zwiedzajmy.pl Polska  
WYSZUKAJ W SERWISIE

strona główna
warmińsko-mazurskie
Frombork
Giżycko
Miasto i Gmina Ostróda
Miłomłyn
Węgorzewo
Giżycko

    KRÓTKI OPIS     ZABYTKI I MUZEA    INNE ATRAKCJE     NA WYCIECZKI     PRZYDATNE INFO    

 

KRÓTKI OPIS

Wielkie Jeziora Mazurskie to jeden z najatrakcyjniejszych krajobrazowo regionów Polski. Przyroda ukazuje tu bogactwo w pełnej krasie; czysta woda i powietrze zachęcają do spędzenia każdej wolnej chwili. Centrum krainy stanowi powiat giżycki z ponad 110 jeziorami, w tym najbardziej znanym kompleksem Jez. Mamry i Niegocin.

Centrum szlaku wodnego znajduje się w Giżycku, stolicy powiatu, skąd utrzymywane są połączenia statkami pasażerskimi z Węgorzewem, Mikołajkami i Rucianem-Nidą.

do góry

ZABYTKI I MUZEA

wieża ciśnieńWIEŻA CIŚNIEŃ
zwana Wodną Wieżą, wybudowana w 1900 r., zaopatrywała  Giżycko w bieżącą wodę, aż  do roku 1997. Znajduje się na wzgórzu przy skrzyżowaniu ulicy Warszawskiej i Wodociągowej.  W całości zbudowana  z czerwonej nie otynkowanej cegły, w stylu neogotyckim, z ciekawymi sklepieniami zewnętrznymi wokół jej korony.  Dwa herby nad wejściem: Mazurski i Miasta podkreślają  przynależność regionalną. Kiedyś w wieży znajdował się  zbiornik  wyrównawczy, który przez 97 lat, aż do chwili przebudowy wodociągów, rozprowadzał wodę do wszystkich mieszkań  /dawnego Lötzen dziś Giżycka/. Zbiornik wodny zaprojektował inż. Otto Intze. Umiejscowiony w kopule, zrobiony z  cynkowej blachy, wysoki na 3,80 m o  szerokości 8 m mieścił w sobie ok. 200 m3 wody.  Cała wieża ma wysokość 25 m, szerokość u podstawy 7,20 m, a korony 9,06 m. Wejście na górę,  zapewniają wewnętrzne kręte schody. Obecnie  /od 1966r./ wieża jest własnością  lokalnego przedsiębiorcy Henryka Górnego. Po wielkiej przebudowie wewnątrz, dobudowaniu kopuły, powiększeniu platformy widokowej z lunetami  i dodatkowych trzech pięter Wieża Górnego staje się niepowtarzalną atrakcją  turystyczną Giżycka.  Pokonując 129 stopni schodów  lub wjeżdżając windą można znaleźć się na najwyższej kondygnacji wieży, na wysokości 162 metrów n.p.m. Tu  mieści się kawiarnia. Z tej wysokości, przez lunety, można podziwiać  panoramę miasta, okoliczne wioski, lasy i jeziora - mazurskie krajobrazy.   We wnętrzu wieży znajduje się lokalne muzeum, którego eksponaty obrazują życie dawnych mieszkańców.  

Twierdza Boyen
wzniesiona w latach 1843-1855 jest doskonale zachowanym przykładem pruskiej szkoły fortyfikacyjnej. Położona na zachód od Giżycka, na wąskim przesmyku pomiędzy dwoma dużymi jeziorami Niegocin i Kisajno (na tzw. "Wyspie Giżyckiej"), stanowiła główne ogniwo w łańcuchu umocnień zamykających od wschodu dostęp na teren państwa pruskiego. Twierdza zbudowana została z głazów narzutowych i czerwonej cegły, otoczona jest wałem ziemnym, który w najwyższym punkcie wznosi się na 33 metry. W swoim czasie była centralnym punktem sytemu obronnego Prus Wschodnich. Do dziś przetrwał układ funkcjonalno-przestrzenny z czytelną, geometryczną strukturą form ziemnych i większością budowli murowanych i murowano-drewnianych. Ukryta wśród parku leśnego fortyfikacja, ma kształt gwiazdy, której ramiona tworzy sześć bastionów. Do twierdzy prowadzą dwie drogi od strony Giżycka i Kętrzyna oraz cztery bramy wjazdowe -  dwie główne: Giżycka i Kętrzyńska, a także dwie pomocnicze specjalnego przeznaczenia: Wodna (wyposażona w podnoszony most zwodzony) i Prochowa (obok dzisiejszego amfiteatru).

Most obrotowy
został zbudowany w 1889r. przez firmę Bechelt C.O. Grundberg und Shel z Zielonej Góry. Most zbudowano w celu zapewnienia dogodnego połączenia miasta z twierdzą Boyen zbudowaną w latach 1844-1857. XIX-wieczny zabytek znajduje się na kanale Łuczańskim, łączącym jez. Niegocin i Kisajno. Ówcześni inżynierowie skonstruowali ponad 20-metrowej długości i 8-metrowej szerokości ruchome przęsło o oryginalnym sposobie zwodzenia w bok, a nie do góry, jak to się odbywało w tradycyjnych tego rodzaju konstrukcjach. Most ważący ponad 100 ton za pomocą odpowiednich przełożeń może być obracany ręcznie przez jednego operatora. W latach 1960-1970 w ramach modernizacji, most został wyposażony w napęd elektryczny, co doprowadziło do zniszczenia nabrzeża (przez silne uderzenia). Most więc rozebrano, a na jego miejsce postawiono most saperski. Ten ostatni nie został przez mieszkańców zaakceptowany. Dopiero od 1993r. po przywróceniu stanu pierwotnego, most obrotowy został ponownie otwarty. Obecnie jego obsługa odbywa się ręcznie, zgodnie z pierwotnym założeniem konstruktorów. Cała operacja otwierania mostu zajmuje jednemu człowiekowi ok. 5min. Jest jedną z dwóch tego typu konstrukcji w Europie, a jedyną czynna do dnia dzisiejszego.
TERMINARZ OTWIERANIA MOSTU OBROTOWEGO 2008
 1. Od 1 kwietnia do 31 maja 2008 r. oraz od 16 września do 31 października 2008 r. most otwierany jest dla ruchu wodnego, po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym z obsługą mostu – nr telefonu 087 428 12 56, 606 951 722 w godzinach określonych jak w pkt 2.
2. Od 1 czerwca do 15 września 2008 r. most otwierany jest dla ruchu wodnego w niżej wymienionych godzinach:
Otwierany dla ruchu wodnego:
8.10 - 8.30
10.35 - 11.00
12.30 - 13. 00
13.45 - 14.45
15.50 - 17.20
18.30 - 19.00
Przejezdny dla ruchu kołowego:
8.35 - 10.30
11.05 - 12.25
13.05 - 13.40
14.50 - 15.45
17.25 - 18.25
19.05 - 8.05
 3. Od 1 listopada 2008 r. do 31 marca 2009 r. most jest zamknięty dla ruchu wodnego.
4. Pojazdy uprzywilejowane na sygnale są przepuszczane, a most otwierany poza ustalonymi godzinami, zarówno dla ruchu kołowego jak i wodnego.

Zamek w Giżycku,
zamek wzniesiony przez zakon krzyżacki ok.1341r, położony nad kanałem Łuczańskim łączącym jeziora Niegocin i Kisajno. Siedziba prokuratora zakonnego. Składał się z domu mieszkalnego i prostokątnego dziedzińca otoczonego murem, za którym znajdowała się fosa. W 1365 r. Litwini pod wodzą Kiejstuta zdobyli i spalili zamek, po czym Krzyżacy odbudowali warownię. W połowie XVI w zamek przebudowano, nadając mu charakter renesansowej siedziby. Po.sekularyzacji zakonu miał w nim siedzibę starosta książęcy. Po rozbiórce dokonanej w XIX w. do .naszych czasów zachowało się jedno skrzydło mieszkalne.

kamieniceXIX-wieczne kamienice
W Giżycku zachowały się tradycyjne XIX-wieczne kamienice miejskie, m.in. przy ulicy Pionierskiej i Dąbrowskiego, tworzące zwartą zabudowę, w większości z czerwonej cegły z neogotyckimi elementami ozdobnymi. Przy ulicy Warszawskiej warto zwrócić uwagę na dzisiejszą „Małą Galerię” z poł. XIX w., budynek sądu z 1865 r., Dom Opieki Społecznej (dawny Dom Sierot) z 1867 r., przy al. 1 Maja na budynek Liceum Ogólnokształcącego z 1891 r. oraz dawny szpital, czyli kamienicę (z krzyżem) przy ul. Konarskiego z 1897 r.

Kościół ewangelicki
Po raz pierwszy postawiono w Giżycku kościółek drewniany już w czas Reformacji. Dopiero w roku 1633 zbudowano na jego miejscu masywniejszy i większy, murowany Kościół, który niestety spłonął w 1686 roku. Odbudowany dopiero w 1709 roku uległ kolejnemu zniszczeniu w groźnym pożarze, który tym razem ogarnął 2/3 miasta Giżycka. Działo się to w nocy 3 kwietnia 1822 roku. W ciągu 4 godzin w popiół i ruiny zamienionych zostało 205 budynków w całym mieście. Opłakany był stan setek bezdomnych rodzin pogorzelców. Na odbudowę Kościoła zbierano ofiary przez okres 4 lat. Wreszcie 11 maja 1826 roku został założony kamień węgielny pod budowę nowego Kościoła. Na dokumencie wmurowanym w fundamenty Kościoła znajdują się słowa:

"Boże Wszechmogący, chroń tę świątynię, której budowę rozpoczynamy. Zachowaj ją przez następne stulecia przed podobnym nieszczęściem, jakie tu miało miejsce w nocy 3 kwietnia 1822 roku".

Budowa trwała tylko półtora roku. Wybudowano piękny Kościół w stylu neoklasycystycznym, wg projektu sławnego wówczas w Europie architekta z Berlina Karla Fryderyka Schinkel'a. Uroczystość poświęcenia tej świątyni miała miejsce w niedzielę, dnia 16 września 1827 roku. Odbyły się wtedy dwa nabożeństwa. W czasie pierwszego - w języku niemieckim - kazanie wygłosił budowniczy Kościoła ks. M. Gregorovius. Pół godziny później odbyło się uroczyste nabożeństwo w języku polskim, w czasie którego kazanie wygłosił ks. Pawlik. Razem w uroczystościach wzięło udział 13 księży i tysiące wiernych.

Od roku 1962 Parafia Ewangelicko-Augsburska w Giżycku obejmuje teren miasta Węgorzewa, Wydmin i Pozezdrza, w których to miejscowościach regularnie odbywają się nabożeństwa ewangelickie w filialnych kaplicach. Także w Kościele giżyckim w każdą niedzielę o godz. 11:00 odbywają się nabożeństwa, zaś w miesiącach od maja do września dodatkowo parafia organizuje nabożeństwa w języku niemieckim o godz. 9:30, dla turystów przebywających w naszym mieście.

Sanktuarium Świętego Brunona
Kościół św. Brunona przy ul. Pionierskiej, konsekrowano 26 czerwca 1938r. Zbudowano go wg projektu Martina Webera, z przeznaczeniem dla wojska, ku czci  żołnierzy niemieckich poległych czasie I wojny na wschodzie. Wojskowy charakter świątyni podkreślają niektóre elementy wystroju wnętrza /świeczniki/ oraz zegar na wieży, w którym układ tarczy i wskazówki wykonano z bagnetów. Szczyt frontonu do końca II wojny światowej zdobiła płaskorzeźba przedstawiająca  św. Brunona, Krzyżaka i niemieckiego żołnierza z I wojny. W latach 70- tych XX wieku umieszczono w tym miejscu mozaikę przedstawiającą św. Brunona w otoczeniu atakujących go wojowników pruskich. Wykonał ją artysta M. Pieczarko wg projektu doc. dr  inż. Z. Konarzewskiego. Kościół /16x30m/ stoi na niewielkim wzniesieniu wzmocnionym  murem z głazów narzutowych.  Jest najstarszym kościołem katolickim w Giżycku.

do góry

INNE ATRAKCJE

Rezerwat żubrów
W 1953r. założono Ośrodek Hodowli Żubra (243 ha) w Nadleśnictwie Borki utworzonym w roku 1945 r.  Pierwsze żubry do zagrody w Wolisku zostały przywiezione w 1956r.  z Niepołomic przez naukowców z Polskiej Akademii Nauk. W 1969r. rozpoczęto wymianę żubrów na czystej krwi (białowieskie). W trakcie remontu ogrodzenia w 1977r. żubry uciekły poza ogrodzenie do lasu i wówczas zaczęła się hodowla na wolności.

W okresie letnim na terenie byłego Ośrodka Hodowli Żubrów  funkcjonuje zagroda pokazowa z pomostem widokowym (7 ha, na których w tym okresie zamyka się 4 - 5 szt. żubrów).
W ciągu pięciu lat stado żubrów w Puszczy Boreckiej  ma wzrosnąć z 72 do 90 sztuk i tym samym może stać się drugim pod względem liczebności stadem tych zwierząt w Polsce.

Dorosły samiec żubra waży od 440 do 920 kg. Samica od 320 do 640 kg. Żubry mają dobry wzrok i węch. W okresie letnim tworzą grupy składające się z krów powyżej 4 roku życia i młodzieży. Przewodniczką stada jest zazwyczaj krowa z cielakiem. Byki natomiast przeważnie większą część roku bytują samotnie.

Nadleśnictwo Borki obejmuje swoim zasięgiem tereny, które do VII wieku p.n.e. znajdowały się na obszarze rozległej Puszczy Galindzkiej. Cały obszar Puszczy Boreckiej wraz z lasami Skaliskimi, Puszczą  Romnicką tworzył zwarty kompleks leśny.

W wieku XVI wokół granic Puszczy Boreckiej zaczęły powstawać nowe wsie: Kruklanki, Banie Mazurskie, Grabowo, Borki itd. Na przełomie XVIII i XIX wieku następuje proces zwiększania udziału drzewostanów świerkowych na siedliskach lasowych.

Rezerwat Borki ma różnorodną rzeźbę terenu. Występują grądy grabowo-lipowe, olsy, łęgi, bory świerkowe. Jest bogata fauna, oprócz żubra można spotkać m.in.: rysia, łosia, jelenia, wilka, lisa, jenota i dzika. Występuje też perkoz, bocian czarny, kania czarna, orzeł bielik, kobuz, bekas, rybołów, słonka.

"Indiańska Wioska"
 na skraju miejscowości Spytkowo koło Giżycka to plenerowe muzeum, w którym w kilkunastu namiotach indiańskich zwanych tipi prezentowanych jest ponad sto eksponatów obrazujących życie dawnych Indian z obszaru Wielkich Równin.

wioskaEksponaty zaaranżowane w odpowiedni sposób tworzą poszczególne stacje tematyczne wioski, takie jak: kompletnie wyposażone domostwo typu tipi, stroje i broń wojowników, przedmioty związane z religią i magią, narzędzia, stroje i ozdoby kobiece, dziecięce zabawki itd. Przedmioty te ożywają w barwnych opowieściach profesjonalnie przygotowanych, posiadających bardzo bogatą wiedzę przewodników.

Poziom opowieści dostosowywany jest do każdej grupy wiekowej: dla dzieci i młodzieży wizyta w "Indiańskiej Wiosce" może być wspaniałym uzupełnieniem wiedzy szkolnej; dorośli również nie będą się tu nudzić - dowiedzą się, że kultury poszczególnych plemion indiańskich były o wiele bogatsze niż przedstawiają to książki przygodowe i filmy, a także uzyskają odpowiedzi na wszelkie pytania dotyczące Indian.

Turyści indywidualni mogą zwiedzać "Indiańską Wioske" codziennie w godz. 10.00 - 18.00, od początku maja do połowy października. Dla grup zorganizowanych (po wcześniejszym ustaleniu) ofertę wzbogaconą; wzbogacono o 2,5-godzinny blok programowy, na który składa się:

  1. jednogodzinna część dydaktyczna: zwiedzanie wioski z naszym przewodnikiem,
  2. pół godziny przeznaczone na ognisko, przy którym uczestnicy mogą upiec przywiezione przez siebie kiełbaski,
  3. jednogodzinna część rozrywkowa: uczestnictwo w wielu ciekawych grach i zabawach indiańskich, takich jak strzelanie z łuku, rzucanie włócznią, pokonywanie toru przeszkód itd.

W "Indiańskiej Wiosce" funkcjonuje również sklepik, w którym można zaopatrzyć się w interesujące pamiątki - od amuletów i łapaczy snów, przez łuki i strzały, elementy strojów indiańskich, po etniczną biżuterię.

Giżyckie koncerty organowe
Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej odbywa się co roku w lipcu i sierpniu w Kościele Ewangelicko-Augsburskim, który znajduje się przy placu Grunwaldzkim.

Pole golfowe
Pole golfowe znajduje się w Talkach,
malowniczej mazurskiej wsi, leżącej 25 km od Giżycka.
To miejsce otoczone zewsząd lasami, morenowymi wzgórzami i jeziorami –
Pamerek i Pamer z gminnym kąpieliskiem.
Do dyspozycji wszystkich osób odwiedzających udostępnione są:
•        Driving Range - teren służący do trenowania długich i średnich uderzeń
•        Pitch & Putt - 9-cio dołkowe pole golfowe Par 27
•        Minigolf - 18 dołków do gry w Minigolfa

do góry

NA WYCIECZKI

Szlaki rowerowe

SZLAK NIEBIESKI - 67 km
Giżycko – Świdry – Pieczarki – Harsz – Sztynort – Kamionka Wlk. –Radzieje – Mażany – Gierłoż – Parcz – Doba – Kamionki – Guty – Piękna Góra – Giżycko

Giżycko. Uwagę należy zwrócić na skrzydło pokrzyżackiego zamku z XIV w., które obecnie jest własnością prywatną. W latach 1765-1772 przekopano kanał między jeziorem Niegocin i Kisajno (obecnie k. Łuczański). W roku 1844 rozpoczęto budowę fortu „Twierdza Boyen”. Dziś obiekt ogólnie dostępny. W pobliżu twierdzy zlokalizowane jest Wzgórze Św. Brunona, prawdopodobne miejsce męczeńskiej śmierci Brunona z Querfurtu, upamiętnione krzyżem wzniesionym w 1910 r. Na szczególną uwagę zasługują: kościół ewangelicki przy Placu Grunwaldzkim (1827 r.) projektu K.F. Schinkla, most obrotowy na Kanale Łuczańskim (1856-1860), kamienice z przełomu XIX/XX w. przy ul. Dąbrowskiego i Pionierskiej, jeden z najstarszych budynków w mieście przy ul. Warszawskiej, obecnie siedziba Stowarzyszenia Wspólnota Mazurska i Archiwum Mazurskiego.
Pieczarki. Przykład typowej zabudowy wiejskiej z terenu Mazur. We wsi obelisk poświęcony poległym w I wojnie światowej.
Pozezdrze. Wart zobaczenia jest Kościół z ok. XIX w. Około 2 km na pn.-zach., w lesie znajdują się pozostałosci byłej kwatery dowódcy SS i policji Heinricha Himmlera.
Okowizna. We wsi zachował się dawny zespół pałacowo – parkowy, położony przy drodze w otoczeniu rozległego parku z bogatym starodrzewem. W niewielkim oddaleniu znajduje się cmentarz rodziny Hagen.
Sztynort. Wieś z początku XVI wieku. Znajduje się tu zespół pałacowo-parkowy, dawna rezydencja rodowa Lehndorffów. Pałac wzniesiono ok. 1600 roku, po zniszczeniach wojen szwedzkich odbudowany (1689 – 1691r.) i przebudowany ponownie w połowie XIX w. W otoczeniu pałacu zachowały się też: oficyna dworska, dworek łowczego, spichlerz, obora. Warto zobaczyć okalający pałac park. Rosną tu 300 – letnie dęby, lipy i buki. W parku znajdują się także pozostałości „Herbaciarni” oraz neogotycka kaplica. 
Radzieje. Znajduje się tu kościół klasycystyczny z 1827 roku, ma kształt ośmioboku. Wnętrze zachowane w stanie pierwotnym, z emporą, nakryte drewnianym stropem. Własnością parafii są dwa niderlandzkie obrazy z XVII w.
Gierłoż. Ruiny po byłej kwaterze Hitlera „Wilczy Szaniec”, na miejscu restauracja i hotel.
 Parcz. Zachowany jest pochodzący z drugiej połowy XIX w. dwór, dwukondygnacyjny z murowanym gankiem i tarasem od frontu.
Doba. Wieś położona jest nad brzegiem jeziora o tej samej nazwie. Na pobliskiej wyspie Gilma znajdowało się miejsce kultowe pogańskich Prusów. We wsi znajduje się późnogotycki kościółek z XVI w., stary cmentarz wraz z kaplicą rodową rodziny Trautenberg, park krajobrazowy oraz zabudowania gospodarcze po byłym majątku.
Głazowsko – Fuledzki Róg. Rezerwat krajobrazowy położony w pobliżu naszej trasy, na półwyspie o tej samej nazwie. Obejmuje powierzchnie ok. 40 ha. Znajduje się tam ponad 10 tys. głazów o obwodzie ponad 1,5 m. Największy ma 9,3 m w obwodzie i wysokość 2 m. Dojechać tam możemy zjeżdżając z trasy w lewo w polną drogę 0,5 km przed Kamionkami.
Kamionki. Wieś powstała w 1436 r. Przykład charakterystycznej zabudowy mazurskiej. Na końcu wsi zachowane są w większej części budynki po byłym majątku.  

 SZLAK CZERWONY – 67 km
Giżycko – Wilkasy – Bogaczewo – Gorazdowo – Monetki – Stara Rudówka – Ryn – Salpik – Nakomiady – Owczarnia – Kwidzyna – Gierłoż – Parcz – Doba – Kamionki – Guty – Piekna Góra – Giżycko

Gorazdowo. Niewielki były majątek ziemski z XIX w. Dwór położony jest między parkiem a podwórzem, usytuowany na wysokim wzniesieniu.
Monetki. Wzniesiony na początku XX wieku dworek, w kształcie prostokąta, pokryty dachem mansardowym. Z byłego majątku prócz dworu pozostały jeszcze zabudowania gospodarcze i park.
Stara Rudówka. Były ośrodek życia kulturalnego i religijnego arian osiadłych w Prusach. Od 1659 r. wieś dzierżawił Zbigniew Morsztyn – poeta, arianin, wybitny przedstawiciel baroku.
Ryn. Zamek krzyżacki z 1393 r. Obecną postać neogotycką otrzymał w 1853 r. Z dawnych budowli zachowało się ok. 30 zabytkowych XIX–wiecznych domów (ul. Świerczewskiego, Kościuszki), wiatrak holenderski z 1873 r., kaplica ewangelicka z XIX w. oraz magazyn zbożowy z przełomu XIX i XX w.
Głąbowo. Zachował się ciekawy architektonicznie dwór, park i pozostałości po zabudowaniach gospodarczych. W pobliskiej wsi Orło staropruskie grodzisko.
Nakomiady. Wartym obejrzenia jest kościół parafialny z I poł. XIV w. wybudowany w stylu gotyckim. We wsi znajduje się również pałac barokowy z 1704 r., niedaleko za wsią rodowy cmentarz z ruinami kaplicy należący do pierwszych właścicieli majątku rodziny von Redecker.
Muzeum Ziemi Mazurskiej w Owczarni. Bogaty zbiór sprzętów gospodarstwa domowego, oryginalnie zachowana tzw. „czarna kuchnia”, meble, mapy, warsztat tkacki itp. Gierłoż – Giżycko (patrz szlak niebieski) 

SZLAK ŻÓŁTY – 44 km

Giżycko – Sulimy – Pieczonki – Kruklanki – Jeziorowskie – Jasieniec – Przerwanki – Pozezdrze – Pieczarki – Świdry – Giżycko

Rezerwat Spytkowo – Torfowisko (pow. 2,10 ha) – torfowisko przejściowe ze stanowiskiem wierzby lapońskiej.
Nowe Sołdany. Były majątek ziemski, XIX-wieczny dwór, jednokondygnacyjny z obustronnym ryzalitem.
Kruklanki. Miejscowość powstała w roku 1545. Na uwagę zasługuje barokowy kościół z końca XVI w z ołtarzem i amboną z roku 1612. Na 25 metrowej wieży znajdują się oryginalne osiemnastowieczne dzwony.
Brożówka. We wsi znajduje się dawny zespół dworsko – parkowy, malowniczo położony nad jeziorem Brożówka. Dwór pochodzi z drugiej poł. XIX w. Styl późnoklasyczny z elementami neogotyku. W czasie II wojny światowej siedziba Heinricha Himmlera.
Śluza Przerwanki wybudowana została w 1910 roku, celem spiętrzenia wody jeziora Gołdopiwo. Śluza posiada długość 25 m i szer. 4 m. Różnica poziomów wody wynosi około 1 metra. Śluza obecnie jest czynna, ale niestety rzadko używana.Pozezdrze – Giżycko (patrz szlak niebieski) 

SZLAK ZIELONY - 70 km

Giżycko – Kożuchy Wlk. – Upałty M. – Kruklin – Sucholaski – Wydminy – Szczepanki – Miłki – Rydzewo – Kanał Kula – Bogaczewo – Giżycko 

Rezerwat ornitologiczny J. Kożuchy. Żyje tu ponad 58 gatunków ptactwa błotnego i wodnego, z największą w Polsce kolonią mewy śmieszki.
Upałty Małe. Dwór z pocz. XX wieku, wchodzący w skład dawnego zespołu dworsko-pałacowego rodziny Kuhnke, rozległe zabudowania inwentarskie i gospodarcze oraz pozostałości parku. 
Kruklin. Po lewej stronie panorama jez. Kruklin stąd bierze początek szlak kajakowy rzeki Sapiny. 
Sucholaski. Gospodarstwo z hodowlą strusi. Tradycyjna zabudowa mazurska.
Wydminy. Miejscowość letniskowa o zabudowie małomiasteczkowej z przełomu XIX i XX wieku. Naprzeciwko Wydmin długa wyspa połączona z lądem dwoma mostami. Kościół poewangelicki z XVI w., obecny wygląd z 1857 r., z barokową amboną.
Rezerwat Łąki Staświńskie. Duży kompleks łąk zlokalizowanych na wilgotnych siedliskach, które dzięki dużemu udziałowi pięknie kwitnących roślin należą do bardzo efektownych elementów krajobrazu.
Lipińskie. Wieś założona w 1487 r. Na polach między wsią a Lipowym Dworem, po prawej stronie szosy, można obejrzeć ruiny bunkrów Giżyckiego Rejonu Umocnionego z czasów II w.ś. Około 100 m za ostatnimi zabudowaniami Lipińskich na prawo od drogi zniszczony cmentarz mazurski.
Pamry (niedaleko od trasy). Dwór z II poł. XIX w. stary park o kompozycji krajobrazowej z cennym, różnogatunkowym starodrzewem.
Staświny (w pobliżu trasy). Miejsce kultu średniowiecznych Prusów – grodzisko zwane „Świętą Górą” lub „Srebrną Górą”. Jadąc dalej w kierunku Miłek cmentarz mazurski oraz ruiny bunkrów GRU z II w.ś. 
Miłki. Najstarszy kościół na Mazurach, wzniesiony w XV wieku w stylu gotyckim. Zabytkowy ołtarz z 1669 r., empora organowa z 1698 r., barokowa wieża. Obelisk poświęcony poległym I w.ś. 200 m na lewo od drogi Miłki–Rydzewo, po wschodniej stronie kanału między Buwełnem i Wojnowem cmentarz żołnierzy niemieckich i rosyjskich poległych w 1914 r. Zniszczone bunkry GRU z II w.ś. na szczytach wyniesień wzdłuż drogi.
„Stara Kuźnia” w Przykopie, (trochę poza trasą). Karczma w byłym majątku ziemskim rodziny Grossmann z zachowanym dworem i zabudowaniami gospodarczymi.
Rezerwat Bagno Nietlickie. 513 ha, jeden z najciekawszych użytków ekologicznych w regionie, największe w Polsce zlotowisko żurawi, ostoja bąka, rybitwy czarnokropiatki, wodniczów.
Rydzewo. Wieś z 1552 r., w jej centrum kościół z końca XVI w. łączący cechy gotyku i baroku. Ołtarz i empora z I poł. XVII w. Zabytkowa „Gospoda Pod Czarnym Łabędziem”.
Kanał Kula, 110 m długości, rozdzielający jezioro Boczne od jeziora Jagodnego. Przez żeglarzy miejsce to zwane jest „mazurskim równikiem” i często odbywa się tu „chrzest mazurski”.
Strzelce. Stanica wodna, zespół domków, pole namiotowe.
Wilkasy. Duża wieś letniskowa zał. w XV w. Za Wilkasami droga przekracza Kanał Niegociński łączący jezioro Niegocin i Tajty.

SZLAK BRĄZOWY - 66 km

Giżycko – Pieczonki – Kruklanki – Żywki Mł. – Możdżany – Jurkowo Węg. – Wolisko – Lipowo – Grądzkie – Gawliki Wlk. – Mazuchówka – Wydminy – Sucholaski – Kruklin – Kożuchy Wlk. – Giżycko 

Grądy Kruklaneckie, zespół umocnień polowych z I i II wojny światowej.W lewo od trasy
Brożówka, dwór z II poł. XIX w. w stylu późnoklasycystycznym z elementami neogotyku, park i ceglano-kamienne zabudowania podwórza gospodarczego. Podczas II wojny światowej siedziba Heinricha Himmlera. W prawo od trasy
Żywki pozostałości dawnego założenia dworsko-parkowego orazŻywy, dwór i park z poł. XIX w.
Puszcza Borecka. Jedyna w regionie pozostałość lasu pierwotnego, rezerwaty przyrody „Borki”, „Mazury”, „Lipowy Jar”, „Wyspa Lipowa”. Wolisko, ośrodek hodowli żubrów.
Grądzkie, ruiny wiatraka.
Wydminy – Giżycko (patrz szlak zielony).
 

„SZLAKI RODZINNE”

SZLAK „DEJGUNY” – 26 km

Giżycko – Piękna Góra – Guty – Kamionki – Zatoka Kamionecka – Bogacko – Wrony – Piękna Góra – Giżycko 

PĘTLA NIEGOCINA – 35 km
Giżycko – Bystry – Ruda – Rydzewo – Kanał Kula – Bogaczewo – Strzelce – Wilkasy – Giżycko 

SZLAK „JEZ. KRUKLIN” – 36 km
Giżycko – Kożuchy Wlk. – Kruklin – Grądy Kruklaneckie – Kruklanki – Pieczonki – Sulimy – Giżycko 

SZLAKI KAJAKOWE

Szlakiem Krzyżaków
Jez. Ryńskie - Tałty - Jagodne - Niegocin - Kisajno - Dargin – Dobskie
(szlak niebieski - 80 km)

jezioroWielkie Jeziora Mazurskie już w średniowieczu były jednym z głównych szlaków komunikacyjnych wschodniej części państwa krzyżackiego. Zapraszamy Państwa do podróży tropami komturów ryńskich, wielkich mistrzów krzyżackich, królów pruskich i cesarzy niemieckich. Decydując się na spływ tym szlakiem, w pełni doświadczycie Państwo atrakcyjności i piękna Ziemi Giżyckiej. Proponujemy przepłynąć go w kilka dni. Rozpoczynamy w Rynie, u podnóża zamku krzyżackiego, skąd jeziorem Ryńskim płyniemy na południe, docierając do jez. Tałty. Trzymając się lewego brzegu docieramy do Kanału Tałckiego, którym wpływamy na jez. Tałtowisko. Jest to 14 km szlaku. Przecinamy je, mijamy zatokę i wieś Zielony Gaj. Wpływamy do kanału Mioduńskiego, który prowadzi nas do wsi Szymonka. Istnieje tu możliwość uzupełnienia zapasów i zatrzymania się na nocleg. Następnie z jez. Szymoneckiego przedostajemy się w kierunku północnym na jez. Jagodne, którym po przepłynięciu 7 km, docieramy do Kanału Kula - "mazurskiego równika". Następnym punktem spływu jest jez. Boczne. Płynąc nim, po prawej stronie mijamy turystyczną miejscowość Rydzewo. Z jeziora Boczne wpłyniemy na wody Niegocina. Od Giżycka dzieli nas 8 km. Sugerujemy poruszanie się wzdłuż zachodniego brzegu. Mijamy miejscowość Wilkasy, wzgórze z krzyżem św. Brunona i dopływamy do Giżycka. Następnie Kanałem Łuczańskim docieramy do jez. Kisajno. Alternatywnym rozwiązaniem jest przeprawa Kanałem Niegocińskim i Jez. Tajty przez miejscowość Piękna Góra. Na Kisajnie występują liczne wyspy stanowiące rezerwaty ptactwa wodnego. Trzymając się wschodniego brzegu po pokonaniu ok. 10 km dopływamy do Półwyspu Królewski Róg. Proponujemy skierować się na zachód, na widoczny Półwysep Fuledzki Róg, po minięciu którego wpłyniemy na jez. Dobskie, będące ostoją kormoranów. Z jez. Dobskie wracamy ponownie na otwarte wody jez. Dargin, skąd możemy się udać na północ w kierunku Sztynortu i Węgorzewa, lub "łabędzim szlakiem" wrócić do Giżycka, kończąc spływ.

Szlakiem Galindów
Okartowo - Jez. Tyrkło - Buwełno - Wojnowo - Niegocin – Giżycko
(szlak czerwony - 30 km)

Szlak stanowi najkrótsze połączenie z jeziora Śniardwy do Giżycka. Prowadzi przez wąskie jeziora rynnowe. Atrakcją jest dwu kilometrowy transport lądowy kajaków na odcinku pomiędzy jez. Tyrkło i Buwełno. Spływ rozpoczynamy w miejscowości Okartowo. Płyniemy w kierunku północnym przez jez. Tyrkło o długości 5,5 km. Na północnym brzegu, we wsi Cierzpięty, spotykamy się z umówionym przewoźnikiem, który dokona transportu sprzętu na jezioro Buwełno. Następnym odcinkiem jest, liczące 9,5 km jez. Buwełno. Po przepłynięciu 3,5 km, na prawym brzegu mijamy kanał, łączący Buwełno z jeziorami Ublik Wlk. i Mały. Płynąc dalej, na zachodnim brzegu mijamy miejscowość letniskową Marcinowa Wola. Kierujemy się na północ, wpływamy do kanału wprowadzającego szlak na jez. Wojnowo. Trzymając się zachodniego brzegu jeziora mijamy wieś Kleszczewo. Na przeciwległym brzegu dominuje tzw. "Święta Góra" - miejsce pogańskiego i wczesnochrześcijańskiego kultu. Przepływamy pod mostem drogowym i wpływamy na jezioro Nałk Mały, następnie Nałk Duży. Po przepłynięciu około kilometra wpływamy na jezioro Niegocin, skąd kierujemy się w stronę Giżycka. Od miasta dzieli nas 5,5 km. Płyniemy trzymając się północno-wschodniego brzegu Niegocina.

Szlakiem Sapiny
Całkowita długość szlaku rzeki Sapiny wynosi 32,5 km. Trasę rozpoczynamy na pierwszym leśnym polu namiotowym oddalonym o ok. 500 m od leśniczówki Kruklin, a kończymy na jeziorze Święcajty we wsi Ogonki. Sapina jest jedną z bardziej malowniczych, aczkolwiek mało poznanych nizinnych rzek Mazur. Jest to szlak łatwy, nadający się do każdego rodzaju kajaka lub kanadyjki. Cała trasa począwszy od jeziora Kruklin poprzez jeziora: Patelnia, Gołdopiwo, Wilkus, Pozezdrze, Stręgiel objęta jest strefą ciszy i zakazem używania silników spalinowych. Ponadto jest ona poza lipcem i sierpniem rzadko odwiedzana przez turystów, co czyni ją bardziej atrakcyjną. Z uwagi na niewielką długość szlaku jak i łatwość jego pokonywania sugerujemy poświęcić na Sapinę dwa dni połączone z noclegiem na polach biwakowych lub domkach campingowych znajdujących się w okolicach jeziora Gołdopiwo. Ewentualny spływ jednodniowy, proponujemy rozpocząć przy śluzie Przerwanki w miejscowości noszącej tą samą nazwę.

Dzień I
Spływ rozpoczynamy na leśnym polu namiotowym położonym nad jeziorem Kruklin leżącym ok. 1 km od wsi o tej samej nazwie. Akwen jeziora pow. 360 ha ma głębokość dochodzącą do 25 metrów. Jest to jezioro rynnowe o długości ok. 5 km . Brzegi występujące są na ogół niskie, wyższe spotkamy tylko od strony północnej oraz wschodniej. Na jeziorze znajduje się kilka wysepek o łącznej powierzchni 5,6 ha. Najciekawszym miejscem jest niewątpliwie południowo - zachodnia część jeziora, która łączy się z niewielkim zarastającym jeziorem Kożuchy, gdzie znajduje się rezerwat ornitologiczny. Występuje tam jedna z większych kolonii mewy śmieszki oraz innych gatunków ptactwa wodnego (rybitwy czarnej, łabędzia niemego, cyraneczki, krakwy, błotniaka stawowego, perkoza dwuczubego). Kierujemy się na północ, po przepłynięciu ok. 1,5 km mijamy ujście cieku wodnego leśnych stawów rybnych połączonych z urokliwym, zasiedlonym przez bobry leśnym jeziorkiem o nazwie Czarne. Nad stawami notowano okresowe wizyty rysiów, które przywędrowały tu z pobliskiej Puszczy Boreckiej. W okolicy spotkać można także łosie, jelenie, dziki i sarny. Po przebyciu 3,5 km w najbardziej na północ wysuniętej części jeziora wyszukujemy ujścia rzeki Sapiny. W tym miejscu czeka nas pierwsza przenośka w pobliżu drewnianego mostku. Dogodne wejście i zejście nie sprawią najmniejszych problemów.
Dalej płyniemy z nurtem rzeki i po 5 km docieramy do jez. Patelnia, które jest użytkowane niemal wyłącznie przez wędkarzy. Proponujemy zatrzymać się na postój przy północnym brzegu jeziora, gdzie rozpoczyna swój bieg najbystrzejsza część Sapiny. W zasadzie jest to początek wykopanego w 1842 roku kanału Sapiny łączącego jeziora Kruklin z jeziorem Gołdopiwo. Miejsce, w którym się zatrzymaliśmy doskonale nadaje się na odpoczynek. Niewielka zatoczka po lewej stronie nurtu pozwala bezpiecznie zacumować i na pobliskiej łączce zorganizować postój. Proponujemy w tym miejscu krótki spacer w kierunku zniszczonego wiaduktu kolejowego w Grądach Kruklaneckich. Zbudowany w 1908 r. był jednym z najwyższych na Mazurach mostów, ustępował tylko mostom w Stańczykach. Okoliczni mieszkańcy, chcąc zapobiec sowieckim grabieżom, wysadzili 8 września 1945 r. most w powietrze. Warto też wspiąć się na okoliczne wzgórze przechodząc przez drewniany mostek na stronę wschodnią rzeki, skąd rozciąga się wspaniały widok na lasy Kruklińskie i jezioro Patelnia.
Po odpoczynku płyniemy w kierunku Kruklanek. W okolicach drewnianego mostku przeprawiamy się przez sztuczny kamienny próg. Ostrożnie, najlepiej samodzielnie bez dużego balastu pokonujemy krótkie bystrze, by wpłynąć na spokojny nurt rzeki biegnący w tunelu drzew i krzaków i docieramy do Kruklanek, gdzie przepływamy przez wąski przepust pod mostem drogowym (7 km). Tutaj możemy zrobić postój na specjalnie przygotowanym do tego betonowym progu. Znajdujemy się w samym centrum Kruklanek obok jest restauracja i smażalnia ryb. Miejscowość powstała w roku 1545. Zabytkiem, na który warto zwrócić uwagę jest pochodzący z końca XVI w. kościół, zbudowany jest z kamienia polnego i cegły. Warte obejrzenia są ołtarz i ambona pochodzące z roku 1612. Na 25 metrowej wieży znajdują się oryginalne osiemnastowieczne dzwony. 
Następnym etapem naszego spływu jest jezioro Gołdopiwo, które osiągamy po przepłynięciu około 1,5 km. Jezioro Gołdopiwo jest jednym z najczystszych jezior na Mazurach, uważane jest za matecznik rzadkiej już siei ostronosej. Jezioro ma kształt owalny, łagodne piaszczyste brzegi. Powierzchnia akwenu 1070 ha, maksymalna głębokość dochodzi do 27 m. Wokół znajdują się liczne ośrodki wczasowe, szczególnie od strony Kruklanek, Brożówki i Jeziorowskich, stanowiące doskonałą bazę noclegową dla turystów. 
Zwolennikom biwakowania pod namiotem proponujemy leśne pola namiotowe zlokalizowane na zachodnim brzegu jeziora.

Dzień II
Startujemy z jeziora Gołdopiwo. Kierujemy się na północną zachodnią część jeziora. Do przepłynięcia mamy około 4 km. Zarośnięty brzeg jeziora powoduje wytężenie naszej uwagi, aby znaleźć wąski kanalik prowadzący do śluzy w Przerwankach. Śluza Przerwanki wybudowana została celem spiętrzenia wody jeziora Gołdopiwo, tak aby mogło ono służyć jako zbiornik retencyjny przy obsłudze drogi wodnej Kanału Mazurskiego. Wybudowana w roku 1910 śluza posiada długość 25 m i szer. 4 m. Różnica poziomów wody wynosi około 1 metra. Śluza obecnie jest czynna, ale niestety rzadko używana. Dlatego zmuszeni jesteśmy do ponownego przeniesienia naszego sprzętu (odcinek ca. 50 m) i zwodowania w dogodnym miejscu za śluzą. W tym miejscu możemy rozpocząć jednodniowy wariant spływu.
Dalej przepływamy pod mostem drogowym, następnie przez wieś Przerwanki. Po lewej stronie mijamy oryginalne zabudowania starej rybaczówki. Około 0,5km dzieli nas od jez. Wilkus. Wilkus jest najpiękniejszym na szlaku jeziorem. Od wschodu i południa brzegi porośnięte są wysokopiennym borem sosnowym. Jezioro jest oazą ciszy i spokoju, wymarzone miejsce dla wędkarzy. Od strony wschodniej widzimy pojedyncze zabudowania osady Wilkus. W części północnej jeziora skręcamy stopniowo na zachód wpływając na małe jezioro Brząs, które zwężając się doprowadzi nas do rzeki Sapiny. Dwu kilometrowy odcinek to spokojny nurt leniwie płynącej rzeki, która w tym miejscu osiąga szerokość ok.10 m. Zaraz na początku tego etapu mijamy fragmenty drewnianych filarów zniszczonego mostu , który łączył w tym miejscu osadę Wizental z szosą Pozezdrze-Kuty. Obecnie jedyny dojazd do tej osady możliwy jest przez Przerwanki.
Wpływamy na jezioro Pozezdrze. Długość ok. 2,5 km, szer. 0,8 km, powierzchnia 130 ha. Jezioro posiada całkowicie odmiennie ukształtowane brzegi; część wschodnia jest z uwagi na bagna i trzęsawiska niedostępna, natomiast od zachodu brzeg jest wysoki, stromy porośnięte roślinnością łąkową. Po wpłynięciu na jezioro płyniemy w kierunku północno-zachodnim, by na przeciwnym brzegu odnaleźć kolejną nitkę rzeki. Po wpłynięciu na rzekę proponujemy postój na krótką wycieczkę do oddalonego ok. 1km Pozezdrza. Możemy tam zaopatrzyć się w niezbędne artykuły i obejrzeć ruiny byłej kwatery polowej Heinricha Himlera zwaną Hochwald.
Powracamy na naszą trasę spływu. Przed nami najdłuższy i najbardziej malowniczy odcinek rzeki. Nurt jej z lekka przyśpiesza płynąc większą część przez lasy. Chwilami odnosi się wrażenie, że posuwamy się w środku zielonego tunelu. Liczne zwalone drzewa, bobrowe tamy sprawiają , że czujemy się jakbyśmy trafili do pierwotnego, nietkniętego ludzką ręką lasu. Poruszamy się spokojnym tempem unoszeni nurtem mamy okazję przyjrzeć się dokładnie otaczającej nas przyrodzie. Możemy spotkać licznie występującego tu i gniazdującego zimorodka. Ten niewielki, kolorowo upierzony z przewagą niebieskiego odcienia ptaszek wielkości wróbla często zasiada na zwisających nad wodą gałęziach wypatrując niewielkich rybek, które stanowią dla niego główne pożywienie. 
Po przepłynięciu pięciokilometrowego odcinka wypływamy na kolejne jezioro o nazwie Stręgiel. Akwen o powierzchni 409 ha długości 3,7 km szerokości 1,8 km. Linia brzegowa jest bardzo urozmaicona licznymi półwyspami i zatokami. Od strony wschodniej od ujścia Sapiny znajduje się niewielka trzyhektarowa wyspa, za którą w odległości ok.500 m znajduje się wąski przesmyk na jezioro Stręgielek. Prawdziwa oaza ciszy i spokoju wynagradza wysiłek przedzierania się wąskim kanałem. Zachodni brzeg jeziora dochodzi do letniskowej wsi Ogonki leżącej przy Szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Krótki 300 m kanał dzieli nas od jeziora Święcajty, gdzie nie obowiązuje już strefa ciszy. Po przepłynięciu pod mostem drogowym (szosa Giżycko - Węgorzewo) i wyjściu na otwarte jezioro proponujemy udać się wzdłuż lewego brzegu, gdzie kończymy nasz spływ.

do góry

PRZYDATNE INFO

Centrum Promocji i Informacji Turystycznej
ul. Wyzwolenia 2, 11-500 Giżycko, +48 87 428 52 65
Godziny otwarcia
od 2 stycznia do 30 kwietnia poniedziałek - piątek: godz. 8.00 - 16.00
od 1 maja do 30 czerwca poniedziałek - piątek: godz. 8.00 - 17.00
od 1 czerwca sobota: godz. 10.00 - 14.00
od 1 lipca do 31 sierpnia:
poniedziałek - piątek: godz. 9.00 - 18.00
sobota: godz. 10.00 - 16.00
niedziela: godz. 10.00 - 16.00
od 1 września do 30 września:
poniedziałek - piątek: godz. 9.00 - 17.00
sobota: godz. 10.00 - 16.00
od 1 października do 31 grudnia poniedziałek - piątek: godz. 8.00 - 16.00

Komenda Powiatowa Policji w Giżycku
al. 1 Maja 26, 11-500 Giżycko, +48 87 429 92 00, 997

Mazurskie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe
ul. Nadbrzeżna 15, 11-500 Giżycko, +48 87 428 23 00, 601 327 660

Pogotowie Ratunkowe
ul. Warszawska 41, 11-500 Giżycko, +48 87 428 55 55, 999

do góry

Informacje zredagowane przez zespół ZWIEDZAJMY.PL na podstawie materiałów udostępnionych nam dzięki uprzejmości Urzędu Miejskiego w Giżycku (www.gizycko.pl). Szczególne podziękowania za życzliwość i współpracę dla Pani Małgorzaty Kuncer.

 
WYZNACZ TRASĘ Z


 
galeria
|| podziękowania i patronaty || redakcja serwisu || regulamin serwisu || PLIKI COOKIES ||
 
 
©2008 zwiedzajmy.pl
copyright GRUPA 2G - wszystkie prawa zastrzezone