zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
lubuskie
Gubin
Kostrzyn
Powiat Sulęciński
Powiat Świebodziński
Powiat Żagański
Powiat Żarski
Zielona Góra
Powiat Żarski

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Powiat Żarski położony jest w południowo-zachodniej części województwa lubuskiego na Wysoczyźnie Żarskiej, przy granicy polsko-niemieckiej na Nysie Łużyckiej. Powiat zajmuje powierzchnię 1394 km2, zamieszkiwany jest przez około 99.200 osób. Skupia 10 gmin i jest jednym z największych na terenie województwa lubuskiego. Na północy graniczy z powiatem krośnieńskim i zielonogórskim, na wschodzie z żagańskim, na południu ze zgorzeleckim i na zachodzie z Krajem Związkowym Brandenburgii i z Krajem Związkowym Saksonii.

Przez powiat przebiega droga o znaczeniu międzynarodowym: Wrocław–Forst–Berlin, łącząca Europę zachodnią ze wschodnią. W Powiecie Żarskim drogami tranzytowymi o największym nasileniu ruchu kołowego są: Olszyna – Wrocław, Żary – Żagań, Żary – Łęknica, Zielona Góra – Żary – Przewóz. Obecnie działają cztery przejścia graniczne:
• drogowo – osobowe w mieście Łęknica
• drogowo – osobowo – towarowe w Olszynie
• kolejowo - towarowe, osobowe w Zasiekach
• drogowo – osobowe w Przewozie.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

pałacPAŁAC BRÜHLA, BRODY
Założenie urbanistyczne Brodów zaprojektowano kompleksowo w okresie baroku. Mimo upływu przeszło 250 lat, pierwotne założenie, zaprojektowane za czasów Henryka Brühla i łączące rezydencję z zabudową miasta i krajobrazem, pozostaje czytelne do dziś. Rezydencja Henryka Brühla powstała w miejscu wcześniejszego, siedemnastowiecznego założenia pałacowo-parkowego Promnitzów. Pałac Brühla i budynki pomocnicze zbudowano w duchu epoki baroku w latach 1742-1753. Autorem projektu architektonicznego był Jan Krzysztof Knöffel. W skład kompleksu wchodzą: pałac, dwie oficyny, brama pałacowa, park krajobrazowy oraz nieistniejąca oranżeria i ogród francuski. Pałac jest zbudowany na planie litery U, kryty dachem mansardowym. Trzykondygnacyjne elewacje dzielą gzymsy międzykondygnacyjne i pilastry. Oficyny pałacowe ujmują dziedziniec przed fasadą głównego budynku z dwóch stron. Zbudowane na planie prostokąta, dwukondygnacyjne. Boczne ryzality i oś środkową z głównym wejściem zdobią pilastry dźwigające naczółki z rokokową sztukaterią. W północnej oficynie zachowała się kaplica pałacowa z lożą lokatorską.

PAŁAC PROMNITZÓW, ŻARY
Gotycko-renesansowy zamek na początku XVIII wieku nie spełniał już wymagań właścicieli miasta. Konieczna była budowa nowej rezydencji, w pełni odpowiadająca znaczeniu i randze rodu Promnitzów oraz odzwierciedlającej gusta epoki. Inicjatorem i fundatorem reprezentacyjnego barokowego kompleksu pałacowego był Erdmann II von Promnitz. Pierwsze projekty rozbudowy siedziby żarskich właścicieli powstały w latach 1705-1706. Prace budowlane trwające 21 lat nadzorowali kolejno trzej architekci: Simonetti, Spanninger i Beer. Pałac Promnitzów wzniesiono na wschód od zamku Dewinów-Bibersteinów, oba obiekty połączono murowanym gankiem. Powstała monumentalna, trójkondygnacyjna i czteroskrzydłowa budowla, kryta dachem mansardowym, z prostokątnym dziedzińcem wewnętrznym. Piękno i bogactwo pałacowych wnętrz nie przetrwało zamekpróby czasu. O tym, jak wysokiej rangi była to siedziba, świadczą jedynie dość dobrze zachowane elewacje, o pionowych podziałach w postaci pilastrów i ozdobnych płycin oraz dekoracyjnych obramieniach okien. Szczególnie imponująca jest elewacja południowa, od strony miasta. Ryzality boczne i środkowy podkreślono korynckimi pilastrami i kolumnami dźwigającymi belkowanie i frontony wypełnione płaskorzeźbionymi kartuszami herbowymi z inicjałami fundatora. Założenie rezydencjonalno-pałacowe obejmowało zamek, pałac główny i pałac letni, obecnie znajdujący się na terenie szpitala wojskowego, wzgórze winne z malowniczą altaną, folwark, browar oraz nieistniejącą już masztarnię i pałac myśliwski ze zwierzyńcem w Zielonym Lesie. Na terenie byłego pałacowego założenia ogrodowo-parkowego zachowały się dwie barokowe bramy, o bardzo zbliżonej formie: Błękitna Brama zamykająca aleję kasztanową biegnącą ku północy od kompleksu zamkowo-pałacowego oraz brama w pobliżu pałacu letniego.

ZAMEK DEWINÓW-BIBERSTEINÓW, ŻARY
Historia budowy żarskiego zamku Dewinów-Bibersteinów rozpoczęła się na początku XIII wieku, za panowania rodu von Dewin, i trwała przez kolejne dziesięciolecia. Pożary nawiedzające miasto w latach 40. XVI wieku zniszczyły poważnie dach i wspaniałe wnętrza zamku. Wydarzenie to było jednak szczęściem w nieszczęściu, gdyż w wyniku gruntownej przebudowy, przeprowadzonej za czasów Bibersteinów przez nieznanego z nazwiska włoskiego architekta, zamek otrzymał reprezentacyjną gotycko-renesansową formę. W myśl zasad renesansu na dziedzińcu zamku wzniesiono arkadowe krużganki, a elewacje ozdobiono sgraffitową dekoracją. Wnętrza przysklepiono kolebkami z lunetami i pokryto je renesansowymi sztukateriami, ściany ozdobiono polichromią.
Obszerną kuchnię zamkową dobudowano od południa na początku XVII wieku. Do czasów Erdmanna II von Promnitz zamek nie był poddawany żadnym znaczącym modernizacjom, przetrwał praktycznie bez większego uszczerbku kolejne pożogi nawiedzające Żary w ciągu XVII stulecia. Erdmann II niewiele zmienił w wyglądzie zamku. Wnętrza ozdobiono barokowymi sztukateriami, a w 1738 roku odbudowano w stylu barokowym, zniszczoną od uderzenia pioruna, wieżę zamkową. Pierwotnie zamek otoczony był fosą i murowanymi umocnieniami, ich fragmenty zachowały się do dziś.

do góry

INNE ATRAKCJE

PARK MUŻAKOWSKI położony jest nad Nysą Łużycką, po obu stronach polsko-niemieckiej granicy. Zachodnia część parku z ośrodkiem rezydencjonalnym leży po stronie niemieckiej na terenie miasta Bad Muskau. Wschodnia część leży po stronie polskiej na terenie miasta Łęknica. Powierzchnia całego założenia wynosi 728 ha, części zachodniej - 206 ha, części wschodniej - 522 ha. Park leży na zróżnicowanym wyskościowo terenie moreny czołowej zwanej Łukiem Mużakowa.
Jest to klasyczny park krajobrazowy, jedno z czołowych dzieł europejskiej sztuki ogrodowej XIX w.
Inicjatorem budowy parku, jak i jego twórcą był książe Hermann von Pückler-Muskau, właściciel dóbr Muskau, literat, a zarazem propagator i teoretyk ogrodnictwa krajobrazowego.
Park powstał przy oddziedziczonej przez Pücklera rezydencji, której historia sięga XIV wieku. Symbolicznym początkiem jest rok 1815, kiedy to Pückler ogłosił list powiadamiający mieszkańców miasta o zamiarze założenia parku.
Autorem idei i twórcą układu kompozycyjnego parku był sam Pückler, jednak w tworzeniu tego dzieła wzięli udział jako doradcy również wybitni planiści i architekci: C.F.Schinkel, P.J.Lenné, J.A.Repton. Stałym współpracownikiem i kierownikiem prac parkowych był Jacob Heinrich Rehder.
Stworzona przez księcia rozległa kompozycja charakteryzuje się mistrzowskim wykorzystaniem naturalnych walorów terenu, obejmuje ona nie tylko rezydencjonalny park ale także tereny miasta oraz pobliskich łąk, pól i lasów.
W 1834 roku Pückler wydał książkę „Andeutungen über Landschaftsgärtnerei” („Szkice o ogrodnictwie krajobrazowym”), w której przedstawił swoje poglądy na sztukę ogrodową i zawarł zasady kształtowania parku krajobrazowego.
Prace przy zakładaniu parku Pückler kontynuował do 1845 roku, kiedy to z powodów finansowych zmuszony był sprzedać Muskau. W 1846 roku dobra Muskau przejął książę Fryderyk Niderlandzki. Dla niego dalsze prace parkowe prowadził Eduard Petzold, wybitny planista, autor kilkudziesięciu założeń krajobrazowych w Niemczech, Polsce oraz Holandii. Petzold dokonał uzupełnień i korekt kompozycji kontynuując idee Pücklera. Zgodnie z pierwotnym zamierzeniem powstał zielony pierścień otaczający miasto. Nowym elementem parku było założone prze niego rozległe arboretum - jedna z największych kolekcji roślin drzewiastych w Europie. W 1883 roku dobra Muskau przeszły na własność rodziny von Arnim i pozostawały w rękach tej rodziny do 1945 roku.
Ustanowiona po wojnie polsko-niemiecka granica państwowa na Nysie Łużyckiej podzieliła park na dwie części. Przejście frontu pod koniec II wojny światowej spowodowało w parku znaczne zniszczenia. Mimo tego park zachował swoją podstawową wartość - czytelną wielkoprzestrzenną kompozycję.
Obecnie w obu częściach parku prowadzone są prace konserwatorskie, których celem jest odtworzenie układu kompozycyjnego. Jedną z podstawowych zasad rewaloryzacji jest przywrócenie integralności przestrzennej obu części parku. Rewaloryzacja polskiej części parku prowadzona jest przez Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w Warszawie, a części niemieckiej przez Fundację Ksiecia Pücklera - Park Bad Muskau.
W 1999 roku przyznano Ośrodkowi i Fundacji za Ochronę krajobrazu historycznego parku honorową nagrodę UNESCO im. Meliny Mercouri, a w roku 2002 nagrodę Europejskiej Fundacji Kultury „Pro Europa”.
INFORMACJE:
Strona polska
Wstęp wolny
Informacja turystyczna: Pracownia - Park Mużakowski. Pawilon Informacyjny
68-208 Łęknica ul. Hutnicza, tel. 068-362-4182
Administracja parku:
Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków - Narodowa Instytucja Kultury
00-464 Warszawa, ul. Szwoleżerów 9
tel. 022-628-4841; e-mail: info@kobidz.pl

Strona niemiecka
Wstęp wolny
Informacja turystyczna: Biuro informacyjne w Nowym Zamku
tel. 03577/ 51525; e-mail: stiftung@muskau.de
Administracja parku:
Stiftung „Fürst-Pückler - Park Bad Muskau” Orangerie, 02953 Bad Muskau

zielony lasZIELONY LAS
Tereny "Zielonego Lasu" usytuowanego pomiędzy Żarami a wsią Łaz już w XIX wieku były zapleczem turystyczno-rekreacyjnym miasta Żary. Przez lata wiele obiektów świadczących o turystycznym charakterze tego terenu uległo całkowitemu zniszczeniu. Od niedawna ponownie cieszy się coraz większym powodzeniem, jako miejsce spacerów i wycieczek rowerowych. W okresie zimowym wytyczone szlaki sprzyjają uprawianiu narciarstwa biegowego. Przez Zielony Las przebiegają dwa szlaki turystyczne oraz euroregionalny szlak rowerowy. Znajdziemy tu także ścieżkę przyrodniczo-leśną "Zielony Las". Zielony Las leży na terenie Wzniesień Żarskich, z najwyższym punktem 227 m n.p.m. Powierzchnia jest bardzo zróżnicowana - wzgórza przecinane są głębokimi dolinami. Spotkamy tu ciekawą, bujną roślinność z wiekowymi bukami. Decyzją Wojewody Zielonogórskiego z 1996 roku większa część Zielonego Lasu stała się obszarem chronionego krajobrazu. Część drzew oznaczono jako pomniki przyrody. Obok interesujących warunków przyrodniczych niewątpliwą atrakcją Zielonego Lasu są trzy wieże. Jedną z nich jest kamienna wieża widokowa, zwana wieżą Bismarcka. Jej budowę rozpoczęto w 1915 roku. Jednak obiektu nie ukończono. Pomimo to, potężna bryła wieży ciągle robi wrażenie wyłaniając się spomiędzy drzew. Na kamiennej podstawie zbudowano drewnianą konstrukcję, całość po wojnie wykorzystywana była przez leśników jako wieża przeciwpożarowa. Obecnie drewniane zwieńczenie wieży już nie istnieje. Druga, kamienna wieża widokowa z wykończeniami z cegły powstała w 1864 roku z inicjatywy żarskiego Towarzystwa Upiększania Miasta. 15-metrowa wieża umiejscowiona jest na stoku wzgórza, skąd roztacza się piękny widok. Na jej szczyt wiodły niegdyś kamienne schody, które uległy zniszczeniu. Przy dobrej widoczności można stamtąd dostrzec linię Karkonoszy i Gór Izerskich. Trzecia wieża Zielonego Lasu jest smukłą metalową konstrukcją - to typowa wykorzystywana obecnie wieża przeciwpożarowa. Wieżę o wysokości 32 metrów zbudowano w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku. Wcześniej w tym miejscu stała wieża drewniana.

REZERWATY

NAD MŁYŃSKĄ STRUGĄ - rezerwat leśny, utworzony 15 lipca 1970 roku, powierzchnia 6,22 ha. Położony nad rzeką Skródą, zwaną Młyńską Strugą (wypływa spod Boruszyna i wpływa do Nysy Łużyckiej na zachód od Przewoźnik. Skróda płynie w głębokim wąwozie tworząc wspaniałe krajobrazy. Uwagę zwraca intensywnie czerwone, pomarańczowe zabarwienie wód rzeczki. Przewaga drzew liściastych - buk, dąb. Występują także ponad stuletnie lipy, wiązy, modrzewie, jodły, graby, klony, świerki i sosny. Trafić tu można na ślady ciężkich walk z okresu forsowania Nysy przez żołnierzy II Armii Wojska Polskiego. Na jednym z buków widnieje wyryty napis "19-IV – 45 BAZIUK front nad Nissą". W środkowej części rezerwatu napotkać można rów strzelecki i ślady po ziemiance. Na wielu drzewach widoczne są ślady po pociskach i odłamkach. Odnaleźć można pozostałości dawnego mostku, nasypu po kolejce wąskotorowej, drogi stokowej, a także podstaw wału Cardana, który przenosił napęd ze spiętrzenia wód na turbinę młyna. Do rezerwatu łatwo dojść z szosy Łęknica - Przewóz, tuż za miejscowością Przewoźniki.

WRZOSIEC - rezerwat florystyczny, powstał 31 marca 1970 roku, powierzchnia 23,87 ha. Porośnięty drzewostanem sosnowo - brzozowo - olszowym (wiek drzew 40-100 lat). Tu chroniona jest rzadka roślina - wrzosiec bagienny (Erica tetralix). Rezerwat leży pomiędzy wsiami Janików, Grotów, Piotrów i kompleksem stawów hodowlanych w Łukowie. Inna rzadka roślina to borówka pijanica (odurzające owoce).

ŻURAWIE BAGNO - rezerwat florystyczny, powierzchnia 42,07 ha, znajduje się w gminie Przewóz, 600 metrów na północny wschód od drogi Lipa Łużycka - Wymiarki. Rezerwat niezwykle bogaty w unikatową roślinność (rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia - rośliny owadożerne, żurawina błotna, borówka pijanica, wełnianka, mchy torfowe, wrzosiec bagienny). Szczególnie urokliwie prezentują się kępy mchów z rodzajów torfowców - są one w połowie zanurzone w wodzie i przebarwiając się na różne odcienie tworzą wielokolorowy kobierzec. To również raj dla ornitologów (m.in. żuraw szary, orzeł bielik). W odległości około 3 km na północny zachód od rezerwatu znajduje się torfowisko Jamno. Gniazdują tam żurawie, szczególną atrakcją jest obecność cietrzewi i głuszców. Dojazd PKS do Lipy Łużyckiej lub Wymiarek, albo samochodem w okolice wsi Jamno.

UROCZYSKO WĘGLIŃSKIE - rezerwat leśny, powierzchnia 6,95 ha, znajduje się pomiędzy wsią Suchodół a Węglinami. Urozmaicona rzeźba krajobrazu - wzgórza morenowe Wzniesień Gubińskich osiągają wysokość do 40 metrów. Liczne pomniki przyrody - stare dęby i buki. W pobliżu Węglin znaleziono ślady najstarszego osadnictwa człowieka w powiecie. Najłatwiej dojść ze wsi Węgliny w kierunku południowo-zachodnim.

do góry

NA WYCIECZKI

SZLAKI ROWEROWE

ZIELONY- 75,6 km
Przebieg: Żary (PTTK) - Grabik - Górka (las) - Sieciejów (las) - Lipsk Żarski - Świbna - Jabłoniec - Lisia Górka - Lubsko (PKS) - Jezioro Głębokie (dojściowy do ośrodka wypoczynkowego w Grabówku) - ośrodek nad jeziorem Proszkowskim - Brody (dojście do zespołu pałacowo-Parkowego), jezioro Brodzkie (dojściowy - Leśna Ścieżka Dydaktyczna w Jeziorach Wysokich) - Suchodół - Węgliny (dojściowy do rezerwatu Uroczysko Węglinieckie) - Luboszyce - Jazów - Koperno - Pleśno - Żenichów - Gubin (PTTK).

Opis: XVI-wieczna kamieniczka - siedziba PTTK przy pl. Kardynała Wyszyńskiego - to miejsce, z którego wyruszamy. Na trasie spotykamy największe w województwie lubuskim pałace: Promnitza w Żarach i Brühla w Brodach, Park Czerwonego Krzyża w Żarach, ośrodki wypoczynkowe: nad Zalewem w Lubsku, harcerski w Świbnej oraz pola namiotowe nad jeziorami Proszowskim, Głębokim i Suchodolskim. Wędrując zielonym szlakiem zetkniemy się ze śladami kultury łużyckiej sprzed 2 tys. lat w Węglinach, Luboszycach i Gubinie. Odwiedzić można też rezerwat przyrody Uroczysko Węglinieckie oraz Lubuski Dydaktyczny Kompleks Leśny w Jeziorach Wysokich. W Żarach można zobaczyć mury obronne Starego Miasta, Pałac Promnitzów i zamek Dewinów-Bibersteinów, neogotycki kompleks z czerwonej cegły - jest to dawna Szkoła Włókiennicza (dziś Zespół Szkół Samochodowych), wczesnogotycki kościół Św. Piotra. Kierując się na Lubsko mijamy kościół św. Józefa z XVIII w. i willę Frenzla. W Grabiku stoi zabytkowy obelisk z okresu I wojny światowej. W kierunku na Górkę znajduje się ogromny głaz narzutowy. Wędrując przez kolejne miejscowości zobaczyć można m.in. w Jabłońcu XVIII-wieczny kościół, w którym obejrzeć można rzeźbę siedmiorga dzieci Widebachów. Dalej w Lubsku znajduje się: późnoromański kościół, renesansowy ratusz, zamek Kotwiczów z XVI w., wieża Bramy Żarskiej. Idąc lasem dochodzimy do Brodów, gdzie znajduje się pałac Brühla. Przez las docieramy do starożytnych Węglin. Na wzgórzu na północ od wsi odkryto ślady człowieka z epoki kamienia. Dalej droga prowadzi do rezerwatu przyrody "Uroczysko Węglinieckie". W Luboszycach zabytkowy pałac i park. Przez Jazów, Koperno, malowniczą Górę Pleśneńską i Żenichów docieramy do starożytnego i niegdyś największego miasta na tych ziemiach Gubina.

zielony las 2NIEBIESKI - 33,6 km
Przebieg: Trzebiel (PKS) - Trzebiel Zamek (dojściowy do Kamienia Diabelskiego w Kamienicy) - Jagłowice - Chełmica - Tuplice - Łazy - Ośrodek wypoczynkowy w Grabówku (dojściowy do jeziora Głębokiego przez Gręzawę) - Nowa Rola - Świbinki - Użytek Ekologiczny "Błota Jasieńskie" - Jasień (PKS), (dojściowy do byłego podobozu koncentracyjnego Gross Rossen i grodziska kultury łużyckiej
w Wicinie).

ŻÓŁTY - 28,5 km
Przebieg: Gorzupia (PKS) - Bieniów - Biedrzychowice (dojściowy do grodu słowiańskiego) - Roztoki - Wicina (dojściowy do grodziska kultury łużyckiej) - Białków (PKS) - Lubsko (PKS).

Opis: szlak rozpoczyna się w Gorzupii, gdzie można zobaczyć kościół i płyty nagrobne oraz drewnianą wieżę przeciwpożarową. Szlak biegnie przez most drewniany na Bobrze, następnie "kocim brukiem" wspinamy się na skłon terasy Bobru. Idziemy dalej w kierunku Bieniowa, na początku wsi znajduje się leśniczówka, a przy niej leciwy dąb. Dalej wznosi się pałac, a przy nim folwark. We wnętrzu pałacu na ścianach można obejrzeć dwie namalowane panoramy Bieniowa oraz 12 obrazów kobiet symbolizujących 12 miesięcy roku. Idąc dalej mijamy zabytkową plebanię oraz kościół, w ściany którego wmurowane są płyty nagrobkowe. Na 9 km napotykamy stodółkę z tzw. pruskiego muru. Zaraz za granicą wsi znajduje się znajd do starego młyna w dolinę Szyszyny, gdzie napotkać można rośliny chronione. Dojechać można również do Białowickich Błot - największego torfowiska. We wsi Biedrzychowice można obejrzeć park dworski i ruiny młyna wodnego. Dalej napotykamy zabytkowy kościółek w stylu romańskim, nieco dalej znajduje się chata łużycka z datą budowy 1789. Mijając kolejne wsie w Wicinie zobaczyć można zabytkowy kościół, "Dąb Lutra" posadzony w 1888 r. i głaz z wyrytymi datami 1488-1888. Dalej spotykamy grodzisko kultury łużyckiej.

CZERWONY - 38 km
Lubsko (PKS) - Osiek (PKS) - Garbków (PKS) - Góra Czartowiec - Grochów (PKS) - Bronków (ośrodek wypoczynkowy) - Brzezinka - Dychów (PKS).

CZARNY - 23 km
Żary (PTTK) - Zielony Las (wieża Promnitza) - Kunice Żarskie (basen) - Siodło - Żagań (PTTK).

Opis: Trasa czarnego szlaku wiedzie m.in. przez najwyższe w województwie lubuskim wzniesienia, tzw. Wzniesienia Żarskie.
Szlak rozpoczyna się przy biurze PTTK w Żarach, dochodzimy do kościoła farnego, mijamy przejazd kolejowy i wchodzimy na al. Wojska Polskiego. Następnie idziemy w kierunku stadionu "Syrena", przechodzimy drogą utwardzoną i idziemy wzdłuż strumyka. Mijamy kąpielisko "Leśna" i wchodzimy w las złożony z kilkusetletnich buków, gdzie znajdują się trzy wieże widokowe. Najpierw dochodzimy do wieży zwanej wieżą Bismarcka. Po przejściu krzyżówki pozostawiamy po prawej stronie drugą wieżę widokową, a następnie mijamy najładniejszą murowaną wieżę zwaną Erdmanna II Promnitza. Dookoła bardzo zróżnicowany krajobraz wzgórz i wąwozów. Najwyższe wzniesienie ma 227 m n.p.m. Po ok. 2 km wychodzimy z lasu i kierujemy się w stronę Kunic. Mijamy Kunicki Dom Kultury, kąpielisko i kościół. Przechodzimy przez mostek na strumieniu i kierujemy się w stronę wsi Siodło. Później idziemy w stronę mostu na Bobrze i dochodzimy do Żagańskiego Domu Turysty.

CZERWONY - 45,3 km
Żary (PTTK) - Zielony Las (dojście do ścieżki dydaktycznej) - Olbrachtów - Miłowice - Boruszyn - Cisowa - Jędrzychowice - Mieszków - Niwica - Gniewoszyce - Buczyny (Skansen Łużycki) - Żarki Wielkie (zamek rycerzy rozbójników) - Park Mużakowski - Łęknica (PKS).

Opis: Żary PTTK - obok kościoła farnego - ulicami Podwale, Żymierskiego, 11 Listopada (neogotycki kościół NMP), Długosza, Witosa, Kaszubską, Leśną (kąpielisko) - wchodzimy w kompleks leśny "Zielony Las" (zalesione wzgórza morenowe - Góra Żarska 227 m n.p.m.); tu szlak turystyczny łączy się ze ścieżką dydaktyczną Nadleśnictwa "Po Zielonym Lesie", w poblizu grodzisko wczesnośredniowieczne. Przed przecięciem drogi Żary-Łaz (tzw. Wieża Promnitza, punkt widokowy na Karkonosze), leśnym duktem w stronę Olbrachtowa mijamy obelisk pamiątkowy z początku XX w. Wchodzimy do Olbrachtowa, przy zabytkowym murze folwarcznym skręcamy w prawo na zachód. Po lewej stronie mijamy XV-wieczny kościół i szkołę z początku XX wieku. Drogą leśną docieramy do Miłowic. Tu przy szlaku XIX-wieczny pałac z zabytkowym parkiem i XIV-wieczny kościół. W pobliżu miejsca lęgowe orła bielika i ostoje dzikiego ptactwa. Dalej odwiedzamy małe połużyckie wsie Boruszyn (pałac XIX-wieczny), Cisową (chaty łużyckie z XIX wieku), Jędrzychowice (obok w Jędrzychowicach rozpoczyna się kraina geograficzno-geologiczna "Łuk Mużakowski", to również obszar jednej z najstarszych kopalni węgla brunatnego z XIX w.). Skręcamy do Mieszkowa (XIX-wieczny pałac, pozostałości zabytkowego parku).
Z daleka widoczne zabudowania średniowiecznej wsi Niwica z XIV-wiecznym kościołem.
W Buczynach zabytkowe chaty Skansenu Budownictwa Łużyckiego, zalążki Muzeum Łużyckiego
i Biblioteki Łużyckiej. Pod Żarkami Wielkimi ruiny średniowiecznego zamku, we wsi XVI-wieczny kościół, naprzeciw XVIII-wieczna plebania. Docieramy do granicy Parku Mużakowskiego - Rezerwatu Kulturowego (park o pow. 1100 ha (300 ha po stronie niemieckiej). Park został założony w 1815 r.

EUROREGIONALNY SZLAK ROWEROWY
Gubin - Lubsko - Brody - Zasieki - Tuplice - Trzebiel - Pietrzyków - Lipinki - Górka - Żary od ul. Czerwonego Krzyża, obok zamku Al. Wojska Polskiego i dalej przez Zielony Las do Żagania - Nowogród Bobrzański - Gubin.

JEZIORA

BRODZKIE (PARKOWE) - powierzchnia 50,3 ha, głębokość 1,5 metra, długość 1330 metrów, szerokość 490 metrów, linia brzegowa 3.260 metrów. Największe jezioro w powiecie będące częścią zabytkowego założenia parokowo-pałacowego Promnitza-Brühla. Jezioro polodowcowe, wpływa do niego rzeka Wodra i Rów Brodzki. Złowić tu można karpia, lina, płoć, leszcza, szczupaka, karasia. Przy jeziorze biegnie szlak turystyczny (ZIELONY), leśna ścieżka dydaktyczna, muzeum lasu, ogród dendrologiczny.
SUCHODOLSKIE - położone 400 metrów na północny zachód od wsi Suchodół. Powierzchnia 30,6 ha, głębokość 1,7 metra, długość 680 metrów, szerokość 590 metrów, linia brzegowa 2.100 metrów. W jeziorze żyją karasie, karpie, szczupaki, płocie, leszcze, okonie. Przy jeziorze znajduje się rezerwat Uroczysko Węglinieckie.
GŁĘBOKIE - powierzchnia 6,5 ha, przepływa przez nie podziemna rzeka.
PŁYTKIE - powierzchnia 3,7 ha.
PROSZOWICKIE - powierzchnia 2,9 ha, położone na trasie Tuplice - Brody.

do góry

PRZYDATNE INFO

Starostwo Powiatowe w Żarach
Aleja Jana Pawła II 5, 68-200 Żary, +48 68 4790600

Komenda Powiatowa Policji w Żarach
ul. Legionistów 3, 68-200 Żary - tel. 068 476 3311

Szpital na Wyspie w Żarach
ul. Pszenna 2, 68-200 Żary - tel.  068 4757 600, IZBA PRZYJĘĆ - 068 4757 668

INFORMACJA TURYSTYCZNA

ŻARY
Salon Wystaw Artystycznych - ul. Chrobrego - tel. 374-0508
PTTK - Pl. Kardynała Wyszyńskiego 11, tel. 374-2460
LUBSKO
Urząd Miasta - tel. 372-6147

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Starostwa Powiatowego w Żarach. Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pana Olafa Napiórkowskiego.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone