zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
podlaskie
Białystok
Powiat Augustowski
Powiat Hajnówka
Powiat Łomżyński
Powiat Moniecki
Powiat Sejneński
P. Wysokomazowiecki
Suwałki
Białystok

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Białystok położony na Nizinie Podlaskiej, w zachodniej części makroregionu zwanego Wysoczyzną Białostocką. Jest największym miastem północno-wschodniej Polski i stolicą województwa podlaskiego.

W gronie miast wojewódzkich Polski, Białystok jest 2. miastem pod względem gęstości zaludnienia, 11 pod względem ludności i 13 pod względem powierzchni. Białystok pełni rolę administracyjnego, gospodarczego, naukowego i kulturalnego centrum regionu.

Położenie Miasta w sąsiedztwie Białorusi, Litwy i Rosji oraz dogodne połączenia komunikacyjne, stwarzają doskonałe warunki do rozwoju gospodarczego i kulturalnego Miasta.

Uwarunkowania geograficzne i historyczne sprawiły, że Białystok jest miejscem, gdzie od wieków żyli wspólnie ludzie różnych kultur, wyznań i narodowości. To właśnie ukształtowało specyficzny charakter miasta - otwartość, życzliwość i gościnność.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

pałacNajcenniejszym zabytkiem Białegostoku jest XVIII-wieczny Pałac Branickich,
dzieło wybitnych architektów doby baroku, działających na ziemiach polskich. Jego obecny kształt pochodzi z czasów Jana Klemensa Branickiego i odzwierciedla ambicje królewskie hetmana. Zbudował on rezydencję, która jako jedna z nielicznych spełniała wymagania etykiety przyjmowania koronowanych głów. Nawiązywała swoim przepychem do barokowych pałaców królów francuskich, stąd jego nazwy: „Wersal Polski”, „Wersal Podlaski”, „Wersal Północy”. Dzisiaj jest siedzibą Akademii Medycznej.

Na teren kompleksu pałacowego prowadzi brama wjazdowa, zwana od rodowego herbu rodziny Branickich „Gryfem”. Zbudował ją w latach 1755-1758 Jan Henryk Klemm. Wieńczy ją wieża zegarowa, u której podstawy umieszczone są w narożach rzeźby czterech Geniuszy.
Wśród pomieszczeń pałacowych były tak wykwintne apartamenty, że mogły gościć królów. Pałac odwiedził August II Mocny, August III Sas, Stanisław August Poniatowski, Ludwik XVIII, nim został królem, car Paweł I i cesarz Józef II.

Na osi Pałacu, za mostem, na krańcu ogrodu dolnego zbudowano budynek teatralny. Postawiono go w 1748 roku, a więc 17 lat przed założeniem Teatru Narodowego w Warszawie, uważanego za pierwszą stałą scenę na ziemiach polskich. W teatralnej bibliotece znajdowały się zapisy 19 oper, 41 baletów i 122 dramatów. Teatr miał własną orkiestrę, balet, a w przedstawieniach operowych występowały największe ówczesne sławy sprowadzane z Rzymu, Wenecji i Wiednia.

O ile obecny wygląd zewnętrzny pałacu nie odbiega zbytnio od tego, jaki miał on w XVIII wieku, to jego pomieszczeniom daleko do komnat, w których mieszkali Braniccy. Wyjątek stanowią jedynie westybul, pokój chiński, kaplica i w pewnym stopniu Wielka Aula utworzona z dawnej sali balowej i jadalni. Również pałacowy ogród, o znacznie ograniczonej powierzchni, pozbawiony rzeźb i większości ogrodowych budowli, niezbyt przypomina otoczenie rezydencji „najrządniejszego w Polszcze magnata”. Można jednak znaleźć w nim wiele śladów pierwotnej, oryginalnej kompozycji, dzięki czemu uważany jest za najlepiej w Polsce zachowany ogród barokowy. Od 1997 roku na terenie kompleksu prowadzone są prace, których celem jest przywrócenie ogrodowi Branickich dawnej świetności.

pałac LubomirskichTuż przy bramie prowadzącej do Pałacu, na początku ulicy Kilińskiego znajduje się Pałacyk Gościnny, wzniesiony przez Branickich dla takich hetmańskich gości, dla których zabrakłoby miejsca w pałacowych oficynach, a ich pozycja nie pozwalałaby im na zatrzymanie się w którymś z zajazdów znajdujących się w mieście. Jednak jest to tylko jedna z interpretacji przeznaczenia budynku. Można też przypuszczać, że miał to być, modny w owym czasie maison de plaisance, do którego zwykły uciekać damy przed obowiązkami życia dworskiego. Niewykluczone, że Pałacyk zapragnęła mieć dla siebie Izabela z Poniatowskich Branicka.

Budowę rozpoczęto przed 1770 rokiem przy drodze wiodącej z miejskiego rynku do hetmańskiej rezydencji, w pobliżu dwóch stawów bezpośrednio sąsiadujących z Pałacem Branickich.
Pałacyk Gościnny był ostatnim wzniesionym przez Branickiego obiektem w rezydencji białostockiej.

Być może potem korzystał z budowli koniuszy Branickich, pułkownik Andrzej Węgierski, bowiem do Pałacyku przylgnęła nazwa „Dom Koniuszego”. Są to jednak tylko przypuszczenia.
W roku śmierci Branickiego (1771 r.) zakończone zostały prace przy elewacjach budynku. Nigdy nie zrealizowano projektów wnętrz.

Po 1838 roku budynek, podobnie jak cały zespół pałacowy, był własnością Instytutu Panien Szlacheckich. Przed II wojną światową w „Domku Koniuszego” znajdowała się kawiarnia, sklep cukierniczy i restauracja Savoy. W 1941 roku usadowiły się w nim władze okupacyjne, a w 1944 roku został zburzony podczas bombardowania znajdującego się po sąsiedzku hotelu Ritz. W 1947 roku rozpoczęto trwającą 5 lat odbudowę. Obecnie mieści się w nim Pałac Ślubów.

Przy drugim końcu króciutkiej ulicy Kilińskiego, na rogu z ulicą Kościelną stoi klasycystyczny budynek loży masońskiej, zbudowany w latach 1803-1806 w miejscu danej wozowni Branickich z 1771 roku. Dzisiaj mieści się w nim Książnica Podlaska, czyli Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Łukasza Górnickiego.

kościółTuż za ulicą Kościelną wznosi się zespół katedralny, składający się z neogotyckiej katedry, barokowej plebanii i starego kościoła farnego. W tym ostatnim znajdują się sarkofagi kryjące serca Stefana Mikołaja Branickiego i jego matki Katarzyny Aleksandry z Czarnieckich Branickiej, nagrobek serca Jana Klemensa Branickiego (marmurowe mauzoleum) i haftowane epitafium Izabeli Branickiej wykonane w 1825 r. Ona sama spoczywa w krypcie w podziemiach kościoła.
Następny z kolei budynek, to ufundowany przez hetmana Branickiego przytułek, zwany też szpitalem. W późniejszym okresie pełnił różne funkcje. Tuż po zakończeniu II wojny światowej był pierwszym teatrem w Białymstoku, w którym grali najlepsi polscy aktorzy. Dzisiaj mieści się w nim kino „Ton”. Jest to budynek barokowy z arkadowym podcieniem. W tympanonie zwieńczonym wazonem znajduje się kartusz z herbem miasta.

Po drugiej stronie Rynku, który w tym miejscu przypomina już ulicę znajduje się jeszcze jeden zabytkowy budynek fundacji hetmana. Postawiono go w latach 1768-1769 dla Sióstr Miłosierdzia p.w. św. Wincentego à Paulo, zwanych szarytkami. Wyróżniają go dwa portyki kolumnowe z łukowatymi frontonami. Oprócz klasztoru mieścił się w nim szpital prowadzony przez zakonnice. Szpital dawno już zlikwidowano, a w 1923 roku jego miejsce zajęła ochronka dla dzieci nazwana „Domem św. Marcina”. Obecnie jest tu przedszkole o tej samej nazwie, prowadzone również przez siostry zakonne.

Z kinem „Ton” sąsiadują dwa budynki z czasów hetmana Branickiego, przedzielone modernistycznym domem towarowym z lat międzywojennych. Pierwszy z nich to barokowo-klasycystyczna dawna zbrojownia hetmańska, tzw. cekhauz. Nadano mu kształt typowego dla XVIII wieku dworku szlacheckiego, chociaż przeznaczony był – wbrew nazwie –do przechowywania sprzętu strażackiego. Potem pełnił rolę odwachu, a w latach międzywojennych – posterunku policji. Teraz zajmuje go Wojewódzkie Archiwum Państwowe. Drugi to dawna austeria, czyli karczma, budowla dwukondygnacyjna, pokryta mansardowym dachem z lukarnami, ze ściętym południowo-zachodnim narożem z balkonem ozdobionym portykiem i frontonem wspartym na dwóch kolumnach biegnących przez obie kondygnacje. Obecnie mieści się tam restauracja Astoria.

Budynki te usytuowane są już w obrębie Rynku Kościuszki, na którego środku wznosi się Ratusz, wzniesiony również dzięki Janowi Klemensowi Branickiemu.

Spacer po centrum

rynekCentrum historycznym Białegostoku jest rynek zwany obecnie Rynkiem Kościuszki.
Przy wschodniej stronie Rynku stoi najstarszy zachowany zabytek w mieście -kościół (ukończony w 1621 r.) ufundowany przez Piotra Wiesiołowskiego młodszego. W czasach Jana Klemensa Branickiego dokonano przebudowy obiektu, dzięki której wnętrze uzyskało wystrój rokokowy. Szczególną uwagę zwracają osiemnastowieczne organy, a także pomnik Jana Klemensa Branickiego wystawiony w 1775 r. przez Izabelę Branicką; jest to jeden z najpiękniejszych przykładów rzeźby nagrobkowej II połowy XVIII wieku.

Nad starym kościołem Wiesiołowskiego dominuje neogotycki kościół dobudowany na początku XX wieku według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Godnym uwagi jest fakt, że oryginalna, pierwotna część tej budowli wygląda przy późniejszej o dwieście lat przybudówce jak skromny kościółek. Otóż w 1899 roku po 39 latach oczekiwań, mieszkańcy Białegostoku doczekali się pomyślnej decyzji ówczesnych władz guberni carskiej: wyrażono zgodę na postawienie przybudówki do istniejącego budynku, chociaż mieszkańcy starali się o nowy kościół. Jednak dzięki umiejętnie skrywanym pracom budowlanym udało się wznieść trzynawowy neogotycki kościół z charakterystycznej czerwonej cegły. W ten sposób ominięto carski zakaz budowy nowej świątyni katolickiej. Tak powstała jedyna w Polsce całość -"murowany komentarz" do dziejów prześladowań polskości przez zaborców rosyjskich w XIX w.

Po pożarze miasta w 1753 roku ówczesny właściciel Białegostoku Jan Klemens Branicki dokonał przebudowy. Z tamtego okresu pozostało na rynku tylko kilka budynków. W centrum znajduje się ratusz z wieżą zegarową. Jego budowę ukończono w 1761 roku. Do II wojny światowej pełnił jednak funkcje handlowe: mieściły się tu kramy kupieckie, natomiast wieża była wykorzystywana jako punkt obserwacyjny straży pożarnej. W 1939 roku, po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej, Rosjanie rozebrali budynek, a nawet zamierzali w tym miejscu postawić pomnik Stalina. W latach 1954-1958 przywrócono pierwotny stan obiektu. W budynku tym mieści się obecnie siedziba Muzeum Okręgowego, posiadającego bogate zbiory z dziedziny sztuki, etnografii i archeologii.
Przy ulicy Lipowej znajduje się XIX-wieczna cerkiew p.w. Św. Mikołaja Cudotwórcy. Zbudowana w latach 1843-1846 na miejscu starej drewnianej świątyni unickiej z 1772 roku, przemianowanej w 1839 r. na cerkiew prawosławną. Nowa cerkiew ma charakter bizantyjski -świadczy o tym przede wszystkim bogata polichromia.

Na rogu ulicy Sienkiewicza zwraca uwagę rokokowa kamienica z łamanym dachem, dzisiaj mieści się w niej restauracja. Następnie mijamy budynek Archiwum Państwowego. Po 1753 r. w tym miejscu wzniesiono odwach do przechowywania broni garnizonu wojskowego (J.K. Branicki był hetmanem wielkim koronnym, stąd obecność garnizonu w mieście). Drewniany budynek odwachu został przebudowany przez Prusaków w czasie, kiedy miasto znajdowało się pod ich panowaniem (1795-1807). Zniszczony podczas II wojny światowej, obecnie został przesunięty w stosunku do pierwotnego położenia o kilka metrów od ulicy.

Usytuowany w pobliżu kościoła Farnego dawny przytułek dla ubogich zwany "szpitalem" jest przykładem charytatywnej działalności Branickiego i jego małżonki. Działalność tej placówki pokrywana była z kiesy Branickich. Tym większe przerażenie budzi fakt, że po II wojnie światowej odbywały się w tym budynku publiczne procesy żołnierzy Armii Krajowej. Wielu z nich zostało przez komunistów skazanych na karę śmierci za obronę ojczyzny. Właściwy szpital znajdował się w "Domu św. Marcina" po drugiej stronie ulicy i był prowadzony przez zakonnice ze zgromadzenia św. Wincentego a Paulo. Po wielu perypetiach dziejowych budynek stał się znowu własnością zakonu, a siostry ze zgromadzenia prowadzą w nim przedszkole.
W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła Farnego znajduje się późnobarokowa plebania z 1746 r. Na rogu ul. Kościelnej i ul. Kilińskiego, na miejscu dawnej wozowni pałacowej, zbudowano pomieszczenia dla Loży Masońskiej "Zum goldenen Ring". Po II wojnie światowej budynek został przekazany Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Łukasza Górnickiego.
Białystok do początku XIX wieku był własnością prywatną i nie mógł przyćmić splendoru siedziby Branickich. Do dzisiaj ozdobą Białegostoku pozostaje pałac Branickich. Zaprojektowany został przez świetnych architektów baroku: Jana Henryka Klemma, Jana Zygmunta Dejbela, Jakuba Fontanę. Kształt pałacu nawiązywał do wielkich barokowych założeń francuskich. Była to rezydencja, która jako jedna z nielicznych spełniała wymagania ówczesnej, niezwykle skomplikowanej z dzisiejszego punktu widzenia etykiety przyjmowania koronowanych głów. Za czasów Wiesiołowskich stał w tym miejscu zamek zbudowany prawdopodobnie przez Joba Bretfusa -twórcę zamku tykocińskiego. Fragmenty tej budowli zachowały się w centralnej części (gotyckie elementy sklepienia otworów). Rozbudowy zamku dokonano za czasów Stefana Mikołaja Branickiego, zaś ostateczny kształt pałacu pochodzi z czasów Jana Klemensa Branickiego i odzwierciedla ambicje królewskie hetmana.

Po przejęciu Białegostoku przez Rosjan w 1807 r. pałac został przeznaczony na letnią rezydencję cara Aleksandra I. W latach trzydziestych XIX wieku przemianowany na Instytut Panien Szlacheckich -po grabieży dokonanej przez Rosjan nigdy nie odzyskał dawnej świetności. W okresie międzywojennym stał się siedzibą Urzędu Wojewódzkiego. Po II wojnie światowej w odbudowanym pałacu mieściło się muzeum. Następnie decyzją polityczną pałac został oddany Akademii Medycznej. Do przyjmowania nieco mniej znamienitych gości służył Branickim tzw. "Dom Koniuszego" z 1771 roku, zbudowany prawie u wylotu bramy wjazdowej do pałacu. Odbudowany po zniszczeniach wojennych w 1952 r. jest obecnie siedzibą Urzędu Stanu Cywilnego oraz Podlaskiego Oddziału Stowarzyszenia "Wspólnota Polska".

kościółPo drugiej stronie rzeki Białej przy ulicy Kościelnej znajduje się budynek gimnazjum założonego w 1802 r. Budowę szkoły ukończono sześć lat później. Wielu wychowanków tej szkoły na trwałe zapisało się w historii miasta. Obecnie tradycje gimnazjum kontynuuje VI LO. Kamienice i domy fabrykanckie są świadectwem rozwoju przemysłu w II połowie XIX wieku i na początku XX w. Jednym z takich przykładów może być secesyna kamienica Cytronów, zbudowana w latach 1905-1914. Obecnie mieści się w niej Muzeum Historyczne. Po drugiej stronie ulicy znajduje się kościół św. Wojciecha w stylu neoromańskim projektu J. Wendego. Zbudowany został w 1912 r. jako kościół protestancki, po II wojnie światowej został kupiony przez Kościół katolicki.
Bogatą historię posiada ulica Świętojańska, która istniała już w czasach Branickich. Zachowane zabytki pochodzą jednak z czasów późniejszych np. dawna fabryka Beckera z 1895 r. z posągiem Merkurego nad głównym wejściem. Tuż za fabryką znajduje się interesujący przykład stylu eklektycznego z końca XIX w. -drewniany pałacyk generała von Driesena. Obecnym posiadaczem tego budynku jest Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego -artysty urodzonego w Białymstoku. Po przeciwnej stronie ulicy znajduje się osiem budynków mieszkalnych tworzących kolonię urzędniczą, w której zamieszkiwała inteligencja z różnych regionów Polski. Ludzie ci znajdowali zatrudnienie w nowych instytucjach powstałych w mieście po odzyskaniu niepodległości w 1919 roku, kiedy miasto stało się stolicą województwa. Z tamtego okresu pochodzą budynki przedwojennego Sądu Okręgowego oraz Izby Skarbowej (obecnie mieszczą się w nich: Urząd Wojewódzki i Sąd Apelacyjny).
W centrum miasta zwracają uwagę pomniki, postawione w ostatnich latach. Przed ratuszem znajduje się pomnik Józefa Piłsudskiego, na murze kościelnym (przy Farze) pomnik papieża Jana Pawła II (upamiętniający wizytę papieża w Białymstoku w 1991 r.), zaś naprzeciw (w pobliżu pałacu Branickich) pomnik księdza Jerzego Popiełuszki.

Ze wszystkich stron miasta widoczny jest kościół św. Rocha -"pomnik" odzyskania niepodległości przez Polskę w 1918 r. Budowę rozpoczęto w 1928 roku, a ukończono po II wojnie światowej. Jest to jedna z najciekawszych budowli w Europie okresu międzywojennego.

do góry

INNE ATRAKCJE

parkBiałystok może się pochwalić 8 miejskimi parkami - Park Branickich, Park Planty, Park Poniatowskiego, Park Zwierzyniec, Park Dojlidy, Park Centralny, Park im. Dziekońskiej, Park Antoniuk. Ogółem zajmują one powierzchnię ponad 80 ha. Najczęściej odwiedzanymi parkami są Park Branickich i Park Planty. Są to doskonałe miejsca do spacerów i wypoczynku. Poza tym stanowią naturalne miejsca do różnego rodzaju imprez, koncertów czy wystaw.
Park Branickich jest jednym z najcenniejszych ogrodów barokowych w Polsce.  Urządzony w stylu francuskim, zdobiły go bukszpanowe partery, strzyżone grabowe szpalery, rzeźby, altany, kanały, kaskady i fontanny. Od 1997 roku na podstawie bogatego zbioru ikonografii, starych map Białegostoku, spisu inwentarza dokonanego po śmierci Jana Klemensa Branickiego i przeprowadzonych prac archeologicznych, odtwarzana jest  pierwotna kompozycja i wystrój ogrodu.
Park Planty jest obiektem zabytkowym znajdującym się w sąsiedztwie Parku Branickich. Powstał on w latach 1930-1938 według projektu Stanisława Gralla. Modernistyczną kompozycję podkreśla szeroki prospekt osi głównej. We wschodniej części znajduje się różanka - rozplanowana na 4 poziomach. Na najniższym poziomie wybudowano prostokątny basen, przy którym po II wojnie światowej postawiono rzeźbę Praczek, dłuta S. Horno - Popławskiego. Atrakcją Parku jest fontanna - wyposażona w liczne kolorowe reflektory. W dni świąteczne i weekendy odbywają się tam iluminacje świetlne, które przyciągają mieszkańców i turystów.

Elementem łączącym powyższe parki jest Pies Kawelin - stojąca w Parku Planty rzeźba dłuta Małgorzaty Niedzielko. Obecna rzeźba (wykonana w 2005 roku) jest wierną kopią przedwojennego Kawelina, który stał przy ogrodzeniu Pałacu Branickich - naprzeciwko Kościoła Farnego. Stworzył ją w 1936 roku białostocki artysta, Piotr Sawicki. W 1944 roku pomnik psa zaginął. Istnieją dwie wersje pochodzenia imienia psa. Pierwsza głosi, że został on ochrzczony od nazwiska (Kawielin) przedwojennego stróża białostockiego hotelu Ritz. Druga (bardziej prawdopodobna), zakłada pochodzenie imienia psa od nazwiska (Kawelin) carskiego generała osiadłego na Białostocczyźnie.

do góry

NA WYCIECZKI

ŚCIEŻKI ROWEROWE na terenie Białegostoku

1. ul. Zielonogórska - ul. Wrocławska - ul. Gen. W. Sikorskiego - ul. Konstytucji 3 Maja - ul. Swobodna (do ul. Dworskiej) - 3000 m

2. ul. 11 Listopada (od filharmonii) - ul. Wiosenna - lotnisko Krywalny - 4660 m

3. Aleja Solidarności - ul. H. Dąbrowskiego - Aleja Piłsudskiego - ul. J. K. Branickiego - ul. Augustowska - bocznica kolejowa od ul. Augustowskiej do ul. K. Ciołkowskiego - 5500 m

4. ul. Raginisa - 2000 m

5. ul. Pułaskiego (od ul. Paderewskiego do ul. Żeromskiego) - 1000 m

6. ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego (od ul. Grunwaldzkiej do ul. Gen. J. Bema) - 600 m

7. ul. H. Kołłątaja - 500 m

8. ul. Ks. J. Popiełuszki (od ul. Sikorskiego w kierunku placu Gen. Augusta Emila Fieldorfa - prawa strona) - plac Gen. Fieldorfa (w kierunku ul. Hetmańskiej - prawa strona) - tunel Gen. Fieldorfa (prawa strona) - ul. Składowa (w kierunku ul. Octowej - prawa strona) - ul. Składowa i ul. Kopernika (pasy dzielące) - 1397,7 m

9. ul. Hetmańska (od skrzyżowania z ul. Zielonogórską do ul. Ks. J. Popiełszuki - prawa strona) - 1189m

SZLAKI ROWEROWE

Szlak Białystok – Czarna Białostocka
Jest to szlak niebieski o długości trasy 52 km. Rozpoczyna się na końcowym przystanku linii 13 przy ulicy 27 Lipca w Białymstoku. Prowadzi drogami gruntowymi, szutrowymi i asfaltowymi przez Królowy Most, górę św. Anny, górę św. Jana, Cieliczankę, Supraśl, Krynki i Budzisk. Szlak kończy się w Czarnej Białostockiej przy jeziorze Czapielówka. Szlak jest bezpośrednio skomunikowany z systemem szlaków rowerowych Puszczy Knyszyńskiej „Kresowe Wędrówki” oraz „Szlak Rękodzieła Ludowego”.

Szlak Białystok – Kruszewo
Jest to szlak zielony o długości 19 km. Początek szlaku znajduje się w Starosielcach, przy skrzyżowaniu ul. Elektorskiej i Popiełuszki, a następnie po przebyciu 8 km dochodzi do Szubienicy, pomnika umiejscowionego na wzgórzu, które było kiedyś miejscem straceń powstańców z 1863 roku. Inne ciekawe miejsca znajdujące się na trasie szlaku to m.in. posąg Światowida w miejscu dawnego kultu słowiańskiego w Babiej Górze, Rogowo, w którym znajdują się kurhany z VII wieku, Kruszywo, a w nim ruiny wiatraka holenderskiego z 1936 roku. Ostatnim przystankiem jest przyczółek dawnego mostu na Narwi, który obecnie stanowi punkt widokowy na rozlewisko Narwi. Z mostu Kruszywo widać szaniec Koziołek wybudowany w czasie potopu szwedzkiego przez żołnierzy hetmana Jana Pawła Sapiehy.

SZLAKI TURYSTYCZNE

Szlak im. Zygmunta Glogera
Jest to szlak zielony o długości 48 km . Nazwa pochodzi od nazwiska krajoznawcy, założyciela i pierwszego prezesa Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, Zygmunta Glogera. Szlak przebiega głównie drogami leśnymi i polnymi ukazując piękno doliny rzeki Narew oraz historyczne miejscowości z licznymi zabytkami tj. Choroszcz i Tykocin. Rozpoczyna się od Jeżewa Starego, skąd pochodzi rodzina Glogerów, a następnie prowadzi przez Jeżewo Nowe, miejsca martyrologii Żydów tykocińskich pod Łopuchowem, Tykocin i inne warte odwiedzenia miejscowości. Szlak kończy się w Starosielcach przy ul. Meksykańskiej.

L.p.

Km rosnąco

Odległość w km

Miejscowość

1.    

0

 

Jeżewo Stare

2.    

2

2

Jeżewo Nowe

3.    

5,5

3,5

Kolonia Łopuchowo

4.    

9

3,5

Łopuchowo cmentarz

5.    

13,5

4,5

Początek Tykocina

6.    

14,25

0,75

Tykocin Rynek

7.    

15,75

1,5

Tykocin cmentarz

8.    

18,25

2,5

Sanniki

9.    

20,75

2,5

Leśniki

10. 

25,25

4,5

Rzędziany szosa

11. 

26,25

1

Rzędziany jaz

12. 

28,75

2,5

Pańki

13. 

31,75

3

Rogowo Majątek

14. 

34,25

2,5

Rogówek

15. 

35,75

1,5

początek Ruszczan

16. 

36,5

0,75

Koniec Ruszczan

17. 

38,5

2

Choroszcz Pałac

18. 

40,5

2

Choroszcz Rynek

19. 

44

3,5

Sienkiewicze

20. 

45

1

Krupniki

21. 

48

3

Białystok Starosielce

Szlak Nadnarwiański
Szlak żółty o długości 35 km. Szlak ten łączy Białystok z Narwiańskim Parkiem Narodowym. Rozpoczyna się w Białymstoku w dzielnicy Nowe Miasto, następnie przebiega m.in. przez Turczyn oraz Niewodnicę. Od Topilca, w którym znajduje się piękna cerkiew, biegnie skrajem doliny Narwi Narwiańskiego Parku Narodowego. Następnie przechodzi przez grodzisko średniowieczne w Izbiszczach i ruiny kościoła w Śliwnie. Dochodzi do Kruszewa słynącego z ogórków kwaszonych a następnie kończy swój bieg łącząc się ze szlakiem im. Z. Glogera w Pańkach w pobliżu punktu widokowego „Przyczółek zerwanego mostu”, do którego prowadzi pięknie położona grobla.

L.p.

Km rosnąco

Odległość w km

Miejscowość

1.    

0

 

Białystok, przystanek końcowy linii nr 2,16,27

2.    

3

3

Turczyn

3.    

4

7

Niewodnica

4.    

4

11

Trypucie

5.    

6

17

Topilec

6.    

7

24

Izbiszcze

7.    

7

31

Kruszewo

8.    

4

35

Pańki

Szlak Pamięci Narodowej
Jest to szlak czerwony o długości 47,2 km. Wyznaczony na terenach okalających Białystok, stanowi obwodnicę łączącą najważniejsze, godne odwiedzenia miejsca związane z dziejami miasta w ich tragicznym aspekcie tj. cmentarze, miejsca martyrologii i inne obiekty, których znajomość i utrwalanie w pamięci mieszkańców może być najlepszą lekcją historii.

L.p.

Km rosnąco

Odległość w km

Miejscowość

1.    

0

 

Białystok Starosielce PKP

2.    

2,3

2,3

Cmentarz Ofiar Faszyzmu (Bacieczki)

3.    

3,8

1,5

Pomnik Obrońców Białegostoku

4.    

8,2

4,4

Pomnik Ofiar wojny polsko- bolszewickiej

5.    

10,2

2

Cmentarz Ofiar Faszyzmu (Las Pietrasze)

6.    

12,1

1,9

ul. Wysockiego (stacja benzynowa)

7.    

14,3

2,2

os. Wygoda

8.    

15,3

1

os. Bagnówka

9.    

17,3

2

Sowlany

10. 

22,7

5,4

Grabówka (pomnik)

11. 

26,7

4

Sobolewo

12. 

31,5

4,8

Stawy Dojlidzkie (Plażowa)

13. 

32,6

1,1

Pałac Hasbacha

14. 

36,3

3,7

Cmentarz wojskowy

15. 

38,5

2,2

Targowisko miejskie (Kawaleryjska)

16. 

40,5

2

Kleosin

17. 

43,6

3,1

Turczyn

18. 

44,5

0,9

Klepacze (PKP)

19. 

47,2

2,7

Starosielce PKP

Szlak Prawosławnych Świątyń (Białystok-Dojlidy-Michałowo)
Szlak Prawosławnych Świątyń oznaczony jest kolorem żółtym, a łączna jego długość wynosi 164 km. Promuje on kulturę prawosławia na Północnym Podlasiu, zabytkowe, w znacznej części drewniane cerkwie i inne obiekty kultu: kapliczki, krzyże wotywne. Szlak ten w swym przebiegu prezentuje m.in. różnorodne w stylu i wieku świątynie Bielska Podlaskiego, znany w całym kraju a także za granicą Sobór Świętej Trójcy w Hajnówce oraz ciekawe miejscowości takie, jak:
- Ploski, gdzie znajduje się zabytkowa kaplica słupowa z 1863 r. zwana „latarnią zmarłych”,
- Chraboły, gdzie godne odwiedzenia jest uroczysko Głowkowo, w którym wg. legendy objawiła się ikona Matki Bożej,
- Haćki – można tam obejrzeć dobrze zachowane wczesnośredniowieczne grodzisko, zwane przez miejscową ludność „zamkiem”,
- Orla, we wsi znajduje się synagoga i cmentarz żydowski (kirkut) oraz drewniana cerkiew na kamiennej podmurówce z 1797 r.,
- Szczyty Nowodwory – tu warto zobaczyć drewniany dwór A. Wiewiórskiego z poł. XIX w. oraz uroczysko „Hrabniak”, na którym znajduje się cmentarz z grobami w obstawach kamiennych z X i XIIw.

do góry

PRZYDATNE INFO

W mieście obowiązuje strefa płatnego parkowania. Pobór opłat w strefie płatnego parkowania odbywa się od poniedziałku do piątku w godz. 10:00-18:00.
Sprzedaż kart postojowych ma miejsce w oznakowanych punktach sprzedaży na terenie miasta.

Referat Kontroli i Strefy Płatnego Parkowania
ul. Składowa 11 , 15-399 Białystok , tel. 085 878-6722, 085 878-6770

Centrum Informacji Turystycznej, Podlaska Regionalna Organizacja Turystyczna
ul. Malmeda 6, 15-440 Białystok, tel./fax 085-732-68-31, pn.-pt. 8.00-17.00

Urząd Miejski w Białymstoku
ul. Słonimska 1, 15-950 Białystok, centrala - 085-869-60-00

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Urzędu Miejskiego w Białymstoku (bialystok.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pana Piotra Woronieckiego.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone