą grupę chojnicko – człuchowską, która od innych zespołów osadniczych Pomorza nie wykazywała tendencji ekspansywnych, umacniając się za to wewnątrz. W XIII w. akcję osadniczą prowadziły klasztory. Taki rodowód ma również wieś Swornegace, w której w 1272 r. osiedlił się pustelniczy zakon Augustianów.

Interesujący jest dalszy rozwój sieci osadniczej na terenach leśnych w okresie od połowy XVI w. do końca XVII w. W tym czasie na terenie ówczesnego województwa pomorskiego wyróżnić można było następujące grupy osiedli leśnych: hutnicze, stolarskie, młyńskie, karczmarskie, rybackie, leśne i rolnicze. Osiedla hutnicze skoncentrowane były głównie w rejonie kościerzyńsko – skarszewskim i stężycko – wejherowskim /tereny położone znacznie na północ od granic PNBT/. W rejonie PNBT huta szkła istniała nad jeziorem Głuchym koło Chocińskiego Młyna.

W starostwie tucholskim przed 1632 r. powstały piece smolarskie w Dzięglu i Giełdonie. W roku 1610 starościna tucholska wydał zakaz pustoszenia Borów, skierowany głównie przeciwko wycinaniu drzew i paleniu smoły. Mimo tak poważnych przeszkód w pozyskaniu surowca i wprowadzeniu ochrony lasów, smolarstwo rozwijało się dalej do połowy XVII w. Po wyeksploatowaniu okolicznych karczów smolarnie uległy, podobnie jak huty szkła, przekształceniu w osiedla rolnicze. Smolarstwo jako znaczący kierunek rozwoju osadnictwa śródleśnego straciło swoją pozycję po 1655 r. Specyficzna struktura własnościowa Borów Tucholskich, w których lasy należały prawie wyłącznie do okolicznych starostw, spowodowała, że stałe osiedla smolarskie powstały właściwie wyłącznie w dobrach królewskich. Osiedla smolarskie w znacznie mniejszym stopniu aniżeli hutnicze przyczyniły się do rozwoju zaludnienia i rolnictwa w lasach pomorskich. Na ich miejscu powstają tylko niewielkie osiedla rolnicze. Spowodowane to było głownie lokalizacją osiedli smolarskich na bardzo słabych glebach /piaski sandrowe/ z lasami o drzewostanie sosnowym.

W pewnych przypadkach mamy do czynienia z planową akcją osadniczą, która doprowadziła do powstania dużych wsi i folwarków. W tej akcji przodowali starostowie człuchowscy. W grupie osiedli śródleśnych, obejmujących więcej niż jedno gospodarstwo w momencie powstania, wymienić trzeba Wysoką Zaborską – wieś drobnoszlachecką w zaborskiej części powiatu tucholskiego. Zdecydowaną większość stanowiły jednak w tej grupie małe osiedla rolnicze, zwane pustkowiami. Zakładano je nad rzekami /prawdopodobnie ich powstanie miało jakiś związek ze spławem drewna/, jeziorami /prawdopodobny związek ich powstania z rybołówstwem/ i w głębi lasów /związane z wycinką lasu lub jedną z form jego „przemysłowej” eksploatacji – hutnictwem szkła, smolarstwem/. Znaczna część tych osiedli powstała w zachodniej części Borów Tucholskich.

Do najbardziej znanych śródleśnych osiedli rybackich, istniejących w rejonie PNBT już w średniowieczu, należały Swornegace i Charzykowy. Właśnie w Borach Tucholskich rozwinęło się na większą skalę rybołówstwo jeziorne. Na pozostałym obszarze województwa pomorskiego osadnictwo rybackie wywarło niewielki wpływ na rozwój sieci osadniczej. Inne osiedla rybackie powstawały nad mniejszymi jeziorami położonymi w głębi Borów Tucholskich. W powiecie tucholskim były to Pelplin i Spierwia. Wszystkie śródleśne osiedla rybackie powstały we własności królewskiej.

Eksploatacja lasów oraz późniejsze rolnicze zagospodarowanie terenów wylesionych przyczyniło się również do rozwoju śródleśnych osiedli młyńskich. W większości z nich obok młynów zbożowych funkcjonowały także tartaki. Przykładem jest Czernica i Parszczenica będące własnością królewską oraz Młynek jako własność szlachecka, położone w powiecie tucholskim. Obok młyna zbożowego powstają osiedla – m.in. Parzyn w powiecie tucholskim. Do powstania osiedli związanych z zakładami przemysłowymi, wykorzystującymi energię wodną, przyczyniła się też eksploatacja leśnych zasobów rudy darniowej przerabianej w kuźnicach /hamrach/ na wyroby żelazne służące później jako narzędzia rolnicze – np. Hamer Młyn będący własnością królewską w powiecie tucholskim. Obok kuźnic żelaznych w lasach pomorskich założono też jeden hamer przerabiający miedź – Kopernica w powiecie człuchowskim. Wielkie przestrzenie leśne Borów Tucholskich były terenami rozwoju specyficznego, śródleśnego osadnictwa karczmarskiego. Wzmożony ruch handlowy – zwłaszcza w XVI i XVII w. – na szlakach drogowych, prowadzących przez Bory w kierunku Gdańska, doprowadził do powstania osiedli karczmarskich, zapewniających podróżnym wypoczynek i możliwość zaopatrzenia. Karczmy śródleśne odegrały też rolę w eksploatacji Borów Tucholskich.

Zakładano je z dala od głównych dróg, gdzie mogły służyć jako punkty zborne dla drwali prowadzących wyręby lasów. Po wyczerpaniu zasobów leśnych w Borach wiele takich karczm przekształciło się w osiedla rolnicze /pustkowia/. Przy szlakach, bocznych drogach i przeprawach przez rzeki powstały Stara Brda i Zielona Chocina w powiecie człuchowskim oraz Drzewicz, Modrzejewo i Skoszewo w powiecie tucholskim. W Borach Tucholskich dominował wyrąb drzew dla celów budowlanych i eksportowych oraz rozwijającego się na wylesieniach smolarstwa. Dotyczy to zwłaszcza XVI i XVII w. i czasów późniejszych. Wycięte drewno przeznaczone na eksport gromadzono na bindugach – miejscach przeznaczonych do jego spławiania.

Często powstawały tzw. wędrujące bindugi. Podstawowa trasa spławu drewna wiodła szlakiem Brdy od Sąpolna przez jeziora Charzykowskie, Karsińskie, Łąckie, Dybrzk, Kosobudno do Mylofu, gdzie kończył się pierwszy etap spławu. Dalej drewno wieziono kolejką wąskotorową do Rytla, a stąd do Bydgoszczy i Gdańska. Najczęściej uruchamiane bindugi lokalizowane były w Drzewiczu /jeszcze do lat 50 XX w./ i przy jeziorze Charzykowskim w rejonie ujścia Strugi Siedmiu Jezior. Jeziorne bindugi wykorzystywano zimą, kiedy to na zamarzniętą taflę jeziora zrzucano pnie drzew i czekano na wiosenne roztopy, aby spławić drewno przez wcześnie wspomniane jeziora i dalej Brdą do Mylofu.
Osadnictwo związane z eksploatacją lasów nie spowodowało ukształtowania się poważniejszych skupisk ludności, jednak pozwoliło na znaczne zagęszczenie sieci osadniczej. Większość osiedli śródleśnych stanowiły małe miejscowości liczące zazwyczaj 1 – 3 gospodarstw domowych.

do góry

INNE ATRAKCJE

Punkt widokowy

Z myślą o ludziach pragnących się zrelaksować i odpocząć PNBT udostępnia jeden punkt widokowy na jezioro Charzykowske Zlokalizowany jest na wysokim dochodzącym do 25 m północno - wschodnim brzegu zbiornika. Z punktu widokowego rozciąga się przepiękny widok na jezioro Charzykowskie. Wyspa, którą widać po lewej stronie (z racji jej położenia w pobliżu osady Bachorze) nazywana jest Wyspą Bachorską lub też Wyspą Miłości dla Zaawansowanych. Przed wojną była ona często odwiedzana przez harcerki z Funki, a w 1941 roku ukrywali się tutaj partyzanci z Armii Krajowej. Jezioro Charzykowskie posiada jeszcze drugą wyspę zwaną Wyspą Miłości dla Początkujących . Położona jest ona 2 km od Charzyków - wsi letniskowej leżącej na płd. - zach. krańcu jeziora. W okresie międzywojennym na wyspie tej działała kawiarnia, odbywały się ogniska i zabawy taneczne. Cieszyła się ona ogromnym powodzeniem wśród zakochanych (stąd jej nazwa). Niestety w czasie II wojny światowej podczas rejsów na wyspę doszło do dwóch tragicznych wypadków utonięcia i kawiarnia została zamknięta. Dziś nie ma już po niej śladu. Zobaczyć można natomiast dwa leje po bombach, które zostały zrzucone na wyspę podczas wojny.

Wędkarstwo

Zasady prowadzenia amatorskiego połowu ryb w okresie letnim od 1 czerwca do 31 października roku kalendarzowego w wodach należących do Parku Narodowego "Bory Tucholskie". 

1. Na podstawie wykupionego zezwolenia w PNBT dopuszcza się wędkowanie wyłącznie na wydzielonych częściach jezior (łowiskach) położonych na terenie parku i tak: - J. Ostrowite (Józefowo) - J. Zielone - J. Jeleń - J. Płęsno (Pilskie) - J. Skrzynka - J. Krzywce Wielkie
2. Wędkowanie w wodach Parku Narodowego “Bory Tucholskie” dozwolone jest przez okres 5-miesięcy tj. od 1 czerwca do 31 października z obowiązkiem przestrzegania ustalonych zasad Dyrekcji Parku oraz postanowień Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. Dz.U. Nr 138 pozycja 1559 z późniejszymi zmianami.
3. Wędkujący obowiązany jest do przestrzegania regulaminu dla osób przebywających na terenie PN “Bory Tucholskie”.
4. Wędkowanie dozwolone jest od wschodu do zachodu słońca tj. w porze dziennej, a od 15 września do 31 października w przypadku połowów z łodzi wędkowanie jest dozwolone od wschodu słońca do godziny 17:00
5. Wędkującego obowiązuje zakaz : - stosowania zanęty - ciągnięcia przynęty za łodzią (trolling) - wpływania w pas roślinności przybrzeżnej - stosowania żywca pochodzącego z innego zbiornika wodnego
6. Wędkujący jest zobowiązany zachować porządek na zajmowanym przez siebie stanowisku.
7. Należy przestrzegać następujących ograniczeń ilościowych złowionych ryb : - jedną sztukę lina - jedną sztukę szczupaka - dwie sztuki węgorza - łączna ilość innych gatunków do 5kg w ciągu dnia
8. Przez cały sezon połowowy obowiązuje zakaz połowu: - węgorza do 45 cm - szczupaka do 50 cm - klenia do 25 cm - jazia do 25 cm - wzdręgi do 15 cm - lina do 30 cm - okonia do 15 cm
9. Zabrania się poławiania sandacza i siei z uwagi na wprowadzenie całorocznej ochrony tych gatunków. Przypadkowo złowione egzemplarze należy natychmiastowo wypuścić do wody w tym samym miejscu jeziora.
10. Zezwolenie na połowy wędkarskie ważne jest tylko z kartą wędkarską.
11. Wędkującego obowiązuje Regulamin Sportowego Połowu Ryb PZW o ile postanowienia jego nie są sprzeczne z wytycznymi Dyrekcji Parku Narodowego ‘Bory Tucholskie”.
12. Młodzież do lat 14 - tu nie posiadająca karty wędkarskiej może prowadzić amatorski połów ryb (wędkowanie) jedną wędką pod opieką osoby pełnoletniej posiadającej aktualną kartę wędkarską i wykupione zezwolenie na połów ryb.
13. Każdy posiadacz wykupionego zezwolenia zobowiązany jest prowadzić rejestr połowów w załączonych ankietach. Wypełnioną ankietę należy zwrócić do 15 listopada 2002 roku. Zwrot wypełnionej ankiety jest warunkiem otrzymania zezwolenia na wędkowanie w następnym sezonie.
14. Zabrania się prowadzenia połowów wędkarskich na jeziorach : Gacno Duże, Małe Gacno, Małe Krzywce, Nierybno, Głuche, Kocioł, Kociołek, Mielnica, Bełczak, Główka, Rybie Oko, Kacze Oko, Olbracht - jeziora objęte pełną ochroną.
15. Dojście do wyznaczonych łowisk ryb należy realizować ustalonymi trasami turystycznymi ogólnie dostępnymi dla zwiedzających park z obowiązkiem omijania określonych stref ochronnych dla zwierząt i roślin objętych ochroną całkowitą lub częściową.
16. Zabrania się osobom posiadającym wykupione zezwolenie na amatorski połów ryb, przejeżdżania i przechodzenia w obszarze leśnym ustanowionym ostoją zwierzyny.
17. W okresie wprowadzenia zakazu wstępu na teren PNBT z chwilą wystąpienia zagrożenia pożarowego, klęski żywiołowej oraz wykonywania zabiegów ochronnych, pomimo posiadania wykupionego zezwolenia zabrania się prowadzenia amatorskiego połowu ryb. We wszystkich jeziorach PNBT obowiązuje zakaz kąpieli i używania sprzętu wodnego. Tę niedogodność odwiedzającym Park rekompensują jednak przepiękne widoki, czyste powietrze oraz obecność unikatowych gatunków roślin. Dodatkowo turyści spragnieni kąpieli, plażowania oraz sportów wodnych mają do dyspozycji jeziora znajdujące się w otulinie Parku. Największe z nich jezioro Charzykowskie, o które przylega do zachodniej granicy PNBT, jest kolebką żeglarstwa śródlądowego. Na tym jeziorze w 1926 roku odbyły się pierwsze w Polsce regaty bojerowe. Przez teren otuliny przebiega również słynny szlak kajakowy Brdy. 

do góry

NA WYCIECZKI

Szlaki piesze

Przez teren Parku Narodowego “Bory Tucholskie” przebiegają cztery szlaki piesze o łącznej długości 45 km:

1. fragment czerwonego
“Szlaku kaszubskiego im. Juliana Rydzkowskiego”
(Bachorze - dąb “Bartuś” - Struga Siedmiu Jezior
od j. Płęsno do j. Ostrowite),

2. fragment niebieskiego “Szlaku Brdy”
(Małe Swornegacie - Owink - Swornegacie -
j. Witoczno i dalej wzdłuż Brdy)

3. fragment zielonego
(j. Małe i Wielkie Gacno - dąb “Bartuś” -
Struga Siedmiu Jezior od j. Płęsno do j. Ostrowite),

4. czarny
(Drzewicz - “Czarna Droga” - do skrzyżowania tras pieszych).

Szlaki rowerowe

Szlak niebieski BY-1 6001n (165 km) Niebieski szlak rowerowy zaczyna się w Bydgoszczy (0,0 km). Trasa dalej prowadzi poprzez Janowo, Koronowo, Nowy Jasiniec, Świekatowo, Bruchniewo, Klonowo, Szumiąca, Świt, Tucholę, Gołąbek, Woziwodę, Rytel, Mylof do Klosnowa. Stąd Czarną Drogą ruszamy do Parku Narodowego “Bory Tucholskie”. Łączymy się z zielonym szlakiem pieszym Strugi Siedmiu Jezior, który tuż za mijanym po lewej stronie jeziorem lobeliowym Wielkie Gacno skręca w lewo. My jedziemy dalej prosto Czarną Drogą na północ. Przejeżdżamy mostek na strudze łączącej jeziora Płęsno i Główka. Przecinamy czerwony szlak pieszy im. Juliana Rydzkowskiego oraz ponownie szlak zielony. Łączymy się z czarnym Łącznikowym szlakiem pieszym. Obie trasy prowadzą razem do Drzewicza, gdzie rowerowy szlak skręca w lewo do Swornegaci, a stamtąd jedziemy do Chocińskiego Młyna. Ta niewielka osada leżąca przy drodze Konarzyny - Swornegacie - Brusy, jest pięknie położona nad rzeką Chociną, która wypływa z Gochów, a uchodzi do jeziora Karsińskiego. Gochy to południowo - zachodnia część Kaszub. W skład osady wchodzą m.in. budynek dawnego nadleśnictwa Chociński Młyn pochodzący z drugiej połowy XIX w. o cechach klasycystycznych oraz tartak wodny z 1750 r. Znajduje się tu również zabytkowa chata zbudowana w II połowie XIX w., przebudowana i odnawiana w 1926 i 1972 r. W Chocińskim Młynie skręcamy w lewo. Jedziemy do Małych Swornegaci i dalej poprzez Funkę, Bachorze oraz Charzykowy do Chojnic, gdzie kończymy naszą wycieczkę (165 km).

Szlak czarny BY-1 7001n (115 km) Naszą wycieczkę czarnym szlakiem rowerowym rozpoczynamy w Tucholi (0,0km). Stąd jedziemy poprzez Raciąż do Fojutowa, gdzie znajduje się XIX - wieczny akwedukt wzorowany na budowlach rzymskich. Umożliwia on skrzyżowanie się dwóch dróg wodnych. Wielki Kanał Brdy przepływa tutaj nad Czerską Strugą. Dalej trasa prowadzi poprzez Czersk i Gotelp do Odrów, gdzie mieści się rezerwat archeologiczny “Kręgi Kamienne” - cmentarzysko Gotów z I i II w n. e. Z Odrów jedziemy dalej na północ. Poprzez Miedzno, Karsin, Wiele, Lubnię, Leśno, Czapiewice, Brusy, Czyczkowy docieramy do Drzewicza. 
Wjeżdżamy na teren Parku Narodowego “Bory Tucholskie”. Początkowo szlak biegnie wraz z rowerowym szlakiem niebieskim oraz czarnym Łącznikowym pieszym a następnie odbija w prawo. Po prawej stronie mijamy jeziora: Wielkie Krzywce, Błotko, Małe Krzywce i dojeżdżamy do miejsca zwanego Starą Piłą. Teraz trasa prowadzi wraz z czerwonym szlakiem pieszym im. Juliana Rydzkowskiego do Bachorza, gdzie czarny szlak rowerowy się kończy (115 km).

do góry

PRZYDATNE INFO

Regulamin dla turystów odwiedzających PNBT

1) budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody;
2) rybactwa, z wyjątkiem obszarów ustalonych w planie ochrony albo w zadaniach ochronnych;
3) chwytania lub zabijania dziko występujących zwierząt, zbierania lub niszczenia jaj, postaci młodocianych i form rozwojowych zwierząt, umyślnego płoszenia zwierząt kręgowych, zbierania poroży, niszczenia nor, gniazd, legowisk i innych schronień zwierząt oraz ich miejsc rozrodu;
4) polowania,
5) pozyskiwania, niszczenia lub umyślnego uszkadzania roślin oraz grzybów;
6) użytkowania, niszczenia, umyślnego uszkadzania, zanieczyszczania i dokonywania zmian obiektów przyrodniczych, obszarów oraz zasobów, tworów i składników przyrody;
7) zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody;
8) pozyskiwania skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, minerałów i bursztynu;
9) niszczenia gleby lub zmiany przeznaczenia i użytkowania gruntów;
10) palenia ognisk i wyrobów tytoniowych oraz używania źródeł światła o otwartym płomieniu, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, czyli dopuszcza się palenie wyrobów tytoniowych na cumowiskach łodzi wędkarskich i parkingach;
11) prowadzenia działalności wytwórczej, handlowej i rolniczej, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych w planie ochrony;
12) stosowania chemicznych i biologicznych środków ochrony roślin i nawozów;
13) zbioru dziko występujących roślin i grzybów oraz ich części, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a mianowicie dopuszcza się zbiór jagód i grzybów jadalnych poza obszarami ochrony ścisłej , ostoi zwierząt i upraw leśnych do 4 m wysokości;
14) amatorskiego połowu ryb, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych w planie ochrony lub zadaniach ochronnych;
15) ruchu pieszego, rowerowego, narciarskiego, z wyjątkiem szlaków i tras narciarskich wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a jazda konna wierzchem dopuszczona jest wyłącznie za zgodą dyrektora parku narodowego;
16) wprowadzania psów na obszary objęte ochroną ścisłą i czynną,
17) wspinaczki, eksploracji jaskiń lub zbiorników wodnych, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego,
18) ruchu pojazdów poza drogami publicznymi oraz poza drogami położonymi na nieruchomościach będących w trwałym zarządzie parku narodowego, wskazanymi przez dyrektora parku narodowego,
19) umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną przyrody, udostępnianiem parku albo rezerwatu przyrody, edukacją ekologiczną, z wyjątkiem znaków drogowych i innych znaków związanych z ochroną bezpieczeństwa i porządku powszechnego;
20) zakłócania ciszy;
21) używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego, uprawiania sportów wodnych i motorowych, pływania i żeglowania
22) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu;
23) biwakowania, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego,
24) prowadzenia badań naukowych - w parku narodowym bez zgody dyrektora parku, a w rezerwacie przyrody - bez zgody organu uznającego obszar za rezerwat przyrody;
25) wprowadzania gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, bez zgody ministra właściwego do spraw środowiska;
26) wprowadzania organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
27) organizacji imprez rekreacyjno-sportowych - w parku narodowym bez zgody dyrektora parku narodowego.

Bilety do Parku Narodowego „Bory Tucholskie”

Wysokość opłat za jednorazowy wstęp do Parku wynosi:
• bilet normalny1,00 zł;
• bilet ulgowy 0,50 zł.

Można także nabyć karnety wstępu normalne i ulgowe na okres 10 dni. Opłat za wstęp do Parku Narodowego „Bory Tucholskie” nie pobiera się od: mieszkańcy gmin położonych w granicach parku narodowego i gmin graniczących z parkiem; dzieci w wieku 7 lat; osób, które posiadają zezwolenie dyrektora parku na prowadzenie badań w zakresie ochrony przyrody; uczniów szkół i studentów odbywających zajęcia dydaktyczne w parku w zakresie uzgodnionym z dyrektorem parku narodowego.

Upoważnionymi do ulgowego biletu i karnetu wstępu na teren Parku Narodowego „Bory Tucholskie” są: uczniowie szkół i studenci; emeryci i renciści; osoby niepełnosprawne; żołnierze służby czynnej.

Bilety można nabyć:
• w siedzibie Parku Narodowego „Bory Tucholskie” przy ul. Długiej 33 w Charzykowach
• w punkcie informacji turystycznej Parku Narodowego „Bory Tucholskie”
• w Obwodach Ochronnych w Bachorzu, w Drzewiczu i na Dębowej Górze

Park Narodowy "Bory Tucholskie"
ul. Długa 33, 89-606 CHARZYKOWY
tel./fax. 052-39-88-397

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów zgromadzonych na www.park.borytucholskie.info – oficjalnej stronie Parku Narodowego „Bory Tucholskie”. Zdjęcia: W. Błoniarz, B. Grabowska, M. Grzempa, M. Szczepański, M. Tomaszewski.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone