zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
parki narodowe
Babiogórski PN
Biebrzański PN
Bieszczadzki PN
Bory Tucholskie PN
Drawieński PN
Gorczański PN
Gór Stołowych PN
Kampinoski PN
Karkonoski PN
Magurski PN
Narwiański PN
Ojcowski PN
Poleski PN
Słowiński PN
Świętokrzyski PN
Tatrzański PN
Ujście Warty PN
Wielkopolski PN
Woliński PN
Poleski Park Narodowy

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Przyroda Poleskiego Parku Narodowego jest niezwykle bogata, choć Park obejmuje jedynie ok. 10 000 ha i są to przede wszystkim obszary wodno-błotne. Różnorodność siedlisk pociąga za sobą występowanie ogromnej liczby gatunków roślin i zwierząt, w tym takie, które występują jedynie w tym regionie Polski. Niestety, „Dzikie knieje i moczary " z pieśni „Polesia Czar" to już w zasadzie historia. W porównaniu z tym, co było przed melioracjami, obszar Parku to zaledwie niewielki fragment, który zdołał przetrwać destrukcyjne dla siedlisk podmokłych decyzje z lat 60-tych. Ogromne połacie ekosystemów wodno-torfowiskowych o niezwykłym bogactwie gatunkowym bezpowrotnie zniszczono, osuszając torfowiska na rzecz Państwowych Gospodarstw Rolnych.

Poleski Park Narodowy prezentuje przyrodę obszaru Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej i choć nie udało się całkowicie uniknąć wpływu obniżenia się poziomu wody - Park obejmuje zachowane naturalne fragmenty torfowisk niskich, przejściowych i wysokich, z charakterystyczną dla nich różnorodnością gatunkową. Dzięki prowadzonym od wielu lat zabiegom ochronnym, powoli udaje się zatrzymać wodę na terenie podmokłych siedlisk, co sprzyja przynajmniej częściowemu odtworzeniu ich zmienionych fragmentów. Co roku - po zimie - tworzą się wspaniałe rozlewiska, przyciągające migrujące ptaki wodno-błotne, a rozlewiska trwałe stanowią żerowiska i miejsce gniazdowania gatunków lęgowych.

Administracyjnie Park położony jest w województwie lubelskim, na terenie powiatów włodawskiego (gminy: Urszulin, Stary Brus, Hańsk); parczewskiego (gmina Sosnowica), łęczyńskiego (gmina Ludwin) i chełmskiego (gmina Wierzbica).

Objęcie ochroną bezcennej przyrody i unikatowego krajobrazu Parku nie pozbawia turystów możliwości ich poznania. Wytyczone szlaki turystyczne, wzniesione wieże widokowe oraz wskazane miejsca biwakowe pozwalają poznać walory Polesia Lubelskiego bez zagrażania wrażliwej faunie i florze.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Historia rejonu Poleskiego Parku Narodowego (Zbigniew Giemza, Wiesław Piotrowski)
  
Nie przypadkiem w XIX wiecznym Słowniku Królestwa Polskiego pojawia się wzmianka ,,W kilku miejscach na polach Brusa znaleziono siekierki krzemienne, starannie obrobione". Badania archeologiczne  przeprowadzone na tym terenie potwierdzają liczne stanowiska osadnictwa już od paleolitu schyłkowego.  

PALEOLIT
Około 10 tys. lat p.n.e. tereny Polesia zaczęła stopniowo porastać roślinność tundrowa. Pojawiły się zwierzęta charakterystyczne dla strefy subarktycznej, które przyciągnęły koczowniczych łowców. Myśliwi polowali na renifery, a ich kości, ścięgna i skóry wykorzystywali w życiu codziennym. Poroże reniferów oprócz krzemienia i drewna było podstawowym materiałem do wyrobu narzędzi. Większość tych myśliwych - koczowników zwanych „łowcami reniferów" było przedstawicielami kultury świdersko- mazowszańskiej.

MEZOLIT
Środkowa epoka kamienia (8000- 4500 lat p.n.e.).W okresie tym występują znaczne zmiany klimatyczne. Tereny Polesia zostały pokryte lasami, co wiązało się z pojawieniem się nowych gatunków zwierząt związanych ze środowiskiem leśnym. Jednocześnie zaczęły zanikać gatunki zimnolubne. Człowiek z myśliwego terenów otwartych stopniowo przeobraził się w typowego mieszkańca lasu. Choć łowiectwo nadal pozostawało jego podstawowym zajęciem, nie mniej istotne stało się zbieractwo i wynikające z obfitości zbiorników wodnych rybołówstwo.

NEOLIT
Najmłodsza epoka kamienia która dzieli się na neolit właściwy (ok. 4500 -3200 lat p.n.e.) i eneolit (ok.3200- 1800 lat p.n.e.). W okresie tym następuje stabilizacja trybu życia ludności co doprowadza do stałego osadnictwa związanego z uprawą ziemi i hodowlą zwierząt. Dla pozyskania gruntów pod uprawę stosowano technikę żarową, polegającą na wypalaniu obszarów leśnych. Obok uprawy ziemi drugim ważnym działem gospodarki człowieka neolitycznego stawała się hodowla zwierząt. Nie mniej jednak równie istotne pozostały tradycyjne metody pozyskiwania żywności: zbieractwo, łowiectwo i rybołówstwo. Nadal podstawowym surowcem do wyrobu narzędzi i broni był krzemień, jednak coraz częściej zaczęto używać też kamienia, z którego wyrabiano pierwotne żarna. Na terenie tym występowała kultura amfor kulistych oraz kultura ceramiki sznurowej.

EPOKA BRĄZU
Epoka brązu rozpoczęła się wraz z pojawieniem się pierwszych wyrobów z brązu ok.1800 roku p.n.e. i trwała do ok.700 roku p.n.e. W dalszym ciągu podstawowym materiałem do wyrobu narzędzi i broni był krzemień. Krzemienne siekierki i groty włóczni były już wówczas bardzo dobrze wykonane i wykańczane techniką retuszu powierzchniowego. Do produkcji urządzeń stosowanych w życiu codziennym wciąż używano rogów, kości, drewna, a do produkcji naczyń także gliny. Liczne odkrycia archeologiczne na terenie całego Poleskiego Parku Narodowego potwierdzają istnienie kultur: Chłopice - Vesele, trzcinieckiej, łużyckiej i mierzanowickiej. Podstawą egzystencji mieszkańców tych terenów była uprawa roli, hodowla zwierząt oraz łowiectwo, zbieractwo i rybołówstwo. Do zajęć wykonywanych w gospodarstwach należało też plecionkarstwo i tkactwo. W budownictwie zarówno mieszkalnym jak i obronnym powszechnie używano drewna.

EPOKA ŻELAZA
Epoka żelaza rozpoczęła się ok. 700 roku p.n.e. Zastosowanie w tej epoce narzędzi żelaznych przyczyniło się do szybkiego rozwoju gospodarki tych terenów. Metody gospodarowania w epoce żelaza nie uległy istotnym zmianom. Nadal podstawą gospodarki była hodowla zwierząt i uprawa ziemi. Człowiek w tej epoce nie zrezygnował też z łowiectwa, zbieractwa i rybołówstwa. Znacznie rozwinęło się na tym terenie tkactwo a szczególnie plecionkarstwo. Z trzciny wyplatano maty a z wikliny kosze, pojemniki na zboże, ściany domostw a także płoty, które w nie zmienionej formie przetrwały na Polesiu do dzisiaj nosząc nazwę „Tyn". Na przełomie III i II wieku przed naszą erą teren Polesia stanowił czasową bazę pobytową germańskich plemion Bastarnów i Skirów.  Osadnictwo ustabilizowało się dopiero ok. VII wieku, po okresie wędrówki ludów. Z tego czasu pochodzi wczesnośredniowieczna osada słowiańska w Wytycznie.

ŚREDNIOWIECZE
Teren Polesia Lubelskiego, jak również teren dzisiejszego Poleskiego Parku Narodowego, począwszy od VII wieku był stosunkowo dość licznie zasiedlony. Po okresie wędrówki ludów w VI - VII wieku na te tereny zaczęły napływać plemiona słowiańskie z terenów geograficznego Polesia.

Licznie występująca na polach ceramika fragmentów naczyń dowodzi że w tym okresie istniały dość duże osady słowiańskie w Wytycznie na prawym brzegu rzeki Włodawki, na gruntach dzisiejszej wsi Andrzejów i Wielkopolu, gdzie  znajduje się zespół 11 kurhanów wczesnośredniowiecznych.

W IX - XI wieku na terenie dzisiejszego Poleskiego Parku Narodowego istniał wczesnośredniowieczny zespół osadniczy. Grody istniały w Andrzejowie, Karczunku, Wereszczynie, Wielkopolu i Kulczynie Koloni, co potwierdzają ostatnie badania archeologiczne. Grody te prawdopodobnie stanowiły część kompleksu grodów nazywanych w źródłach staroruskich „Grodami Czerwieńskimi". Stanowiły one system umocnień pogranicznych, które obsługiwały wczesnośredniowieczny trakt handlowy wychodzący z Kotliny Chodelskiej poprzez Lublin i dorzecze Prypeci aż do Kijowa.

Prawdopodobnie granice terytorialne „Grodów Czerwieńskich" wytyczały naturalne granice rzek z ich rozlewiskami. Wschodnią granicę stanowiła rzeka Bug, zachodnią rzeka Wieprz, od południa Huczwa, a granicę północną stanowiło koryto dolnej Włodawki.

Za panowania Mieszka I tereny te należały do państwa Polan.  W roku 981 zostały one zajęte przez Włodzimierza Wielkiego i wcielone do Rusi. Granica z Polską przebiegała wówczas na Wisłoku, Wieprzu i środkowym Bugu. Pozostawała ona niezmieniona aż do 1018 roku, do czasu wyprawy kijowskiej Bolesława Chrobrego, który obszar Grodów Czerwieńskich przyłączył do Polski. Jednak już w 1031 książę Jarosław Mądry, korzystając ze sprzyjającej sytuacji politycznej za rządów Mieszka II, wciela te tereny ponownie do Rusi. Kolejna wyprawa na Kijów w 1069 roku Polaków pod wodzą Bolesława Śmiałego włącza je do Polski. W latach 1118-1188 obszar Grodów Czerwieńskich jest pod panowaniem książąt Ruskich. W roku 1188 książę Roman, objął na krótko Halicz, z którego został usunięty przez Węgrów. Ponownie zasiadł na tronie halickim, który zdobył  przy udziale polskich wojsk księcia Leszka Białego w 1199 roku. Za co uznał zwierzchność Polaków do tych ziem.

W roku 1204 jest między innymi wzmiankowana w latopisie hipackim osada książęca w Wereszczynie, 1205 roku w Andrzejowie. W 1212 roku książę Leszek Biały miał wcielić Wereszczyn do swego państwa. W 1217 roku cały region pomiędzy Wieprzem a Bugiem został zajęty przez ruskiego księcia Daniela. Na obszar ten w 1241 roku nastąpił wielki najazd tatarski pod wodzą Batu - chana. Kolejny był w 1256 roku pod wodzą Kuremsa (Kurmysia), a następnie w grudniu 1259 Tatarzy pod wodzą Borondy, wraz z posiłkami ruskimi spustoszyli ponownie ziemię chełmską i lubelską. Zajęli wówczas Lublin. Ostatni najazd tatarów kipczackich pod wodzą Telebugi chana na te ziemie miał miejsce w 1287 roku.

Około roku 1325 na Rusi wygasła dynastia potomków Romana. Ostatni jej przedstawiciele, książe Halicza Lew i książe włodzimierski, zginęli w tajemniczych okolicznościach. Tron halicko - włodzimierski uzyskał książę mazowiecki, krewny Władysława Łokietka Bolesław Trojdenowicz, wraz z wyznaniem prawosławnym przyjął imię Jerzego II. Na zjeździe w Wyszechradzie w 1339 roku Bolesław Trojdenowicz wyznaczył na swego następcę, w razie bezpotomnej śmierci, króla polskiego Kazimierza Wielkiego. W rok później został otruty przez bojarów, którym nie odpowiadała jego propolska polityka. Ziemię chełmską i bełską opanowali Litwini. W latach 1349-1377 odbyły się kilkakrotnie polskie i litewskie wyprawy odwetowe. W 1377 roku przeciwko litewskiemu księciu Jerzemu Narymuntowiczowi wystąpił król węgierski, który po zwycięskiej wyprawie chciał ziemie te wcielić do Węgier. W tym celu Ludwik Węgierski powierzył ich zarząd starostom węgierskim. Do roku 1378 namiestnikiem Ludwika w Rusi był książę Władysław Opolski. Bezpośredni związek Chełmszczyzny z Węgrami trwał nawet po śmierci Ludwika, gdyż urzędnicy węgierscy sprawowali rządy w imieniu królowej Marii. Dopiero królowa Jadwiga w roku 1387 połączyła te ziemie na powrót z Polską. Ziemia chełmska w 1434 roku nie weszła w skład utworzonego województwa ruskiego.

Nie bez znaczenia jest występująca w Ziemi Chełmskiej podwójna administracja kościelna, określająca dodatkowo jej odrębność. Obydwie diecezje obejmowały taki sam teren, to jest Ziemie Chełmską i województwo bełzkie. Diecezja łacińska powstała jeszcze w latach 1358 lub 1359, kiedy to został mianowany pierwszy biskup chełmski. Nie objął on wówczas diecezji, gdyż ziemia należała do pogańskiej Litwy. Na trwale dopiero ugruntowana została ta diecezja przez Władysława Jagiełłę w roku 1414, który równocześnie wyposażył ją znacznymi dobrami, zaś definitywnie zorganizowana przez biskupa Jana Biskupca (1417 - 1425). Jagiellonowie opiekowali się również prawosławną diecezja. Władysław Warneńczyk wydał w roku 1443 w Budzie przywilej, w którym ubezpieczał swobody chełmskiej diecezji wschodniej, uwalniając biskupa prawosławnego między innymi od władzy urzędników ziemskich i królewskich.

Współistnienie to trwało i dalej aż do wieku XVIII, z tym tylko, że w roku 1473 została siedziba diecezji katolickiej przeniesiona do Hrubieszowa, a następnie w roku 1490 - do Krasnegostawu, bez zmiany diecezji, natomiast diecezja prawosławna przeszła pod koniec XVI wieku do kościoła greckokatolickiego.

W latach 1446-1447 prawdopodobnie powstała wieś Sosnowica należąca do rodu Sosnowskich herbu Nałęcz, wzmiankowana w 1505 roku, leżąca w północno-zachodniej części rejonu przyszłego PPN.

Piętnastowieczne źródła również wymieniają z 1462 roku miejscowość Hańsk położoną w pobliżu wschodniej części rejonu przyszłego PPN, która następnie staje się siedzibą rodową rodu Hańskich.

do góry

INNE ATRAKCJE

Wieże widokowe

Obszar Poleskiego Parku Narodowego to rozległe równiny torfowe. Teren jest płaski z niewielkimi tylko wyniesieniami. Aby zapewnić zwiedzającym Park możliwość obejrzenia zwykle niedostępnych terenów bagiennych zbudowano 5 wież widokowych. Usytuowano je, na lokalnych naturalnych wzniesieniach. Podziwiać można z nich rozległą panoramę otwartego torfowiska nawęglanowego Bagno Bubnów, widok na podobne torfowisko Bagno Staw oraz krajobraz torfowiska wysokiego typu kontynentalnego Durne Bagno porośniętego w centralnej części przez bór bagienny. Natomiast dwie wieże ustawione zostały na groblach stawów na trasie ścieżki przyrodniczej "Perehod". Umożliwiają one poza obejrzeniem panoramy stawów, dogodniejszą obserwację przebywającego tam - szczególnie licznie wiosną i jesienią - ptactwa wodno-błotnego.

 

Poleski Szlak Konny

Jest to profesjonalna trasa konna opracowana przez Regionalne Towarzystwo Gminy Sawin przy współpracy z Ośrodkiem Jeździecko-hodowlanym „Żurawiejka" z Bukowy Małej. Cały szlak ma 280 km i jest to pierwszy szlak konny na Lubelszczyźnie i jeden z najdłuższych w kraju. Przy realizacji szlaku brały udział samorządy gminne z powiatu chełmskiego i powiatu włodawskiego oraz miasta Chełm i Włodawa. Ponadto Poleski Park Narodowy, Zarząd Parków Krajobrazowych Polesia oraz nadleśnictwa Chełm, Sobibór i Włodawa. Szlak jest oznakowany zgodnie z instrukcją PTTK. Jest to biały kwadrat o boku 120 mm z pomarańczowym kołem o średnicy 60 mm.

Na terenie Poleskiego Parku Narodowego i otuliny znajduje się ok. 60 km szlaku konnego. W kompleksie głównym szlak tworzy duża pętlę, od której odchodzą odnogi w kierunku wsi Kołacze i w kierunku drugiej części PPN kompleksu Bagna Bubnów i Staw. W kompleksie głównym trasa zaczyna się we wsi Kol. Kochanowskie, następnie przebiega drogą przez obwód ochronny Kochanowskie w kierunku Babska, tutaj na niewielkim odcinku pokrywa się z przebiegiem czerwonego szlaku pieszego. W Babsku przy zadaszeniu znajdować się będzie popas dla koni i koniowiązy. Szlak konny opuszcza szlak pieszy w rejonie Dzikich Łąk opuszczając jednocześnie teren PPN. Dalej trasa szlaku prowadzi wzdłuż kanału melioracyjnego Doprowadzalnika Bogdanka-Wola Wereszczyńska. Wzdłuż kanału szlak biegnie do miejscowości Kol. Wola Wereszczyńska i dalej przez teren PPN do wsi Lipniak. Tutaj na moście skręca na szosę by po kilkuset metrach skręcić na północ w drogę polną do Pieszowoli. Na polach przed wsią szlak skręca i dochodzi do miejsca biwakowego w Pieszowoli przy stawach. Tutaj znajdować się będzie zadaszone stanowisko postojowe dla koni i koniowiązy. Tutaj także rozpoczyna się trasa ścieżki przyrodniczej „Perehod" i przebiega trasa ścieżki rowerowej „Mietiułka". Szlak konny na sporym odcinku pokrywa się właśnie z trasą ścieżki rowerowej. Od miejsca biwakowego szlak biegnie do Pieszowoli by na jej skraju skręcić na wschód i przez lasy PPN (tu przebieg szlaku pokrywa się z przebiegiem niebieskiego szlaku pieszego) prowadzi do miejscowości Wielki Łan i dalej do wsi Nowiny gdzie rozwidla się. Jedna z odnóg biegnie dalej na wschód i przez stawy w Starym Brusie dochodzi do małej wioski Mietiułka. Za tą miejscowością szlak opuszcza teren PPN i biegnie dalej na wschód do miejscowości Kołacze. Tutaj przy Karczmie Poleskiej zlokalizowany jest kolejny popas dla koni. Druga odnoga szlaku przebiega w kierunku południowym razem z niebieskim i żółtym szlakiem pieszym drogą przez Nowiny i lasy PPN (Obwód Ochronny Łowiszów) doprowadza nas do wieży widokowej na skraju Durnego Bagna, gdzie znajdować się będą koniowiązy. Dalej szlak konny biegnie drogą publiczną do Łowiszowa. Tutaj przy pomniku żołnierzy KOP szlak skręca w kierunku zachodnim i szosą biegnie do miejscowości Wólka Wytycka. Tam skręca na południe i wchodzi na wały otaczające jezioro Wytyckie. Po wałach zbiornika retencyjnego trasa szlaku biegnie do zadaszenia na terenie Obwodu Ochronnego Kochanowskie przy doprowadzalniku do J. Wytyckiego. Tutaj szlak konny zamyka pętlę i wraca do wsi Kol. Kochanowskie. Tutaj szlak opuszcza tren parku narodowego.

Ze wsi szlak biegnie przez obszar Krowiego Bagna w kierunku południowym do miejscowości Andrzejów. Tutaj szlak przebiega w pobliżu średniowiecznego grodziska leżącego na skraju wsi. Z Andrzejowa szlak prowadzi do Zastawia i dalej do Kol. Wereszczyn. Tutaj skręca na wschód by we wsi Sęków skręcić na północ w kierunku Bagna Bubnów. Dalej szlak konny łączy się ze szlakiem czerwonym i biegnie na wschód przez wieś Kulczyn-Pikulawka. Tutaj szlak ulega rozwidleniu. Jedna z odnóg biegnie na północ i opuszcza rejon Parku by przez Krowie Bagno dojść do miejscowości Hańsk. Druga odnoga skręca w kierunku południowym i skrajem Bagna Bubnów przez małą wieś Tynepole dochodzi do wsi Wojciechów. Tutaj szlak konny odchodzi od szlaku czerwonego i przebiega przez teren Parku. Tutaj szlak konny pokrywa się ze szlakiem rowerowym Lublin - Wola Uhruska. Na tym odcinku szlak przebiega obok wieży widokowej przy Bagnie Staw, gdzie znajdować się będą koniowiązy. Z wieży można podziwiać rozległą panoramę torfowiska węglanowego Bagno Staw. Szlak dalej biegnie przez tereny wsi Karczunek i przed miejscowością Wólka Tarnowska skręca na wschód do wsi Tarnów. Tutaj przebieg szlaku konnego pokrywa się ze szlakiem żółtym i po pewnym czasie prowadzi po granicy PPN. Za wsią Tarnów szlak skręca na północ i po minięciu małej wioski Kol. Aleksandrówka opuszcza tereny Poleskiego Parku Narodowego dochodząc do wsi Serniawy. Tutaj szlak konny także oddziela się od szlaku żółtego. Stąd dwoma odnogami szlak dochodzi do miejscowości Sawin.

Aktualnie Poleski Park Narodowy przygotowuje projekt budowy infrastruktury turystycznej związanej z Poleskim Szlakiem Konnym na części szlaku przebiegającej przez tereny PPN. Będą to zadaszone stanowiska postojowe dla koni, koniowiązy, miejsca na popas i odpoczynek oraz elementy umożliwiające prowadzenie edukacji ekologicznej.

do góry

NA WYCIECZKI

Szlaki turystyczne PPN

Szlaki turystyczne w Parku i w otulinie mają łączną długość 109 km, z czego 34 km znajduje się na terenie Parku. Zostały wytyczone tak, aby umożliwić zwiedzającym poznanie najciekawszych fragmentów Poleskiego Parku Narodowego i obejrzenie jego wyjątkowych walorów przyrodniczych.
Wstęp na szlaki turystyczne jest bezpłatny. Są to:

  • Szlak Niebieski (Pieszowola - Wytyczno), jego trasa przebiega w pobliżu ścieżki przyrodniczej „Perehod";
  • Szlak Żółty (Wołoskowola - Muzeum PPN w Załuczu Starym);
  • Szlak Czerwony Partyzancki (Urszulin - Muzeum PPN). Przy szlaku tym bierze swój początek ścieżka przyrodnicza „Dąb Dominik";
  • Szlak Czerwony przy kompleksie Bagna Bubnów;
  • Szlak Żółty przy kompleksie Bagna Bubnów;
  • Szlak Czarny historyczno - przyrodniczy „Nałęcz" (Sosnowica - Jamniki). Trasa przebiega przez miejscowości o ciekawej historii, miejsca pobytu sławnych postaci historycznych (Tadeusz Kościuszko), bitew i potyczek. Poza walorami przyrodniczymi prezentuje także walory kulturowe regionu. Na trasie szlaku „Nałęcz" znajduje się kurhan kultury trzcinnickiej sprzed 3500 lat. Jest to jeden z najciekawszych obiektów historycznych PPN.
  • Trzy Szlaki Czarne - łącznikowe (Zawadówka, Kol. Wola Wereszczyńska, Pieszowola).

Wszystkie szlaki tworzą system umożliwiający wielowariantowe projektowanie tras wycieczek zarówno pieszych jak i rowerowych. Niezwykle istotne z dydaktycznego punktu widzenia jest powiązanie szlaków turystycznych ze ścieżkami przyrodniczymi i Ośrodkiem Dydaktyczno-Muzealnym PPN.

 

Szlaki rowerowe Regionu Lubelskiego
Trasa Lublin - Wola Uhruska

Trasa tego szlaku rowerowego przebiega na niewielkim odcinku po granicy otuliny Poleskiego Parku Narodowego, a w drugim miejscu na niewielkim odcinku przecina Poleski PN w kompleksie Bagna Bubnów i Bagna Staw.

Szlak rowerowy biegnie tutaj od miejscowości Czarny Las niemal w kierunku północnym drogą wysypaną żużlem do szosy asfaltowej przebiegającej przez wieś Załucze Stare. Szosa stanowi jednocześnie granicę otuliny Poleskiego Parku Narodowego i granicę Poleskiego Parku Krajobrazowego. Po środku wsi przy szosie rośnie okazały dąb szypułkowy będący pomnikiem przyrody. Dąb nazywany jest „Wiesztielem", ponieważ jak głosi lokalne podanie, na tym drzewie oprawcy carscy wieszali powstańców styczniowych. Na północ od dębu w niewielkim zadrzewieniu znajduje się dawny cmentarz poniemiecki. Wieś do roku 1942 zamieszkiwała znaczna liczba ludności pochodzenia niemieckiego. Pod koniec wsi od szosy odchodzi trasa ścieżki przyrodniczej „Spławy" poprowadzona przez bagna Poleskiego PN po specjalnych kładkach. Dalej (ok. 200 m) znajduje się Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny PPN z muzeum Parku i ścieżką przyrodniczą „Żółwik", oraz Ośrodkiem Rehabilitacji Zwierząt.

Dalej szlak przebiega szosą przez wieś Dębowiec do Urszulina. Urszulin to duża wieś z siedzibą Urzędu Gminy i siedzibą dyrekcji Poleskiego Parku Narodowego. Ponadto w Urszulinie znajduje się Zespół Szkół im Alfreda Latyńskiego, dwa ośrodki zdrowia, apteka, Bank Spółdzielczy, Urząd Pocztowy, kościół rzymsko-katolicki i stacja paliw z motelem. W miejscowej restauracji „Cafe - Drob" można spożyć smaczny posiłek. We wsi znajdują się także gospodarstwa agroturystyczne, z bazą noclegową, a w szkole czynne jest schronisko młodzieżowe PTSM.

Około 2 km na wschód od skrzyżowania w centrum Urszulina w kierunku Andrzejowa (dalej szosa prowadzi do Hańska) znajduje się na Guzie Andrzejowa średniowieczne grodzisko. Historycy sądzą, że jest to jeden z najdalej na północ wysuniętych Grodów Czerwieńskich. Grodzisko ma zachowaną fosę i częściowo wały obronne.

Szlak rowerowy w Urszulinie prowadzi mało ruchliwą ulicą Kwiatową, aż pod siedzibę dyrekcji PPN (Ośrodek Dydaktyczno-Administracyjny), gdzie skręca na Wereszczyn (kierunek Sawin). Trasa szlaku biegnie szosą i po ok. 1, 5 km, przy niewielkim sosnowym zagajniku skręca w żużlową drogę do wsi Zastawie i dalej do Wereszczyna, gdzie skręca w kierunku zachodnim. Tutaj szlak rowerowy przebiega przy zabytkowym drewnianym kościele pod wezwaniem Św. Stanisława Biskupa i Świętej Trójcy wzniesionym w 1783 roku. Obok kościoła znajduje się stary cmentarz z szeregiem zabytkowych nagrobków i kaplicami grobowymi. W Wereszczynie szlak biegnie główną szosą przechodzącą przez miejscowość, aż do skrzyżowania dróg, gdzie skręca ponownie na południowy wschód w kierunku na Sawin. Tutaj przebiega szosą przez wieś Wielopole dalej do wsi Karczunek gdzie skręca na północny wschód w polną drogę do wsi Wojciechów. Na tym odcinku szlak rowerowy przecina tereny Parku prowadząc po tzw. ozie pomiędzy Bagnem Bubnów i Bagnem Staw. Tutaj przy trasie szlaku znajduje się wieża widokowa, z której można podziwiać panoramę torfowiska węglanowego Bagno Staw, a na horyzoncie widać miejscowość Serniawy w otoczeniu lasów. Na odcinku Karczunek - Wojciechów trasa szlaku rowerowego pokrywa się z trasą Poleskiego Szlaku Konnego. Tutaj szlak rowerowy opuszcza teren Poleskiego Parku Narodowego. Od Wojciechowa szlak biegnie szosą w kierunku północnym do wsi Kol. Kulczyn, gdzie skręca na wschód i dalej szosą dochodzi do miejscowości Hańsk.

 

Ścieżki przyrodnicze PPN

W granicach Parku udostępnionych jest 5 ścieżek przyrodniczych, dobrze wyposażonych w infrastrukturę turystyczną (zadaszenia, parkingi, miejsca na ognisko) i edukacyjną (przystanki edukacyjne z tablicami informacyjno - dydaktycznymi). Natomiast w celu umożliwienia turystom wygodnego i bezpiecznego poruszania się po terenach bagiennych, w tych miejscach trasy ścieżek poprowadzono po drewnianych kładkach. Wstęp na ścieżki „Dąb Dominik", „Perehod" i „Spławy" jest płatny.

Ścieżka „Dąb Dominik"

Długość 2,5 km (dłuższy wariant 3,5 km). Początek we wsi Łomnica. Część kładki, przystosowana jest do zwiedzania przez osoby niepełnosprawne. Ścieżka prowadzi przez różne typy lasów (grąd wysoki i niski, ols kępowo-dolinkowy, bór bagienny) do będącego w ostatniej fazie zarastania dystroficznego jeziora Moszne. Szczególnym elementem ścieżki jest torfowisko przejściowe wytworzone na ple zwanym tutaj spleją. Występują tu rzadkie i interesujące rośliny borealne np. wierzba lapońska i borówkolistna, brzoza niska, rosiczka okrągłolistna oraz modrzewnica zwyczajna i bagno zwyczajne.

Ścieżka „Perehod"

Długość około 5 km. Początek ścieżki we wsi Pieszowola, za parkiem podworskim. Ścieżka prowadzi przez kompleks stawów. Ma charakter ornitologiczny. Najciekawsza jest w okresie przelotów ptaków, których obserwację ułatwiają 2 wieże i schron obserwacyjny. 

Ścieżka „Spławy"

Długość około 3,5 km. Początek znajduje się za Ośrodkiem Dydaktyczno - Muzealnym PPN w Załuczu Starym. Prezentuje cenne zespoły leśne: subborealną brzezinę bagienną oraz ols kępowo-dolinkowy, a także torfowisko przejściowe i różne typy łąk. Jej szczególną atrakcją są rośliny mięsożerne i kwitnące storczyki. Ścieżka kończy się pomostem nad jeziorem Łukie. Tu można zapoznać się ze strefowością roślinności jak ma miejsce w jeziorze eutroficznym.

Ścieżka „Żółwik"

Długość około 0,5 km. Zlokalizowana jest na terenie Ośrodka Dydaktyczno - Muzealnego PPN w Załuczu Starym.  Przeznaczona jest dla najmłodszych gości Parku. Przedstawia m.in. strukturę lasu, opisuje życie żółwia błotnego oraz prezentuje stworzony przez Park niewielki Ośrodek Rehabilitacji Zwierząt.

Ścieżka "Mietiułka"

Ścieżka rowerowa, długość 21 km. Swój początek ma we wsi Łowiszów, przy trasie znajduje się torfowisko wysokie „Durne Bagno" z wieżą widokową. Ścieżka tworzy pętlę przebiegając przez kompleks stawów w Pieszowoli, a następnie prowadzi wzdłuż rzeki Mietiułka do punktu wyjściowego.

do góry

PRZYDATNE INFO

Parkingi
 
Na terenie Poleskiego Parku Narodowego znajdują się wyznaczone miejsca do parkowania samochodów oraz pola biwakowe, gdzie można rozbić namiot i zatrzymać się na dłużej.  Na terenie PPN są trzy tego typu miejsca.

Jeden parking znajduje się w pobliżu miejscowości Pieszowola, na początku ścieżki przyrodniczej „Perehod". Można do niego dojechać skręcając za wsią Pieszowola (jadąc od strony Sosnowicy, za przystankiem PKS) w polną drogę skręcającą na południe. Droga prowadzi obok zabudowań podworskich, dawnego parku podworskiego i dalej piękną lipową aleją w kierunku stawów. Przed lasem znajduje się parking. Tutaj znajduje się także miejsce biwakowe. Jest to teren Obwodu Ochronnego Zbójno.

Drugi parking zlokalizowany jest w miejscowości Kol. Łomnica przy szosie Urszulin - Sosnowica. Jest to miejsce gdzie rozpoczyna się ścieżka przyrodnicza „Dąb Dominik". Parking ten znajduje się jednocześnie przy trasie czerwonego szlaku turystycznego. Tutaj także zlokalizowane jest pole biwakowe. Pole i parking znajdują się w Obwodzie Ochronnym Wola Wereszczyńska.

Trzeci parking znajduje się w miejscowości Babsk. Jest to ok. 600 m od szosy Urszulin - Sosnowica przy trasie żółtego szlaku turystycznego. Nieopodal przebiega także szlak czerwony. Parking ten położony jest na terenie Obwodu Ochronnego Kochanowskie. Tutaj znajduję się także pole biwakowe.

 

Pola biwakowe

Na terenie PPN zlokalizowanych jest trzy pola biwakowe. Obok nich znajdują się także wspomniane parkingi dla samochodów. Na terenie wszystkich pól biwakowych znajdują się dość duże zadaszenia turystyczne ze stołami i ławkami do siedzenia. W obrębie pól wyznaczone są także miejsca pod ogniska. Niestety jedyną niedogodnością pól biwakowych jest brak na nich ujęć wody pitnej. Jedynie na polu w Babsku znajduje się studnia kopana, ale woda w niej nie nadaje się do spożycia, a w bardzo suche lata studnia całkowicie pozbawiona jest wody.

 

Dyrekcja PPN: Ośrodek Dydaktyczno - Administracyjny,
ul. Lubelska 3a; 22-234 Urszulin,
tel. (82) 571 30 71, (82) 571 30 72,
Czynny w dni robocze, godziny pracy: 7.00-15.00

Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny PPN w Załuczu Starym,
tel. (082) 57 13 199,
Czynny w okresie od 1 IV do 31 X codziennie z wyjątkiem Świąt Wielkanocnych i Bożego Ciała. Godziny otwarcia 8.00 - 16.00. W innych okresach roku Ośrodek udostępniony będzie po uzgodnieniu z działem Naukowo-Edukacyjnym PPN (082) 571 30 72.

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości kierownictwa Poleskiego Parku Narodowego (www.poleskipn.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pana Andrzeja Różyckiego.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone