zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
wielkopolskie
Kalisz
Poznań
P. Czarnkowsko-Trzcian.
Powiat Gnieźnieński
Powiat Gostyński
Powiat Kaliski
Powiat Kępiński
Powiat Kościański
Powiat Krotoszyński
Powiat Leszczyński
Powiat Ostrowski
Powiat Ostrzeszowski
Powiat Poznański
Powiat Słupecki
Powiat Średzki
Powiat Śremski
Powiat Turecki
Powiat Wągrowiecki
Powiat Wrzesiński
Powiat Gostyński

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

70 kilometrów na południe od Poznania położone jest, dziś liczące 21 tysięcy mieszkańców miasto o nazwie Gostyń. Otoczone malowniczymi wzniesieniami, które pozostały tu jako efekt przesuwającego się lodowca, rozciąga się na trasie łączącej Poznań z Rawiczem. Na jednym ze wzgórz wznosi się monumentalna Bazylika a przy niej kompleks zabudowań klasztornych. Miejsce to od niepamiętnych czasów nazywane jest Świętą Górą, a dziś przybywa tu wielu turystów i pielgrzymów szukających wrażeń artystycznych i przeżyć mistycznych. Teren powiatu zachęca do odwiedzin także innymi zabytkami i trasami wycieczkowymi.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

Do ciekawszych miejsc, które należy zwiedzić podczas pobytu na terenie Powiatu Gostyńskiego należą:

1. Bazylika na Świętej Górze
Chrześcijańskie początki Świętej Góry są ściśle związane z przyjęciem przez władcę Mieszka I i jego dwór wiary chrystusowej, która na tereny ówczesnego kraju Polan docierała przez misjonarzy i ewangelizatorów. Bez wątpienia niezwykle subtelną i piękną swą urodę świątynia zawdzięcza temu,
że od początku jej powstawania budowie patronowały kobiety. Przedziwnym, powiedzmy zrządzeniem losu tak się działo, że wcześnie umierali fundatorzy, a ich małżonki kolejno zastępowały mężów wspaniałomyślnym mecenatem na rzecz Świętej Góry.

Jednakże nie byłoby wszystkich dobrodziejek, nie byłoby tylu rozlicznych fundacji,
nie byłoby tak wielu wytworów ludzkiej myśli i serca gdyby nie pierwsza kobieta, która to miejsce wybrała sobie na mieszkanie od niepamiętnych czasów i jest tutaj "Gospodynią, Królową, Matką i Największą Dobrodziejką" ludzkich serc i dusz. Maryja w cudownym obrazie codziennie ofiaruje ludziom do niej przybywającym pociechę, ratunek, nawrócenie, wszystko, o co tylko ludzie proszą w Imię Jej Syna Jezusa Chrystusa. I chociaż rody fundatorów się zmieniały, chociaż koleje losów Świętej Góry były różne, Maryja zawsze byłą i jest tu najlepszą "Fundatorką".

2. Kościół w Domachowie
Wybudowany w 1256 roku; w skutek pożaru lub starości upadł w XV wieku. Odbudowano także jako drewniany w 1568 roku. Do tego kościoła przybudowano w roku 1586 murowaną kaplicę z fundacji A. Krajewskiego. Kościół odnowiono w 1775 roku.

Cennym zabytkiem tego kościoła jest Pieta, pochodząca z przełomu XV-XVI wieku (około 1430r.) oraz chrzcielnica, konfesjonał i rokokowe umeblowanie zakrystii. Ołtarz główny - rokokowy z rzeźbą Pieta gotycka, około 1430 rok- Matka Boża trzymająca na kolanach Syna swego jedynego, zdjętego z krzyża. Ileż wyraźnego smutku i boleści na twarzy Matki, ale przeżywanego w ciszy i skupieniu z poddaniem się woli Bożej. Na zasuwie – obraz koronacji Matki Bożej – rokoko i krzyż ołtarzowy – rokoko. Apostołowie: Piotr z klaczami w ręku, a Paweł z mieczem – barok. Trzy okna witrażowe w głównym ołtarzu: z tyłu Hostia w kielichu, z prawej strony św. Stanisław Kostka – patron młodzieży polskiej, z lewej przedstawiona jest św. Elżbieta. Na ołtarzu sześć pięknych, złoconych lichtarzy z datą 1806 rok. Ołtarze boczne z około 1700 roku z rzeźbami aniołów i obrazami. Główny to św. Michał Archanioł, patron parafii, nad nim św. Agnieszka męczennica z palmą w ręku – barok, dwa lichtarze cynowe z datą 1793 roku. W kaplicy ołtarz nowszy z fragmentami rokokowymi i obrazem św. Barbary z I poł. XIX wieku. Po bokach są dwa relikwiarze drewniane w kształcie trumienek – rokoko.
Chrzcielnica, ławki i dwa konfesjonały pochodzą z okresu baroku, a w zakrystii umeblowanie rokokowe. Nad główną nawą znajdują się rzeźby: Chrystusa ukrzyżowanego, Matki Bożej i św. Jana z tęczy z około 1600 roku. Ambona jest z końca XVIII wieku. Dwa krucyfiksy barokowo – ludowe. Obraz Matki Bożej sygn. Ludwik Fuhrman z 1825 roku. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego wiek XVI-XVII.
Dwaj aniołowie na balustradzie chóru, pamiątkowe ornaty, kadzielnica z rokoko i wiele innych przedmiotów służących do uświetnienia uroczystości kościelnych.

3. Kościół w Jeżewie
Pierwszy kościół w Jeżewie powstał prawdopodobnie już w XIV wieku. Pierwszy kościół był również drewniany, w aktach wzmianka o nim pojawiła się po raz pierwszy w 1422 r., gdyż w tym roku pojawiła się informacja o proboszczu parafii jeżewskiej, Michale. Wówczas do parafii należały jeszcze miejscowości: Wyciskowo i Jawory. Obecny kościół wybudowany został w 1740 roku z fundacji miejscowego dziedzica – Jana Rydzyńskiego. Nowa świątynia, kryta gontem, od początku posiadała dwie kaplice, drewnianą zakrystię oraz wieżę określoną jako małą, z trzema dzwonami i wieżyczką sygnaturową z czwartym dzwonem pośrodku dachu. Wnętrze ze zniszczoną podłogą drewnianą wyposażone w starą ambonę i ławki oraz emporę muzyczną z organami, nakrywał płaski strop, a prowadziło do niego wejście o skromnym portalu. Kościół ten był konsekrowany przez biskupa Korytowskiego dnia 30 sierpnia 1789 roku.

Wyposażenie kościoła jest bardzo bogate. Późnobarokowy ołtarz główny pochodzi z ok. połowy XVIII wieku, posiada w retabulum obraz „Wszystkich Świętych”, malowany przez Wojciecha Budzyńskiego w 1746 roku. Ołtarz boczny w kaplicy północnej pierwotnie zdobiła rzeźba Pieta, najprawdopodobniej była to znana XIV-wieczna „Pieta Jeżewska”, która po II wojnie światowej trafiła do Muzeum Archidiecezjalnego w Poznaniu. Obecnie w retabulum ołtarza znajduje się obraz o takiej samej tematyce, pochodzący z połowy XIX wieku. W jego zwieńczeniu umieszczono obraz „Św. Franciszek z Asyżu” z I połowy XVIII wieku. Natomiast po bokach stoją późnobarokowe rzeźby św. Wojciecha i św. Jana Nepomucena. Ołtarz boczny z kaplicy południowej ozdobiono późnobarokowym obrazem „Św. Benon”, a w zwieńczeniu umieszczono wizerunek św. Mikołaja z około 1740 roku wzbogacony o dwie flankujące go rzeźby św. Barbary i św. Katarzyny. Ambona i chrzcielnica prawdopodobnie pochodzą z okresu wystawienia nowej świątyni. Konfesjonały pochodzą z 1870 roku.

4. Kościół św. Andrzeja w Kunowie
We wnętrzu kościoła z 1909r. znajdują się: belka tęczowa z 1713r., chrzcielnica barokowa oraz obraz św. Stanisława z poł. XVII wieku.

5. Kościół i Klasztor Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri na Świętej Górze-Głogówku
Zespół klasztorny na Świętej Górze jest najwspanialszym zabytkiem ziemi gostyńskiej. Historia tego niezwykłego miejsca sięga XV w., kiedy to na Świętej Górze zbudowana została drewniana kaplica. W 1512r. wzniesiono szachulcowy kościół pod wezwaniem Nawiedzenia NMP. Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem ofiarowany został dla kościoła w 1542 roku. Stał się on głównym przedmiotem kultu i pielgrzymek. O prawo osiedlenia się na Głogówku ubiegały się różne zakony: dominikanie, reformaci i bernardyni. Za sprawą Adama Konarzewskiego, czciciela św. Filipa Neri, w 1668 r. rozpoczęła działalność pierwsza na polskiej ziemi Kongregacja Oratorium. Wkrótce zbudowany został drewniany klasztor. Obiekt barokowy, zbudowany został - na wzór bazyliki Santa Maria della Salute w Wenecji - w latach 1675-1698 według projektu włoskiego architekta Baltazara Longheny. Przy budowie współpracowali architekci włoscy Jan i Jerzy Catenaci. Część centralna kościoła, ośmioboczna, nakryta jest jedną z największych kopuł w Polsce o szerokości 17 i wysokości 50 m.

Obecnie kościół świętogórski znajduje się pod opieką Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri, czyli księży filipinów. Ma tu swoją siedzibę przełożony domu zakonnego - Superior.

6. Drewniany dworek z ok. 1880r. w Grabonogu, a w nim Muzeum im. bł. Edmunda Bojanowskiego
W tym dworku urodził się wybitny Polak Edmund Bojanowski. To jego imię nosi utworzone tu muzeum, szczycące się bogatymi zbiorami etnograficznymi. Obejrzeć tu można: ekspozycję archeologiczną z wykopalisk w Grabonogu, stroje ludowe z Biskupizny, instrumenty ludowe, dawne sprzęty gospodarstwa domowego, dokumenty po patronie, galerię sztuki ludowej i sakralnej. Natomiast w budynku nowego dworku z około 1820 roku mieszczą się biblioteka z czytelnią i galeria malarstwa.

7. Tereny „Biskupizny”
Biskupizna to mikroregion folklorystyczny, który wyróżnia się spośród innych regionów charakterystycznym językiem, obrzędami ludowymi, strojem. Obejmuje dwanaście wsi, należących dziś w większości do gminy Krobia, a będących niegdyś własnością biskupów poznańskich. Na Biskupiźnie wytworzyła się swoista kultura ludowa wyrażana między innymi ciekawymi i prawdopodobnie najdłużej kultywowanymi zbiorowo obyczajami, zwyczajami, obrzędami ludowymi, charakterystyczną muzyką, pieśniami i tańcami.

8. Pałac w Gębicach
Na skraju Gębic leży rozległy park, w którym znajduje się wspaniały klasycystyczny pałac, zbudowany około 1825 roku dla Hipolita Gorzeńskiego. Obiekt przebudowano w II połowie XIX wieku, dobudowując do niego m.in. charakterystyczną wieżę. W tympanonie umieszczono herby Gorzeńskich i Bojanowskich. Wokół pałacu rozciąga się krajobrazowy park o powierzchni 6,5 ha, w którym znajduje się symboliczny grób Ludwika Mycielskiego. Za parkiem usytuowany został zespół folwarczny, który zachował się do dziś.

W Gębicach przebywał w 1831 r. Adam Mickiewicz. Wieś ta należy do najstarszych osad na terenie gminy (pierwsza wzmianka pochodzi z 1136r). Obecnie park i pałac znajdują się w rękach prywatnych; pałac pełni funkcję hotelu.

9. Kościół św. Jadwigi w Pępowie
Pierwotny kościół wzniesiony został w XV wieku jako konstrukcja drewniana, na sztucznie usypanym wzniesieniu. W pierwszej połowie XVII wieku rozpoczęto budowę murowanej świątyni, którą zakończono w 1625 roku.

Elementem najbardziej charakterystycznym dla sylwetki budowli stała się potężna wieża wzniesiona w 1830 roku, wzorowana prawdopodobnie na budownictwie angielskiego gotyku oraz późnogotyckich kościołach w Gostyniu i Środzie Wlkp. W nawie głównej charakterystycznym elementem jest kolebkowe sklepienie, natomiast w nawach bocznych - kolebkowe i krzyżowe.

Poruszając się po Ziemiańskim Szlaku Rowerowym w Powiecie Gostyńskim czekają nas również przepiękne krajobrazy, pozostałości po lodowcu. Mijamy również hodowlę strusi we wsi Ostrowo, hodowlę koni w Bogusławach, gospodarstwa agroturystyczne, trasa często prowadzi przez las lub w szpalerze drzew. To wspaniała okazja do aktywnego odpoczynku oraz powdychania świeżego powietrza.

10. Pałac w Porzeczu
Ciekawym miejscem dla turysty będzie też pałac w Porzeczu, wzniesiony około 1848 roku. Wybudowano go w siedzibie rodowej właściciela Mikołaja Beliny-Węsierskiego, ówczesnego dziedzica miasta Gostynia. Architekt budowli dążył do malowniczego rozplanowania brył i stworzenia efektu narastania i rozwoju gmachu. Obiekt był w XIX jeszcze wieku wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Nad całością dominują wysokie wieże. Kiedyś pałac znajdował się po środku pięknego parku.

do góry

INNE ATRAKCJE

Na terenie powiatu działają Kurkowe Bractwa Strzeleckie, organizujące liczne imprezy. Strzelnice znajdują się m.in. w Pogorzeli, w Borku Wlkp. i Piaskach.

Powiat Gostyński kojarzy się ze znaną nie tylko w kraju, ale i za granicą Stadniną Koni w Pępowie. Głównym kierunkiem działalności (obok hodowli bydła mlecznego i trzody chlewnej) jest hodowla koni rasy wielkopolskiej. Stadnina organizuje również obozy jeździeckie, rajdy konne i biegi myśliwskie. Oprócz Stadniny w Pępowie istnieją na terenie powiatu inne ośrodki jeździeckie prowadzące naukę jazdy konnej.

do góry

NA WYCIECZKI

Pierwsza Powiatowa Trasa Rowerowa, długość trasy - 35 km
Trasa łączy ścieżkę rowerową im. Kaspra Miaskowskiego z wytypowanymi szlakami gmin Gostyń, Piaski i Borek Wlkp. Razem liczy 35km, a wjechać na nią można zarówno z Gostynia, Piasków jak i Borku Wlkp. Na całej jej długości znajdują się cztery przystanki wypoczynkowe, wyposażone w stoły i ławki, gdzie można zarówno spożyć posiłek, jak i zrelaksować się przed dalszą podróżą. Znajdują się tam również tablice poglądowe informujące o ekologicznej roli lasu.

Samorządy powiatu i trzech gmin proponują dwie trasy rowerowych wypraw:
- Piaski – Osówiec – Wroniny – Liż – Stawiszyn (zapora na Pogonie) – Jeżewo – Jawory – Wycisłowo – Koszkowo – Grodnica – Osówiec – Piaski

- Borek Wlkp. – Jeżewo – Stawiszyn – Liż – Wroniny – Osówiec – Grodnica – Koszkowo – Wycisłowo – Jeżewo – Borek Wlkp.

Trasa oznakowana jest żółtymi opaskami oraz znakami na pniach drzew. Turyści z okolic Gostynia i Piasków wjeżdżają na nią ze ścieżki im. Kaspra Miaskowskiego, rozpoczynając wyprawę z dziedzińca Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Piaskach. Natomiast amatorzy wycieczek rowerowych z Borku Wlkp. kierują się w stronę Jeżewa. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by na trasę wjechać w każdym innym miejscu lub by znaleźć nowe, własne odcinki szlaków.

Rowerzyści jadący ścieżką mogą podziwiać mnóstwo przepięknych widoków. Teren trasy urozmaicony jest niewielkimi wzgórzami morenowymi, usadowionymi w kompleksie leśnym. Atrakcję turystyczną stanowią małe, urokliwe miejscowości przez które wiedzie trasa, a także ciekawe widoki krajobrazowe.

Ścieżka rowerowa im. Kaspra Miaskowskiego, długość trasy - 19 km
Ścieżka liczy 19 km i przebiega w kompleksie leśnym pomiędzy Gostyniem i Piaskami oraz zahacza o wsie Drzęczewo i Smogorzewo. Ma charakter dydaktyczny (na trasie umieszczone są tablice informacyjne), a po drodze można skorzystać z przystanku rekreacyjnego na parkingu leśnym.

„Wiejska dróżka”, długość trasy - 8 km
Ścieżka rowerowa „Wiejska dróżka” znajduje się na terenie gminy Pępowo i na długość ok. 8 kilometrów. Początek wyznaczono przy wiatraku w Pępowie. Odcinek Gębice – Pępowo posiada nawierzchnię asfaltową. Pozostała część trasy prowadzi w większości przez teren zalesiony, park, las. Na całej długości znajdują się dwa miejsca odpoczynku z drewnianymi stołami i ławkami.

Turyści, odwiedzający gminę Pępowo, korzystając ze ścieżki, mogą poznać również najciekawsze miejsca w okolicy:
-         pałac w Gębicach, zbudowany w XIX wieku i otoczony przepięknym parkiem, dziś mieści się tutaj hotel i restauracja, organizowane są różne imprezy o charakterze integracyjnym: ogniska, kuligi, dyskoteki, przejażdżki bryczkami, czy konno;
-         kościół parafialny pod wezwaniem św. Jadwigi z 1625 roku, zbudowany w stylu gotyckim i neogotyckim, wnętrze kościoła utrzymane jest natomiast w stylu barokowym;
-         pałac w Pępowie, wybudowany pod koniec XVIII w. i otoczony 20-hektarowym parkiem.
Na trasie ścieżki można również odwiedzić bażanciarnię.

Szlak Czartoryskich, długość trasy – 25,5 km
Trasa prowadzi przez tereny stanowiące niegdyś własność rodu Czartoryskich: Poniec – Dzięczyna – Karzec – Sarbinowo – Włostki – Karzec – Rokosowo – Drzewce – Śmiłowo – Poniec.

Wyjeżdżając z Ponieca mijamy budynek Przedszkola Samorządowego w Poniecu, cmentarz parafialny, hutę szkła Gospodarczego GLOSS i kierujemy się wzdłuż torów kolejowych linii Leszno- Ostrów Wlkp. w kierunku wsi Dzięczyna. Po drodze rozciąga się szeroki widok na dolinę Rowu Polskiego nad którą leży Poniec. W dolinie Rowu Polskiego zostały odnalezione jedne z najstarszych śladów stałego osadnictwa wczesnośredniowiecznego w rejonie Ponieca.

Po przejechaniu ok. 2 km docieramy do Dzięczyny, która w roku 1890 przeszła w ręce Czartoryskich. Wcześniej, w wieku XVI-XVIII, wieś słynęła jako zdrojowisko, obecnie w parku podworskim zachowały się jedynie resztki dawnej studzienki zdrojowej. Współczesną atrakcją Dzięczyny są duże stawy powstałe w wyrobiskach po wydobyciu żwiru. Linia brzegowa, pełna małych półwyspów, zatok i wysepek, jest prawdziwym rajem dla wędkarzy.

Po krótkim wypoczynku nad stawami wyjeżdżamy na drogę prowadzącą do Karca. Dziś to niewielka osada, w średniowieczu prawdopodobnie stanowiła siedzibę kasztelana. Z Karca udajemy się do Sarbinowa, gdzie możemy podziwiać klasycystyczny pałac. Na terenie wsi znajdują się również ciekawe obiekty sztuki sakralnej – figury przydrożne.

Z Sarbinowa wyruszamy tą samą drogą, którą przybyliśmy, na skrzyżowaniu dróg w Karcu kierujemy się do Rokosowa. W centrum wsi znajduje się zespół pałacowo-parkowy, siedziba Czartoryskich.

Trójkondygnacyjny pałac zbudowany w latach 1849-1854 otoczony z trzech stron fosą wykorzystywany jest dziś jako Ośrodek Doskonalenia Kadr, odbywają się w nim szkolenia, konferencje, seminaria, koncerty muzyczne...

Kolejny przystanek, po przejechaniu ok. 2 km z Rokosowa, mamy w Drzewcach. Wieś ta powstała w XIV wieku na miejscu młodego lasu. Obecnie wieś ma zabudowę typu ulicówki. W jej centrum znajduje się dawny budynek szkolny. Zespół dworsko-pałacowy położony jest na skraju wsi. Przechodząc się po parku znajdziemy ruiny pochodzącej z połowy XIX wieku neogotyckiej kaplicy.

Stąd wyruszamy w drogę powrotną do Ponieca, mijając po drodze wieś Śmiłowo.

Szlak Powstańców Wielkopolskich, długość trasy – 18,5 km
Trasa: Poniec – Miechcin – Janiszewo – Waszkowo – Zawada – Gościejewice – Wydartowo – Sowiny – Poniec. Trasa wycieczki pokrywa się z linią frontu w okresie Powstania Wielkopolskiego 1918-1919. Na niej turysta znajdzie wiele miejsc Pamięci Narodowej związanych z tym jedynym zwycięskim w dziejach Polski powstaniem.

Wycieczkę rozpoczynamy od małego placu przed Komisariatem Policji, znajduje się na nim tablica pamiątkowa informująca, że w okresie Powstania Wielkopolskiego w tym budynku mieścił się sztab dowództwa frontu południowo-zachodniego. Przed posterunkiem policji znajduje się również głaz, na którym umieszczono tablicę upamiętniającą wydarzenia lat 1918-1919. Kilkadziesiąt metrów od posterunku znajduje się kino, to właśnie tutaj odbyła się zbiórka ochotników do powstania. Wyjeżdżając z Ponieca w kierunku Leszna mijamy „szwedzką mogiłę” i udajemy się do Miechcina. Do wsi prowadzi malownicza aleja. Przed wjazdem do wsi, po prawej stronie, został ustawiony głaz upamiętniający miejsce śmierci powstańca wielkopolskiego Jana Drożdżyńskiego. Miechcin w okresie Powstania Wielkopolskiego znajdował się na pierwszej linii frontu. Tak samo, jak Janiszewo oraz Waszkowo. Dojeżdżając do Waszkowa, około 30 metrów przed tablicą miejscowości, po lewej stronie dostrzegamy głaz pamiątkowy upamiętniający śmierć Józefa Kusza w dniu 19 stycznia 1919r. Po wjeździe do wsi widzimy po prawej stronie drogi zabudowania folwarczne wraz z dworem. Zaraz za zabudowaniami dworskimi widoczna jest dawna „pastorówka”, pełniąca w okresie powojennym funkcję szkoły. Dalej, otoczony starym drzewostanem, znajduje się Kościół św. Antoniego.

Po opuszczeniu Waszkowa jedziemy zaledwie 100 m w stronę Ponieca i koło przydrożnego krzyża skręcamy w prawo i dojeżdżamy do odległej około 1 km Zawady. Ta niewielka wieś składa się zaledwie z kilku gospodarstw.

Następnie udajemy się do Gościejewic, u zbiegu dróg znajduje się następny kamień upamiętniający śmierć kilkunastu powstańców wielkopolskich, poległych w styczniu 1919 roku. Jest to okazały głaz narzutowy odsłonięty w dniu 22 maja 1959 roku.

Z Gościejewic przez Wydartowo wjeżdżamy do Sowin. Również ta miejscowość jest związana z wydarzeniami Powstania Wielkopolskiego. Wielu mieszkańców miejscowości wstąpiło ochotniczo do wojsk powstańczych. Mimo niemieckich ataków artyleryjskich siły powstańcze utrzymywały w swych rękach wioskę.

Z Sowin kierujemy się w stronę Ponieca. Dojeżdżając do miasteczka położonego w dolinie, ze wzgórza widzimy jego panoramę. Dojeżdżamy do miejskiego cmentarza, gdzie spoczywają Powstańcy Wielkopolscy. Zaraz za bramą cmentarza znajduje się kwatera mogił powstańców. Na cmentarzu pochowano między innymi Józefa Kusza, Jana Drożdżyńskiego i Leona Piosika. Obok pomnika powstańczego znajduje się mogiła zmarłego w 1960 roku dowódcy kompanii ponieckiej – sierżanta Michała Kaźmierczaka.

Szlak Mickiewiczowski, długość trasy – 24,5 km
Trasa: Poniec – Śmiłowo – Lubonia – Oporówko – Oporowo – Łęka Wielka – Łęka Mała – Czarkowo – Drzewce – Śmiłowo – Poniec. Trasa prowadzi przez miejscowości związane z pobytem na tym terenie Adama Mickiewicza w roku 1831. Poznając miejsca, w których przebywał nasz wielki wieszcz.  

Wyjeżdżamy z Ponieca, i przez Śmiłowo trafiamy do Luboni, miejscowości położonej wprawdzie w gminie Krzemieniewo, ale należącej od średniowiecza do parafii ponieckiej.

We wsi zachowały się budynki dworskie i folwarczne. Pałac otoczony jest pięknym parkiem krajobrazowym, topolową aleję w lubońskim parku nazwano aleją Mickiewicza, a skupisko głazów położone naprzeciwko dworku – ławką Mickiewicza. W ścianę dworku w 1960 roku wmurowano pamiątkową tablicę upamiętniającą wizytę poety. 2 km dalej znajduje się wieś Oporówko, która wchodziła w skład majątku Lubonia, a po roku 1809 w skład majątku Oporowo, właścicielem którego był, tak samo jak Luboni, ród Morawskich. Zbliżając się do Oporowa z daleka widzimy wieżę kościelną, przy świątyni pochowani są członkowie rodu Morawskich. We wschodniej części wsi znajduje się dwór i folwark. Cechą charakterystyczną oporowskiego dworu jest jego mieszany styl. Cześć główna nosi wyraźne cechy klasycystyczne, natomiast skrzydła są neobarokowe. Dwór jest otoczony pięknym parkiem krajobrazowym.

Dalsza trasa prowadzi w kierunku miejscowości Łęka Wielka, tym samym opuszczamy gminę Krzemieniewo i wracamy na teren gminy Poniec. Obiektem, który warto tutaj obejrzeć jest znajdujący się w południowej części wsi pałac, zbudowany w stylu neogotyckim. Pałac położony jest w parku krajobrazowym, w którym można spotkać białe topole wejmutki, klony, jesiony i platany.

Przez wieś udajemy się w kierunku skrzyżowania drogi Poniec – Gostyń. Droga w lewo prowadzi do wsi Łęka Mała. Jest to miejscowość pozbawiona większych atrakcji turystycznych. Na rozstaju dróg zachowała się przydrożna kapliczka z rzeźbą artysty ludowego.

Dojeżdżamy alejką ocienioną starym drzewostanem do Czarkowa. Wieś jest położona nad Czarną Kałużą. W odległości 300 m na zachód od wioski odkryto ślady grodziska średniowiecznego. Atrakcją Czarkowa jest „zameczek”. Około 200 m od drogi, na środku stawu wśród drzew na malowniczej wysepce, widoczne są ruiny, do wnętrza których prowadzą łukowato zakończone bramy. Jest to pozostałość po dawnej lodowni. Na wyspę nie ma przejścia.

Powracamy na drogę prowadzącą do Ponieca. Na zakręcie u wylotu wsi znajduje się barokowa kapliczka wykonana przez nieznanego artystę ludowego.

Z Czarkowa przejeżdżamy około 2 km do Drzewiec, kolejnej miejscowości upamiętniającej pobyt Mickiewicza. Bawił tutaj Mickiewicz, co potwierdza fragment pamiętnika Konstancji Morawskiej, we dworze znajdującym się na skraju wsi.

W parku znajdują się ruiny neogotyckiej kaplicy. Wyjeżdżamy z Drzewiec i przez wieś Śmiłowo wracamy do Ponieca.

Leśna ścieżka edukacyjna, długość trasy – 3 km
Na dwóch zróżnicowanych czasowo i częściowo pokrywających się trasach ścieżki zlokalizowano 35 tablic edukacyjnych zawierających ważne i ciekawe informacje dotyczące lasu jako ekosystemu oraz zawiązanej z nim gospodarki leśnej i łowieckiej. Ciekawa forma przedstawionych na tablicach zagadnień oraz możliwość odniesienia ich do otoczenia jest najlepszą formą zdobywania informacji pozwalających dostrzec jego skomplikowaną strukturę, nieprzebraną różnorodność, zrozumieć mechanizmy jego funkcjonowania, rolę w życiu człowieka i w końcu konieczność utrzymania go w dobrym stanie i kondycji dla następnych pokoleń.

Obie ścieżki rozpoczynają się i kończą przy domku myśliwskim „Frankówka”. Tablice zlokalizowane są na skrzyżowaniach duktów leśnych i zaopatrzone są w tabliczki wskazujące kierunek dalszej wędrówki. Lokalizacja tablic umożliwia przebycie ścieżek zarówno pieszo, na rowerach jak i powozach konnych.

Ścieżka krótka – oznaczona kolorem niebieskim – przeznaczona jest dla młodszych dzieci (w wieku przedszkolnym i początkowych klas szkoły podstawowej) oraz dla tych którzy chcą nie tylko przyjemnie ale także pożytecznie spędzić ok. 1,5 godz. w otoczeniu lasu.

Ścieżka długa – oznaczona kolorem żółtym– przeznaczona jest dla starszych dzieci (końcowych klas szkoły podstawowej), młodzieży ze szkół gimnazjalnych i ponad gimnazjalnych oraz dla tych którzy chcą nie tylko przyjemnie ale także pożytecznie spędzić ok. 2,5 godz. w otoczeniu lasu.

Leśna ścieżka edukacyjna zlokalizowana w sąsiedztwie domku myśliwskiego „Frankówka” – ok. 2 km od wsi Janiszewo, gmina Poniec, powiat Gostyń, woj. wielkopolskie. Przy drodze Poniec – Leszno znajduje się drogowskaz kierujący w polną drogę dojazdową do ścieżki i „Frankówki”.

Trasa wschodnia - bł. Edmunda Bojanowskiego, długość trasy – 14 km
Trasa: Gostyń – Głogówko – Grabonóg – Podrzecze – Krajewice – Gostyń. Trasa ta przebiega przez miejscowości, z którymi związany był bł. Edmund Bojanowski.

Wycieczkę rozpoczynamy na placu Marcinkowskiego, przed szpitalem, w Gostyniu. Budynek dzisiejszego szpitala jest związany z działalnością Bojanowskiego. Tu, w siedzibie „Kasyna Gostyńskiego”, nazywanym przez niego „Instytutem” uczył dzieci wiejskie, tutaj także urządził kaplicę, gdyż wychowanie moralne i religijne uważał za najważniejsze.

W bazylice na Świętej Górze w Gostyniu-Głogówku, w pobliżu którego położony jest Grabonóg, do dziś znajduje się wotum za cudowne uzdrowienie czteroletniego Edmunda. Zespół klasztorny na Świętej Górze jest najwspanialszym zabytkiem ziemi gostyńskiej. Historia tego niezwykłego miejsca sięga XV w., kiedy to na Świętej Górze zbudowana została drewniana kaplica. W 1512r. wzniesiono szachulcowy kościół pod wezwaniem Nawiedzenia NMP. Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem ofiarowany został dla kościoła w 1542 roku. Stał się on głównym przedmiotem kultu i pielgrzymek. O prawo osiedlenia się na Głogówku ubiegały się różne zakony: dominikanie, reformaci i bernardyni. Za sprawą Adama Konarzewskiego, czciciela św. Filipa Neri, w 1668 r. rozpoczęła działalność pierwsza na polskiej ziemi Kongregacja Oratorium. Wkrótce zbudowany został drewniany klasztor. Obiekt barokowy, zbudowany został - na wzór bazyliki Santa Maria della Salute w Wenecji - w latach 1675-1698 według projektu włoskiego architekta Baltazara Longheny. Przy budowie współpracowali architekci włoscy Jan i Jerzy Catenaci. Część centralna kościoła, ośmioboczna, nakryta jest jedną z największych kopuł w Polsce o szerokości 17 i wysokości 50 m.

Obecnie kościół świętogórski znajduje się pod opieką Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri, czyli księży filipinów. Ma tu swoją siedzibę przełożony domu zakonnego - Superior.

Ze Świętej Góry udajemy się do Grabonogu – miejscowości, w której urodził się bł. Edmund Bojanowski. W drewnianym dworku z ok. 1880r. znajduje się dziś Muzeum im. bł. Edmunda Bojanowskiego, szczycące się bogatymi zbiorami etnograficznymi. Obejrzeć tu można: ekspozycję archeologiczną z wykopalisk w Grabonogu, stroje ludowe z Biskupizny, instrumenty ludowe, dawne sprzęty gospodarstwa domowego, dokumenty po patronie, galerię sztuki ludowej i sakralnej. Natomiast w budynku nowego dworku z około 1820 roku mieszczą się biblioteka z czytelnią i galeria malarstwa.

Dalej trasa prowadzi do Podrzecza. W 1849 r. Bojanowski urządził tam w domu Franciszki Przewoźnej pierwszą ochronkę wiejską oraz założył Bractwo Ochroniarek. Ciekawym miejscem dla turysty będzie też pałac w Porzeczu, wzniesiony około 1848 roku.

Z Porzecza udajemy się w drogę powrotną do Gostynia, jednak trasa prowadzi jeszcze przez wieś Krajewice, gdzie w przydrożnym zajeździe „Pod Wiwatem” można odpocząć i spożyć posiłek.

Trasa zachodnia – Stanisława Helsztyńskiego, długość trasy – 18 km
Trasa: Gostyń – Gola – Kosowo – Klony – Stary Gostyń – Gostyń. Trasa ta przebiega przez miejscowości, z którymi związany był Stanisław Helsztyński, urodzony w Kosowie historyk literatury angielskiej i polskiej, prozaik, poeta i tłumacz.

W Gostyniu zbieramy się na parkingu przy supermarkecie TESCO i ruszamy w kierunku Goli.

W XIX wieku właścicielami Goli byli Potworowscy. Ich siedzibą był pałac zbudowany w końcu XVIII w. w stylu klasycystycznym. Jest to budowla od frontu ozdobiona pilastrami w formie kolumn korynckich, zwieńczona niewysoką attyką z barokowym szczytem z herbem Potworowskich. W części pomieszczeń zachowały się sufity ze sztukateriami i stare posadzki. Część pomieszczeń przeznaczono na pokoje gościnne, gdyż Golę odwiedzają goście zagraniczni i polscy turyści z kół myśliwskich.

Z Goli udajemy się do Kosowa, wsi rodzinnej Stanisława Helsztyńskiego - wielkiego znawcy Wielkopolski. We wsi można podziwiać piękny kompleks parkowy oraz pałac - obecnie siedzibę filii Zespołu Szkół Rolniczych w Grabonogu.

Dalej trasa prowadzi leśnymi alejkami do osady Klony. W 1939 roku w pobliskiej żwirowni w zbiorowej egzekucji zginęli mieszkańcy Ziemi Gostyńskiej.

Na leśnej polanie, na terenie Koła Łowieckiego „DROP” w Klonach odbywają się często imprezy integracyjne, ogniska i spotkania, można więc tam odpocząć na drewnianej ławeczce, posilić się.

Po krótkiej przerwie kierujemy się do Gostynia Starego. Na obrzeżach starogostyńskiego lasu znajduje się rezerwat roślin błotnych "Torfowisko Źródliskowe w Starym Gostyniu" o powierzchni 3,58 ha powołany w 1963r. w celu zachowania źródliskowego torfowiska niskiego z rzadkimi gatunkami roślin kalcyfilnych.

W rezerwacie występuje około 250 gatunków roślin naczyniowych i zarodnikowych z typowo wykształconym zespołem situ tępokwiatowego i jego ogniwami sukcesyjnymi. Do rzadkich i bardzo rzadkich roślin należą: marzyca ruda, sit tępokwiatowy, turzyca Davalla, turzyca dwupienna, lipiennik Loesela, pływacz drobny, pływacz pośredni, tłustosz pospolity, ponikło skąpokwiatowe.

W drodze powrotnej do Gostynia należy wstąpić do wsi, gdzie wart uwagi jest kościół parafialny pod wezwaniem Św. Marcina pochodzący z XIV w.

Trasa Gostyń – Czachorowo, długość trasy – 7 km
Ścieżka rowerowa Gostyń – Czachorowo powstała w celu ułatwienia dojazdu mieszkańcom Gostynia i okolic do dwóch wielkich zakładów pracy, znajdujących się w Czachorowie. Ścieżka wykonana jest z kostki brukowej i dzieli chodnik przy ulicy Wrocławskiej w Gostyniu.

Od momentu powstania ścieżki wprowadzono w tym miejscu bezwzględny zakaz korzystania rowerzystom z jezdni.

Ziemiański szlak rowerowy, długość trasy – 40 km
Ziemiański szlak rowerowy (ZSR) ma w swym założeniu ułatwić bezpieczny dojazd rowerem z Poznania do najważniejszych miejscowości, leżących na trasie, należą do nich: Mosina, Czempiń, Racot, Kościan, Osieczna, Leszno, Rydzyna, Rawicz, Miejska Górka, Jutrosin, Pakosław, Kobylin, Pępowo, Gostyń oraz Krzywiń.

Ziemiański Szlak Rowerowy ma długość dokładnie 245 km 400 m, oznakowany jest czarnym symbolem rowerka oraz zielonym paskiem lub strzałką kierunkową na białym tle wielkości 20x20 cm.

Ziemiański Szlak Rowerowy przebiega również przez Powiat Gostyński i ma w jego granicach długość ok. 40 km. Zaczynając od Dalabuszek, szlak prowadzi przez Kunowo, Skowronki, Ostrowo, Bogusławki, Gostyń, Grabonóg, Bodzewo, Ziółkowo, Domachowo, Ludwinowo, Gębice, Pępowo i dalej w kierunku Kobylina.

Oprócz wyznaczonych tras rowerowych w powiecie znajdują się też oznakowane ścieżki rowerowe, służące mieszkańcom przede wszystkim jako trasy dojazdu do pracy, czy szkoły. Są to ścieżki:
- Piaski – Strzelce Wielkie          - 1100 m
- Pudliszki – Kuczynka               - 200 m
- Pogorzela – Elżbietków            - 330 m
- Szelejewo – Lipie                    - 4000 m
- Grabonóg – Bodzewo              - 4500 m
- Gostyń – Czachorowo              - 3000 m

do góry

PRZYDATNE INFO

Starostwo Powiatowe w Gostyniu
ul. Wrocławska 256, 63-800 Gostyń
Biuro Obsługa Klienta, tel. 065 575 25 53,
Sekretariat Starosty, tel. 065 575 25 13

Komenda Powiatowa Policji w Gostyniu
Ul. Wrocławska 44,  63-800 Gostyń
Tel. 065 575-82-13, 575-82-11,
Tel. zaufania 065 575-82-97

Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej
Pl. Karola Marcinkowskiego 8/9, 63-800 Gostyń
CENTRALA – CAŁODOBOWA - tel. 0-65 572-67-00 do 04

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Starostwa Powiatowego w Gostyniu (powiat.gostyn.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pana Łukasza Kubiaka.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone